ปลายเดือนพฤศจิกายน อากาศหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนจึงชอบขดตัวอยู่ในบ้าน ยิ่งบ้านนี้มีคนเยอะ แถมยังมีลูกชายสามคน ก็ยิ่งเสียงดังวุ่นวาย
จางหรงอิงอ้างว่าถ่านรังผึ้งขึ้นราคา บ้านมีคนมาก ต้องรู้จักประหยัด แล้วก็เร่งให้พ่อกับลูกชายทั้งสี่คนไปตัดฟืนแถบชานเมือง
หลี่จินหมินเชื่อฟังดี ส่วนลูกชายทั้งสามถูกหลี่จินหมินกดดันให้ตามไปอย่างไม่เต็มใจ
ออกจากบ้านตอนแปดโมงครึ่งเช้า กว่าจะกลับมาก็บ่ายสองกว่า พ่อลูกทั้งสี่คนหัวเผ้ากระเซิงราวกับรังนก
หลี่จินหมินกับหลี่เป่าห่ายแบกฟืนคนละมัดเดินนำหน้า หลี่จินหมินยังพอไหว แค่ก้าวเดินเซเล็กน้อย ส่วนหลี่เป่าห่ายแบกฟืนหนักราวกับยกน้ำหนัก เหนื่อยจนตาเหลือก แลบลิ้นหอบแฮก ๆ
หลี่เป่าจวินแบกฟืนอยู่มัดหนึ่ง ยังต้องใช้มืออีกข้างประคองหลี่เป่ากั๋วที่แบกฟืนมัดหนึ่งอยู่ข้าง ๆ จนแทบขาดใจ
สภาพน่าเวทนาเหมือนหนีภัยมา ไม่มีอะไรให้ดูแย่ไปกว่านี้แล้ว
ด้านหลังพ่อลูกทั้งสี่มีชาวบ้านตามมาดูเรื่องสนุกเป็นพรวน
พอวางฟืนแล้วเดินเข้าลานบ้าน หลี่เป่ากั๋วกับหลี่เป่าห่ายก็ทรุดลงไปกองกับพื้น
«แม่จ๋า นี่แม่เห็นว่าผมว่างแล้วทนไม่ได้หรือไง แม่รู้ไหมว่าพ่อพาผมไปที่ไหนมา ชานเมืองไกลตั้ง 6 ลี้ แถมยังต้องปีนเขา ดูมือผมสิ โดนหนามตำจนเป็นแผลหมดแล้ว»
หลี่เป่าห่ายบ่นไปพลางยกมือให้จางหรงอิงดูไปพลาง
หลี่เป่ากั๋วก็พูดบ้าง «ผมไม่ไปแล้วนะ ไม่ไปอีกแล้ว แว่นยังโดนเกี่ยวหลุด ผมหาอยู่ตั้งนาน กางเกงก็ขาดหมด แม่บอกหน่อยสิว่าแม่จะทรมานพวกเราทำไม»