ตอนที่ 106 หมากัดกันเอง
เมื่อเห็นซูเนี่ยนปรากฏร่างขึ้นมา เจิ้งอี้ก็คิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
ยัยตัวแสบ!
กล้าดียังไงมาขโมยของในถิ่นของเขา เบื่อชีวิตแล้วหรือไง
ที่เขายืนหยัดมาถึงวันนี้ได้ ไม่ใช่อาศัยแค่พรสวรรค์เท่านั้น
คิดจริง ๆ หรือว่าเขาไม่มีประสบการณ์จนดูไม่ออกว่าหมอนี่ใช้น้ำยาล่องหน
แต่ก็ดีที่เขาเตรียมกระสุนเปิดเผยร่างไว้หลายลูก
ไม่อย่างนั้นถ้าหมอนี่หนีออกจากถิ่นของเขาไปได้ ต่อไปคงตามหาตัวยาก
ทว่าความมั่นใจของเจิ้งอี้อยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะถูกตบหน้าฉาดใหญ่
ซูเนี่ยนที่ถูกสกิลหลายอย่างตรึงให้อยู่กับที่ จู่ ๆ ก็กลายเป็นตุ๊กตาตัวเล็ก ร่วงลงบนพื้น
ข้าง ๆ ยังมีอาวุธกับกระเป๋าเป้ตกกระจัดกระจายอยู่ด้วย
ตอนถูกตรึงร่าง ซูเนี่ยนขยับหน้าต่างระบบไม่ได้ จึงส่งจันทร์เสี้ยวกับกระเป๋าเป้กลับไปไม่ทัน ทำได้แค่ทิ้งไว้ตรงนั้น
แต่สำหรับซูเนี่ยนแล้ว นี่ก็แค่เสียอาวุธทองแดงไปหนึ่งชิ้น ไอเทมเงินร่างตัวแทนหนึ่งชิ้น และกระเป๋าเป้ขนาด 100 กิโลกรัมหนึ่งใบ
สิ่งที่ได้กลับมาคือสมบัติทั้งหมดของซูเถียนเถียน กับไอเทมระดับอีปิกอีกหนึ่งชิ้น
ดีลนี้คุ้มสุด ๆ!
……
เจิ้งอี้พุ่งไปยังลานโล่งหน้าอาคารเรียน
พอเห็นกระเป๋าเป้บนพื้น เขาก็ถอนหายใจโล่งอก
แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหนีไปได้อย่างไร แต่ขอแค่กระเป๋ายังอยู่ก็พอ ของที่อีกฝ่ายขโมยไปจากซูเถียนเถียนน่าจะยังอยู่ครบ!
เจิ้งอี้ไม่มีเวลาตรวจดูตุ๊กตาตัวเล็กบนพื้น เขาคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาแล้วค้นข้างในทันที
แต่พอพบว่าข้างในมีเพียงน้ำยาล่องหนไม่กี่ขวด เขาถึงข่มความกระวนกระวายใจไว้ แล้วหันไปตรวจดูหุ่นจำลองตัวแทนบนพื้น