บทที่ 22 จากความรักสู่ชีวิตคู่
หลี่เป่าจวินเดินออกมาจากห้องของจางหรงอิง คนในห้องรับแขกต่างก็หันมามองเขาโดยไม่รู้ตัว
เห็นสีหน้าเหมือนคนท้องผูกของเขา ก็ไม่ต้องเดาให้มากความ รู้เลยว่าคงโดนปฏิเสธมาแน่
หลี่เป่าห่ายเอ่ยอย่างสงสัยปนงุนงงว่า “ทำไมฉันรู้สึกว่าช่วงนี้แม่เหมือนกินดินระเบิดเข้าไปเลยนะ เหมือนอัดอั้นไฟไว้ในอก เจอใครก็พาลเผาจนเป็นแผลพุพองไปหมด”
หลี่เป่าจวินจ้องเขาอย่างไม่เป็นมิตร “ก็เพราะนายไม่ใช่หรือไง ก่อนหน้านี้ทุกอย่างก็ดีอยู่แล้ว ดันมามีเรื่องแต่งงานของนายขึ้นมา”
หลี่เป่ากั๋วเห็นด้วย “ใช่ เพราะเรื่องตระกูลจ้าวนั่นแหละ ทำฉันลำบากแทบตาย ต่อไปถ้าจะหาใครอีก ก็ลืมตาดูให้กว้าง ๆ หน่อย”
หลี่เป่าห่ายทำหน้าราวกับถูกใส่ร้าย “ฉันยังนึกว่าเป็นเพราะพี่สะใภ้ใหญ่เสียอีก ช่วงสองวันนี้ก็พี่สะใภ้ใหญ่นั่นแหละที่คอยก่อเรื่อง แม่ยังบอกเลยว่าเธอเก่งเรื่องก่อเรื่องที่สุด พวกพี่อย่าโยนทุกอย่างมาให้ฉันสิ เห็นฉันอายุน้อยก็เลยรังแกกันหรือไง”
วันต่อมา หลังเลิกงาน หลี่เป่าจวินขี่จักรยานกลับหอพัก เฉินกั๋วฟางไปทำงานต่างเมือง 5 วัน วันนี้น่าจะกลับมาแล้ว
เป็นอย่างที่คิด พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเฉินกั๋วฟางนั่งอยู่บนโซฟา ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เพิ่งสระเสร็จ
“ที่รัก~ กลับมาแล้วเหรอ?”
เฉินกั๋วฟางมีพื้นฐานครอบครัวดี แถมหน้าตาสวย ถึงหลี่เป่าจวินจะทะเลาะกับเธอบ้าง แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังดีมาก
“อืม”
เฉินกั๋วฟางเงยตามองสามี สีหน้าไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง