หลี่เป่าซีขยันขันแข็งมาก ยังไม่ทันพ้นเดือนก็กลับไปทำงานแล้ว
หลี่จินหมินยังคงมีความคิดแบบคนรุ่นเก่า เขาคิดไม่ตกจนแทบคลั่ง ไม่มีแม้แต่ผู้ชาย ไม่ได้แต่งงานด้วยซ้ำ แต่กลับมีลูกแล้ว จะให้คนซื่อสัตย์และยึดมั่นในหลักการอย่างเขายอมรับได้อย่างไร?
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เรื่องนี้ถือว่าผิดศีลธรรม แถมผู้ชายคนนั้นเป็นใคร มีครอบครัวแล้วหรือยัง เป็นคนไม่ดีหรือเปล่า?
หลี่จินหมินบังคับให้หลี่เป่าซีบอกชื่อผู้ชายคนนั้นออกมา รีบไปจดทะเบียนสมรส แล้วจัดงานเลี้ยงสักหน่อย จะได้กลบเกลื่อนเรื่องนี้ไป
หลี่เป่าซีถูกบ่นจนรำคาญเต็มที จึงเปลี่ยนชื่อของตัวเองเป็นจางเป่าซีทันที พร้อมบอกว่าจะไม่ทำให้ตระกูลหลี่ต้องอับอายเด็ดขาด
ตอนที่หลี่จินหมินเห็นทะเบียนบ้านวางอยู่ตรงหน้า เขาก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที
“นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันก็ทำไปเพราะหวังดีกับเธอ ไม่ฟังคำผู้ใหญ่ เดี๋ยวก็ต้องเสียใจ เธอยังสาว รอให้แก่กว่านี้ก่อน... ฉันเป็นพ่อเธอนะ ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไง?”
หลี่เป่าซีไม่ฟังเขาเลย “แม่เป็นคนอุ้มท้องฉัน แม่คลอดฉัน แม่ให้นมฉัน แม่เลี้ยงดูฉัน แม่อยู่เป็นเพื่อนฉันตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย แม่ไปที่โรงเรียนเพื่อปกป้องฉัน แม่ส่งเสียฉันเรียนจนจบ แม่ซื้อบ้านให้ฉัน ตอนนี้ฉันใช้นามสกุลแม่ แม่ก็เห็นด้วยแล้ว ทำไมพ่อถึงพูดมากขนาดนี้
ตอนเด็ก ๆ พ่อก็ไม่เห็นจะใส่ใจพวกเราพี่น้องสักเท่าไร พอพวกเราโตกันแล้ว พ่อกลับอยากมาห่วงใย จัดการเรื่องใหญ่ในชีวิตให้พวกเราเสียอย่างนั้น
ฉันบอกพ่อแล้วว่าแม่เห็นด้วย ต่อไปอย่าพูดอีกเลย ฉันจะใช้นามสกุลแม่”
หลี่จินหมินคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ทั้งชีวิตเขาขยันขันแข็งมาตลอด แต่กลับต้องเจอกับย่าหลี่ที่คอยก่อเรื่องก่อน ต่อมาก็เจอภรรยาที่เข้าสู่วัยชราแล้วยังดื้อรั้น ลูก ๆ ก็พากันทำให้ปวดหัว คราวนี้ยังมีลูกสาวที่แทงใจดำเขาอีก สุดท้ายดีเลย แม้แต่กะละมังก็ถูกคนยกไปทั้งใบ