เมื่อเห็นกัวเทียนเย่าพยายามรั้งไว้อย่างสุดกำลัง ซูเนี่ยนก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงหันไปโบกมือให้คนด้านหลัง
เกาป๋อเหวินกับคนอื่น ๆ คว้าอาวุธลงจากรถทันที แล้วมายืนอยู่ด้านหลังซูเนี่ยน
เมื่อมองผ่านแว่นตาสแกนจนเห็นระดับของคนกลุ่มนี้ มุมตาของกัวเทียนเย่าก็กระตุกอยู่หลายครั้ง
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เขาไปบุกถ้ำเสือของพวกอันดับต้น ๆ เข้าหรือไง?
ผู้เล่นระดับ 10 นั้นหาได้ยากอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้กลับมากันเป็นกลุ่ม!
เลเวลสูงขนาดนี้ อีกฝ่ายต้องมีผู้เล่นพรสวรรค์ระดับเอสอย่างน้อยหนึ่งคน หรือไม่ก็หลายคนแน่!
“เห็นแล้วใช่ไหม ด้วยกำลังของพวกเรา ไม่ต้องพูดถึงฝูงแมลงเลย ต่อให้มีซอมบี้ สัตว์เลื้อยคลาน หรือผีกินศพโผล่มารวมกันเป็นฝูง พวกเราก็ไม่กลัว” ซูเนี่ยนพูดอย่างสบายอารมณ์
กัวเทียนเย่าเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “ผมตาถั่วเองครับ ต่อจากนี้จะเปิดทางให้ทุกคนเดี๋ยวนี้”
เขายอมรับว่าก่อนหน้านี้ตัวเองไร้เดียงสาเกินไป!
คนกลุ่มนี้แค่สุ่มหยิบออกมาสักคน ระดับก็ยังสูงกว่าเขาตั้งไม่รู้เท่าไร
ถ้าก่อนหน้านี้เขายังพอมีความหวังอยู่บ้าง ตอนนี้ก็ไม่กล้าคิดอะไรอีกแม้แต่น้อย…
กัวเทียนเย่าเก็บโลหะที่ใช้ล็อกล้อรถกลับไป แล้วขยายประตูบนรั้วเหล็กให้กว้างขึ้นหลายเท่า
“ทุกท่าน เชิญครับ!” กัวเทียนเย่ายืนอยู่ข้างประตูด้วยตัวเอง พลางผายมือเชื้อเชิญ
เมื่อเห็นว่ากัวเทียนเย่ายังรู้จักวางตัว ไม่เล่นลูกไม้อะไร ซูเนี่ยนจึงกลับขึ้นรถบ้านอีกครั้ง
พอรถบ้านผ่านรั้วเหล็กไป กัวเทียนเย่าก็รีบปิดประตูทันที
เกือบไปแล้ว เกือบไปแล้ว
เกือบพลาดท่าเสียแล้ว!
“ลูกพี่ ทำไมถึงปล่อยพวกเขาไปแบบนั้นล่ะ ตอนนี้รถในเมืองแทบจะจมน้ำกันหมดแล้ว กว่าจะเจอรถบ้านหรูสุด ๆ ตั้งสองคัน ถ้าไม่แย่งมา คราวหน้าคงหาเจอได้ยากแล้ว!” ลูกน้องคนเดิมเดินมาหากัวเทียนเย่าจากด้านหลัง