ผมจะดับอนาคตในกติกาสยองขวัญได้ยังไง?

ตอนที่ 12 เริ่มพิธีเชิญวิญญาณ

6 นาที· 1.4K คำ

ด้วยเหตุนี้ ผู้ถูกเลือกจำนวนมากจึงเร่งมือ

ผู้ถูกเลือกแห่งสเปน รูเปอร์โต กวาดสายตาไปมาบนอุปกรณ์ไม่กี่ชิ้นครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจหยิบแอปเปิลกับมีดเล็กบนพื้นขึ้นมา

ถามว่าทำไมไม่เลือกหวี?

เป็นคำถามที่ดี

เพราะเขาไม่มีผม จะหวีอะไรได้

รูเปอร์โตเดินมาที่หน้ากระจก

กระจกสะท้อนใบหน้าที่เขามองมานานกว่าสามสิบปี

โหนกแก้มสูง ริมฝีปากบาง ครบเครื่องด้วยห่วงริมฝีปาก ห่วงจมูก และต่างหู กรีดอายไลเนอร์รอบดวงตาสีดำสนิท แต่งหน้าหมองหม่นไม่แพ้ผี

พรสวรรค์ของรูเปอร์โตคือ [ปลอมตัวเป็นผีดุร้าย]

เขาสามารถอำพรางเป็นกลิ่นอายของสิ่งประหลาด หลอกผ่านไปได้ชั่วคราว

เขาเคยใช้ความสามารถนี้เป็นความหวังสุดท้ายของสเปน ทว่าก็ได้แต่มองเพื่อนร่วมทีมตายต่อหน้าต่อตา

รูเปอร์โตจ้องใบหน้าที่คุ้นเคยเหลือเกินในกระจก

ไม่ว่าตะวันออกหรือตะวันตก กระจกตั้งแต่โบราณถูกเชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งสิ่งชั่วร้าย เป็นสื่อกลางเชื่อมโลกคนเป็นกับโลกคนตาย

การส่องกระจกตอนกลางคืนทำให้สนามพลังร่างกายเสียสมดุล

อาจเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

ดั่งดวงตาเด็กที่ใสซื่อที่สุด เห็นสิ่งที่ไม่สะอาด ทารกมนุษย์กว่าจะจำตัวเองในกระจกได้ก็อายุหนึ่งขวบครึ่ง ช่วงนั้นเป็นวัยที่เริ่มพูดได้พอดี

ดังนั้น ผู้สนใจเรื่องลี้ลับจึงตั้งทฤษฎีหนึ่งขึ้นมา

เด็กพวกนั้นแยกแยะไม่ออกจริงหรือ

หรือเห็นอะไรบางอย่างจากกระจกจริง ๆ?

ความรู้สึกถูกจ้องมองไม่ทราบที่มาราวกับปลิงดูดเลือด ทำให้รูเปอร์โตสะท้านหนาวสะท้านร้อน สลัดความคิดแปลก ๆ ออกไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป