ลูกทั้งสองของบ้านหลี่อายุน้อยกว่า จึงดิ้นสุดแรงและร้องไห้เสียงดังสนั่น
ถังเจียเป่ายังด่าทอไม่หยุด «ฉันจะตีแกให้ตาย! แม่แกแกล้งแม่ฉัน ทำแม่ฉันร้องไห้ แล้วยังไม่ซื้อปาท่องโก๋ให้ฉัน ไม่ซื้อเกี๊ยวนึ่งให้ฉันอีก ฉันจะตีแกให้ตาย!»
ถังหงเหมยวิ่งพรวดออกมา ไม่ทันสนใจลูกชายคนโตที่ถูกถังเจียเป่านั่งทับแล้วทุบตี รีบเข้าไปบีบปากถังเจียหัวเพื่อช่วยลูกชายคนเล็ก
«เจียหัว รีบปล่อยนะ ทำไมถึงกัดคนแบบนี้!»
เธอบิดปากถังเจียหัวอย่างแรง เด็กชายเจ็บจนยอมปล่อยหลี่เซวี่ยนหง ก่อนร้องไห้จ้า «ฮือ แม่! อาสาวตีผม ตีผม!»
ถังหงเหมยไม่มีเวลามองมือของหลี่เซวี่ยนหงด้วยซ้ำ เธอหันไปคว้าหลานชายที่นั่งทับลูกชายคนโตโยนไปด้านข้าง แล้วรีบดึงลูกชายคนโตขึ้นมา «เซวี่ยนหมิง ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ»
พูดจบเธอก็หันไปจ้องถังเจียเป่าอย่างดุดัน «เจียเป่า แกเป็นอะไรไปฮะ? แกเป็นพี่นะ จะตี弟弟ได้ยังไง? ถ้ายังทำแบบนี้อีก อาจะตีแกแล้วนะ!»
หลี่เซวี่ยนหมิงถูกดึงให้ลุกขึ้น เขายกมือปิดตาร้องไห้โฮ
หลี่เซวี่ยนหงลุกขึ้นเองแล้ว ร้องไห้จนหอบแทบขาดใจ
ถังเจียเป่ากับถังเจียหัวก็ร้องไห้ตามไปด้วย
แม่นางถังตรวจดูใบหน้าของถังเจียหัวพลางพูดอย่างไม่พอใจ «เธอจะไปถือสาเด็กทำไม? เด็กทะเลาะกันมันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? เป็นผู้ใหญ่แล้วยังลงมืออีก ดูสิ หน้าถูกบีบจนแดงหมดแล้ว»
ถังหงเหมยดึงแขนหลี่เซวี่ยนหงให้แม่ดู «ทำไมฉันต้องบีบด้วยล่ะ? ดูสิ ลูกชายคนที่สองของฉันถูกกัดขนาดไหน ถ้าฉันไม่บีบ เขาจะยอมปล่อยไหม? เด็กคนนี้ใจดำจริง ๆ คิดจะฆ่ากันหรือไง กัดจนหนังแตกเลือดออกแล้ว!»
แม่นางถังเหลือบมองรอยฟันบนมือหลี่เซวี่ยนหง น้ำเสียงไม่อ่อนลงแม้แต่น้อย «เด็กไม่รู้ความ แล้วเธอเองก็ไม่รู้ความด้วยหรือไง? ยังจะเอาเรื่องไม่เลิกอีก ทำไม ต้องให้ฉันตีเด็กให้เธอที่เป็นอาสาวดูด้วยหรือไง? อีกอย่าง ปกติเจียเป่ากับเจียหัวก็เชื่อฟังดี ต้องเป็นเพราะเซวี่ยนหมิงกับเซวี่ยนหงไปทำอะไรให้พวกเขาโมโหแน่ ไม่อย่างนั้นจะไปตีทำไม?»