คำพูดที่เหลือของฉือหลีดูเหมือนจะถูกรบกวนด้วยพลังบางอย่าง กลายเป็นเสียงไฟฟ้า "ซ่าๆ" ทั้งหมด
เสียดแทง, อึกทึก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงกลับเป็นปกติ
แต่หลังจากนั้น เสียงทุบประตูอย่างแรง "ตึง ตึง" ดังมาจากปลายสาย แต่ละครั้งราวกับกระแทกลงบนหัวใจของทั้งสอง
"เร็วเข้า รีบทำลายเอกสารพวกนี้ซะ! นี่เป็นทางเดียวที่จะผ่านด่าน!" เสียงจากปลายสายเร่งเร้า
กานโจ้วเยว่ ลังเล
เธอแอบชำเลืองมองเจ้าหน้าที่จัดการเอกสารที่จ้องเขม็งมาทางนี้ เอามือปิดหูโทรศัพท์แล้วกระซิบเบาๆ : "ไม่ได้ ในห้องเอกสารห้ามนำของมีคมเข้าไป พวกเราไม่มีเครื่องมือติดมือมา... แล้วเจ้าหน้าที่จ้องพวกเราอยู่ ถ้ามันรู้เรื่องก็ซวยสิ"
"งั้นก็กลืนลงไป" เสียงนิ่งเรียบนั้นไม่ลังเล "น้ำย่อยในกระเพาะใช้เวลาย่อยสักพัก ไม่นับว่าเป็นการทำลาย"
...หา?
ไม่เหมาะมั้ง?
ราคาที่ต้องจ่ายจะไม่สูงไปหน่อยเหรอ?
สีหน้ากานโจ้วเยว่เต็มไปด้วยความอึ้ง: "แต่นี่มันกระดาษกับหมึกธรรมดาซะที่ไหน..." นี่คือหนังคนกับเลือดคน
"ไม่มีเวลาแล้ว" ปลายสายสั่นสองครั้ง เหมือนเป็นสัญญาณเตือนแบตเตอรี่ใกล้หมด เสียงฉือหลีแน่วแน่ "ปากกาวิญญาณลงไปที่ชั้นใต้ดินหนึ่งเมื่อกี้ แพวังซองตกอยู่ในอันตรายมากแล้วตอนนี้"
สิ้นเสียง
ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นบนโทรศัพท์ของชุนไน
[ส่งทาง AirDrop]เสร็จสิ้น
ระหว่างที่กานโจ้วเยว่กับคนปลายสายโต้เถียงกัน ชุนไนที่เงียบมาตลอดแอบส่งต่อหลักฐานเป็นชุดเสร็จแล้ว
"พวกเธอไม่เชื่อฉัน..."
เสียงในโทรศัพท์ทุ้มต่ำลง จู่ๆ ก็ห่างไกลและว่างเปล่าอย่างยิ่ง ราวกับดังมาจากอีกมิติ "ทำไม?"