ขณะนอนอยู่บนเตียงในหอพัก ลั่วเหย่ก็ได้รับรูปถ่ายใบหนึ่ง
เป็นรูปที่ถ่ายตอนเช้าวันนี้ ขณะที่เขายังไม่ตื่นดี นอนอยู่บนเตียงของรุ่นพี่นางฟ้า หลังจากรุ่นพี่แต่งหน้าให้เขาแล้วก็แอบถ่ายเอาไว้
ในรูป เขาหลับตาพริ้ม หลับสนิทอย่างมีความสุข
ภรรยาโจ๊ก: เอาไปตั้งเป็นวอลเปเปอร์สิ
ลั่วเซอร์: อย่านะ!
ลั่วเหย่กลิ้งไปมาบนเตียง ราวกับหนอนตัวอ้วน
ถึงตอนนี้เขาก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้ ว่าตัวเองถูกรุ่นพี่นางฟ้าแต่งหน้าให้แบบนั้นจริง ๆ
เขาเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวนะ!
แต่งหน้าก็พอว่าแล้ว
ดันเป็นเครื่องสำอางของผู้หญิงอีกต่างหาก!
ลั่วเหย่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เผยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะจ้องหลอดไฟบนเพดานหอพักอย่างเหม่อลอย
“ชาติหน้า ฉันจะเกิดเป็นหลอดไฟ คอยส่องแสงและให้ความอบอุ่น”
สิ้นเสียง หลี่ฮ่าวหยางก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนขึ้นเตียงเขาก็เอื้อมมือไปปิดสวิตช์ไฟพอดี
ชั่วพริบตา หอพักก็มืดสนิท
“ได้เวลานอนแล้ว” หลี่ฮ่าวหยางกล่าว
ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าของลั่วเหย่ แต่ในใจเขากลับรู้สึกปั่นป่วนไปหมด
เช้าวันถัดมา ลั่วเหย่ลืมเรื่องแต่งหน้าไปจนหมดสิ้นแล้ว
วันนี้เป็นวันจันทร์ มีเรียนไม่มาก
เขากับหลี่ฮ่าวหยางตื่นแทบจะพร้อมกัน แต่คราวนี้พวกเขามีอีกเรื่องที่ต้องทำ