ส่วนถังเหล็กที่อยู่ข้างซูเนี่ยนนั้น ยิ่งเรียกได้ว่าเป็นตัวหนักระดับตัวท็อป
หลินเยี่ยนโจวมองเห็นแค่เท้าเล็ก ๆ สองข้างที่ขยับไปมาอยู่ข้างล่าง กับดวงตาคู่หนึ่งที่พอโผล่พ้นคอเสื้อออกมาได้อย่างหวุดหวิด ส่วนอื่นมองไม่เห็นเลยสักนิด!
อ้อ ยังมีผึ้งอ้วนตัวหนึ่งเกาะอยู่บนหัวเขา กับเจ้าหมาตัวใหญ่สีเหลืองที่หอบแฮ่ก ๆ ไม่หยุด
ดูไม่ออกเลย!
เขาดูองค์ประกอบของกลุ่มนี้ไม่ออกจริง ๆ!
“สวัสดีค่ะ ฉันซูเนี่ยน นี่น้องชายฉัน พวกคุณเรียกเขาว่าโต้วโต้วก็ได้” ซูเนี่ยนมองคนในห้องแล้วแนะนำตัวก่อน
สายตาของเธอทอดผ่านไหล่หลินเยี่ยนโจวไปหยุดอยู่ชั่วขณะ
ชายหนุ่มที่พิงหน้าต่างสวมชุดลำลอง มือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบาย ๆ สายตาเรียบเฉยมองมาทางเธอ แต่กลับเหมือนมีอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่
หลังจากผ่านไปหลายปี ได้พบเว่ยเหยียนอีกครั้ง ซูเนี่ยนก็ยังต้องยอมรับว่า ในฐานะพระเอกของนิยายต้นฉบับ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหรือรูปร่าง เว่ยเหยียนล้วนงดงามราวกับผลงานศิลปะที่สวรรค์บรรจงสร้าง
หลินเยี่ยนโจวก็เป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งอยู่แล้ว แต่พออยู่ข้างเว่ยเหยียน กลับกลายเป็นแค่ลูกกระจ๊อกกับน้องชายไปทันที
บางทีทุกอย่างคงขึ้นอยู่กับบุคลิกจริง ๆ!
“หลินเยี่ยนโจว นายยืนขวางประตูทำอะไร รีบให้ซูเนี่ยนเข้ามาสิ” หญิงสาวน่ารักหน้ากลมก้าวเข้ามา กระชากหลินเยี่ยนโจวออกไปอย่างแรง แล้วหันมายิ้มให้ซูเนี่ยน “ฉันฉีเฟยเสวี่ย ต่อไปเรียกฉันว่าเฟยเสวี่ยก็ได้!”