ถนนเลียบชายฝั่งทะเล
เมื่อใกล้ถึงชายฝั่งตะวันตก ทัศนียภาพนอกหน้าต่างก็กลายเป็นสีเทาหม่นหมอง หมอกหนาทะมึนจนสายตาไม่อาจทะลุผ่านได้
ฉือหลีนั่งอยู่ในรถ ได้ยินเสียงคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง ราวกับมีเสียงคำรามของสัตว์ใหญ่บางอย่างปะปนอยู่
กระจกมองหลังสะท้อนให้เห็นใบหน้าซีดเซียวครึ่งหนึ่งของเซเวน
ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เขาโกรธมาก
ความทุกข์สุขของมนุษย์นั้นไม่อาจเข้าถึงกันได้ ฉือหลีอารมณ์ดีพลางชำเลืองมองอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะปรับมุมกระจก มองไปยังที่นั่งคนขับ
เหนือความคาดหมายของเธอ
ที่นั่นไม่มีใคร มีเพียงมือคู่หนึ่ง
มือที่ถูกเย็บปะติดอย่างคดเคี้ยวด้วยเอ็นตกปลาบนพวงมาลัย
แห้งกร้านแข็งทื่อเหมือนไม้ผุ สีน้ำตาลเทา
มีเพียงมือเท่านั้น
ไม่อาจสนทนาด้วยได้
พนักงานคนเดียวที่พวกเธอสามารถสื่อสารด้วยได้ในตอนนี้ ก็คือผู้จัดการผู้นี้ที่ไม่มีใครรู้ที่มา
แต่ท่าทีของเซเวนนั้น
ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับศิลปิน
และกำหนดการทั้งหมดของศิลปินนับจากนี้ ล้วนมีผู้จัดการคอยติดตาม (ขีดฆ่า) จับตาดู......ลากมนุษย์เข้ามาในโลกพิศวง แล้วยังขัดขวางไม่ให้พวกเธอเข้าใจโลกนี้อีก ที่นี่ซุกซ่อนความลับอะไรกันแน่?
ตูมมมม ตูมมมม——
ขณะก้มหน้าครุ่นคิด เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็บังเกิด!
หมอกโดยรอบถูกย้อมด้วยสีน้ำเงินดำ กลายเป็นทะเลคลั่งเกลียวคลื่นซัดโหม ถนนยางมะตอยใต้ฝ่าเท้าพลิกคว่ำราวกับเกลียวคลื่น
รถตู้เสียหลัก พุ่งชนราวกั้นถนนเลียบชายฝั่งอย่างจัง!
ชั่วพริบตา เสียงโลหะบิดเบี้ยวและกระจกแตกละเอียดประสานเข้าด้วยกัน......
"ชื่อดันเจี้ยน: เพลงเดบิวต์ไร้นาม"
"ระดับดันเจี้ยน: หนึ่งดาว......"