อีกด้านหนึ่ง ระหว่างเดินอยู่บนถนน มองผู้คนแปลกหน้าที่เดินสวนกันไปมา ลั่วเหย่กับรุ่นพี่นางฟ้าก็เดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางตึกสูงสองฝั่งถนน
เมื่อเดินผ่านร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง ลั่วเหย่ก็เข้าไปซื้อเครื่องดื่มออกมาสองขวด
หลังดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง เขาก็กำลังหาวิธีเรียกแท็กซี่ในต่างประเทศ
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องให้เงินปอนด์เขามาจำนวนหนึ่ง แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่ามีเท่าไร แต่ก็น่าจะพอจ่ายค่าแท็กซี่
ไม่รู้ว่าเดินกันมานานแค่ไหน ซูไป๋โจวก็หยุดฝีเท้าแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “ฉันเหนื่อยแล้ว”
“งั้นเรากลับกันเถอะ”
“อืม”
ลั่วเหย่เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง เตรียมกลับโรงแรม
เมื่อรถจอด ลั่วเหย่ก็หยิบธนบัตรใบหนึ่งออกจากกระเป๋า
【50 ปอนด์】
คนขับแท็กซี่เห็นแล้วก็ทอนเงินให้ลั่วเหย่ ทั้งธนบัตรและเหรียญครบถ้วน
เมื่อกลับถึงโรงแรม ทั้งสองก็แยกกันไปหยุดอยู่หน้าห้องของตัวเอง
“รุ่นพี่ ถ้ามีอะไรก็เคาะประตูห้องผมนะครับ”
ซูไป๋โจวพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้าห้องของตัวเองไป
ลั่วเหย่กลับเข้าห้องแล้วนั่งลงบนโซฟา
หน้าต่างแจ้งเตือนอัปเดตมังงะเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์
เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
ลั่วเหย่กดเข้าไปอ่านตอนล่าสุดของมังงะ
ตอนจบของช่วงปิดเทอมฤดูหนาว
หลังพระเอกไปส่งนางเอกที่สนามบิน เธอก็ผ่านด่านตรวจแล้วชะงักยืนอยู่ตรงนั้น