ลานจอดรถของหอครอบครัว หลังทั้งสามคนลงจากรถก็ตรงไปยังลิฟต์ เตรียมกลับบ้านไปพักผ่อน
ห้อง ห้อง 614
ลั่วเหย่เปิดประตูห้อง แล้วเดินเข้าไปพร้อมกับรุ่นพี่นางฟ้า
ตรงหน้าประตู ลั่วโย่วอี้กับซูโย่วไฉยืนรอพวกเขากลับบ้านอยู่ ลูกแมวทั้งสองตัวน่ารักน่าเอ็นดู แถมยังเข้ากันได้ดีทีเดียว
ลั่วเหย่สะบัดมือแรง ๆ จากหน้าประตู กระเป๋าเป้ลอยละลิ่วไปตกบนโซฟา
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนรองเท้าแตะที่หน้าประตู ก่อนเดินเข้าห้องนั่งเล่น
ตอนที่เขาโยนกระเป๋าเมื่อครู่นี้ ลั่วโย่วอี้วิ่งไล่ตามกระเป๋าเหมือนคนสติไม่ดี จนกระโดดขึ้นไปบนโซฟาด้วย
ลั่วเหย่ตบมันลงไปทันที พลางพูดว่า “แกนี่ขนร่วงนะ อย่าขึ้นโซฟา”
ซูโย่วไฉยังพอไหว เป็นแมวสามสีพันธุ์พื้นเมืองของจีน แถมยังขนสั้น แทบไม่เห็นขนร่วงเลย
แต่ลั่วโย่วอี้เป็นแมวขนยาว ขนร่วงหนักเกินไปจริง ๆ
แค่อุ้มมันไว้สักครู่ ขนก็เต็มตัวไปหมด
ด้านหลัง ซูไป๋โจวพูดกับลั่วเหย่ว่า “รุ่นน้อง สั่งอาหารเดลิเวอรีหน่อย ซื้อวัตถุดิบมาสักหน่อย วันนี้อาจารย์หลี่หน่าจะมากินข้าวด้วย”
ถือเป็นการขอบคุณที่เธอขับรถพาพวกเขาไปเมืองปีศาจด้วย
“ได้ครับ”
ลั่วเหย่นั่งลงบนโซฟา เปิดแอปสั่งอาหาร แล้วเลือกซื้อวัตถุดิบสดใหม่
ไม่นานนัก หลี่หน่าก็มาถึง