จางหรงอิงกับคนอื่น ๆ เดินออกมาจากแผนกรักษาความปลอดภัยอีกครั้ง ในมือหอบของขวัญปีใหม่จากโรงงานกระดาษปีนี้มาด้วย มีลูกอมผลไม้หนึ่งถุง แป้งสาลีขัดขาวหนึ่งถุง ขนมอบหนึ่งกล่อง สบู่สองก้อน และผ้าเช็ดหน้าอีกหนึ่งผืน
ย่าหลี่กำซองจดหมายไว้ในมือ ข้างในมีเงินเดือนของเจียงอวิ้นเซิงเมื่อเดือนก่อน 46 หยวน 2 เหมา เงินเดือนของเดือนนี้หกวันอีก 10 หยวน 6 เหมา 6 เฟิน พวกเขาทำงานหกวันหยุดหนึ่งวัน นอกจากนี้ยังมีโบนัสสิ้นปีของเจียงอวิ้นเซิง 46.2 หยวน กับเงินช่วยเหลือที่ยื่นขอจากโรงงาน 40 หยวน รวมทั้งหมด 143 หยวน 6 เฟิน
จางหรงอิงกับพวกเพิ่งเดินออกจากแผนกรักษาความปลอดภัยไปเมื่อครู่ ถัดมาไม่ทันไร ประกาศไล่เจียงอวิ้นเซิงออกจากโรงงานกระดาษก็ถูกติดไว้บนกระดานประกาศแล้ว
คนที่ติดประกาศยังจงใจรั้งจางหรงอิงกับคนอื่น ๆ ไว้ให้อ่าน ทั้งยังอ่านให้พวกเธอฟังอย่างมีน้ำใจ เพื่อแสดงให้เห็นว่าโรงงานของตนยุติธรรม ไม่ลำเอียง มุ่งมั่นก้าวหน้า และมีภาพลักษณ์ที่ดี
พอมองส่งย่าหลี่กับพวกจากไป บรรดาผู้นำโรงงานก็แอบปาดเหงื่อด้วยความโล่งอก ในใจด่าเจียงอวิ้นเซิงว่าไม่ใช่คนเกือบทำให้เกิดเรื่องถึงชีวิต
ย่าหลี่รู้สึกเหมือนเท้าลอย ๆ เพิ่งออกจากประตูใหญ่โรงงาน ก็เห็นเงาวูบหนึ่งพาดผ่านตรงหน้า ซองจดหมายในมือหายไปแล้ว
ย่าหลี่ตกใจจนกระโดดโหยง
“โอ๊ย เงินของฉัน! นั่นเงินชดเชยที่โรงงานจ่ายให้ฉันนะ เงินแลกชีวิตเลยนะ ยังลงมือแย่งไปได้ลงคอ!”
จางหรงอิงยิ้มเยาะ “เขาบอกหรือว่าเงินชดเชยให้คุณ หรือให้ผู้เสียหาย?”
ย่าหลี่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ถึงอย่างนั้นก็เป็นเงินที่ฉันไปเรียกร้องมานะ ฉันเกือบแขวนคอตายอยู่หน้าโรงงานแล้ว ดูคอฉันสิ เขียวช้ำเป็นวง เสียงร้องไห้ก็แหบหมดแล้ว พวกเขากลัวถึงยอมจ่ายเงิน!”