หลี่จินหมินโมโหจนแทบระเบิด “พวกแกเป็นพี่ชายพี่สะใภ้แท้ ๆ อยู่เซี่ยงไฮ้กันทั้งคู่ ตั้งหลายเดือนแล้ว เป่าซีไม่ไปหาพวกแก พวกแกก็ไม่คิดจะมาดูเธอบ้างเลยหรือไง?”
“พ่อ อย่าโทษพี่ใหญ่เลยค่ะ หนูตั้งใจปิดบัง เขาไม่รู้จริง ๆ” หลี่เป่าซีที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ช่วยพูดแก้ต่างให้หลี่เป่ากั๋ว
“หลังจากเจอพี่ใหญ่เมื่อเดือนมิถุนายน หนูก็ถูกส่งไปเรียนรู้งานที่อื่น เพิ่งกลับมาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จะมาหาหนูได้ยังไงล่ะคะ”
จางหรงอิงรำคาญจนสุดจะทน “พอแล้ว ๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว เด็กก็คลอดออกมาแล้ว ต่อให้ทะเลาะกันบ้านแตกก็ยัดกลับเข้าไปไม่ได้หรอก”
หลี่จินหมินโกรธจนปลายนิ้วสั่น “ฉันว่ามันบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริง ๆ บ้านเราส่งแกเรียน ตั้งแต่เป่าหลิ่งจนถึงเซี่ยงไฮ้ กว่าจะเรียนจบมีอนาคต ได้งานมั่นคง ใครต่อใครก็อิจฉาที่บ้านเรามีลูกสาวเก่งเหมือนหงส์ทอง แต่แกกลับทำเรื่องแบบนี้ ทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงานก็แอบคลอดลูกออกมา”
“แกนี่มันโง่จริง ๆ ชีวิตทั้งชีวิตของแกจะพังเพราะเรื่องนี้ คลอดลูกทั้งที่ยังไม่แต่งงาน แล้วจะให้คนในที่ทำงานมองแกยังไง งานยังจะรักษาไว้ได้หรือเปล่า? พวกเราหวังให้แกได้ดีมีหน้ามีตา แล้วนี่คือสิ่งที่แกทำกับตัวเองหรือ?
มีพี่น้องตั้งหลายคน แกลองดูสิว่าพี่ชายพี่สาวคนไหนเก่งสู้แกได้บ้าง
เมื่อหลายปีก่อน คนทำงานประจำได้เงินเดือนแค่ 80-90 หยวน ก็เลี้ยงทั้งครอบครัวได้แล้ว แต่แม่ส่งเงินค่ากินอยู่ให้แกเดือนละร้อยกว่าหยวน แกตอบแทนพวกเราแบบนี้หรือ? อนาคตดี ๆ มีตั้งมากมาย ทำไมแกถึงเลือกเดินทางนี้ แล้วจะให้พวกเรากล้าเงยหน้ามองใครได้ยังไง”