หลี่จินหมินชะงักไป ก่อนเถียงว่า “ช่วงนี้แม่พวกแกวุ่นวาย ก็เพราะโดนลูกอกตัญญูอย่างพวกแกไม่กี่คนทำให้โมโหไง”
หลี่เป่าจวินกุมหัวพลางพูดว่า “เหลวไหล พวกเราก็ลูกแท้ ๆ ของแม่ทั้งนั้น แม่คนไหนจะหาเรื่องลูกโดยไม่มีเหตุผล ต้องเป็นเพราะพ่อทำอะไรไม่เข้าท่า แม่ถึงได้มาลงกับพวกเรา”
ยิ่งหลี่เป่ากั๋วฟังก็ยิ่งคิดว่าเป็นอย่างนั้น “พ่อ ผมว่าที่น้องสามกับน้องสี่พูดก็ถูกนะ ช่วงนี้แม่ด่าพ่อบ่อยขึ้น เห็นชัดเลยว่าไม่ได้ใส่ใจพ่อเหมือนก่อน แม่เริ่มรังเกียจพ่อแล้วหรือเปล่า?”
“ผมว่าพ่อน่าจะเปลี่ยนตัวเองบ้างนะ ดูพ่อสิ ปกติก็ใส่ใจตัวเองหน่อย โกนหนวดซะ เดี๋ยวไปตัดผมด้วย ถ้าผมเป็นแม่ ผมก็รังเกียจพ่อเหมือนกัน”
หลี่เป่าห่ายเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ใช่ แม่คิดจะหย่ากับพ่ออยู่แล้ว พ่อยังจะมาโทษพวกเราอีก พ่อเองก็พูดจาหวาน ๆ ไม่เป็น แต่ซื้อของขวัญเล็ก ๆ ให้แม่สักชิ้นคงทำได้ใช่ไหม? พกเงินมาหรือเปล่า เดี๋ยวซื้อครีมทาหน้าให้แม่สักกระปุก พูดจาให้หวานหน่อย”
“พ่อก็พูดแบบนี้แหละ” หลี่เป่าห่ายทำท่าประจบประแจง บีบเสียงเล็กเสียงน้อย “เมียจ๋า ลำบากมาหลายปีแล้วนะ ต้องชมแม่ด้วย ต้องพูดว่า เมียจ๋าสวยจริง ๆ ผู้หญิงก็เหมือนผู้ชายนั่นแหละ ชอบหนุ่มหล่อ ๆ พ่ออายุมากแล้วก็จริง แต่พ่อก็ทำตัวเจ้าชู้ได้นี่...”
หลี่จินหมินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขกหัวหลี่เป่าห่ายดังโป๊กสองที หลี่เป่าห่ายคิดจะหลบ แต่หลี่จินหมินมือไว คว้าผมเขาไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างเงื้อฝ่ามือใหญ่ ตบกลางหลังเขาเพียะ ๆ สองที