จากประสบการณ์ของซูเนี่ยน สิ่งที่บินอยู่บนฟ้าเหล่านั้นไม่ใช่ยุงก็แมลงวัน ไม่ใช่แมลงวันก็ฝูงตั๊กแตน
แมลงพวกนี้ชอบปรากฏตัวเป็นฝูง
ไม่ว่าพวกมันจะผ่านไปที่ไหน ซากศพก็เกลื่อนกลาด
แม้แต่ซอมบี้ก็ยังเป็นอาหารของพวกมัน!
ในสภาพแวดล้อมอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ แทบไม่มีผู้เล่นคนไหนออกไปข้างนอกได้
ทำได้เพียงเสริมความแข็งแกร่งให้ที่หลบภัยไม่หยุด แล้วอาศัยแลกเปลี่ยนเสบียงมีค่าที่ติดตัวมาเพื่อยื้อชีวิตอย่างกระเสือกกระสน
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงนี้ซูเนี่ยนถึงซื้อบัตรอัปเกรดยานพาหนะจากตลาดแลกเปลี่ยนมาได้หลายใบ
ดูเหมือนพวกมันจะได้กลิ่นมนุษย์
ฝูงแมลงหนาแน่นบนฟ้าเริ่มบินต่ำลงมา
ไม่นานตู้รถไฟทั้งสองตู้ ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ก็ถูกแมลงล้อมไว้แน่น
ตอนนั้นเองซูเนี่ยนถึงได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของพวกมัน
ที่แท้เป็นผีเสื้อกลางคืนตัวใหญ่ซึ่งมีใบหน้ามนุษย์
ปากของพวกมันอยู่ตรงท้อง ด้านในเรียงรายไปด้วยฟันแหลมเล็ก ๆ ซ้อนกันเป็นชั้น ทั้งยังส่งเสียงร้องแหลมเล็กชวนขนลุก
ซูเนี่ยนฟังแล้วหนังศีรษะชาวาบ รีบไปยังห้องคนขับแล้วเร่งความเร็วรถบ้านขึ้นจนสุด
กว่าจะสลัดผีเสื้อกลางคืนตัวใหญ่พวกนั้นหลุด ก็เกือบถึงหรงเฉิงแล้ว
แต่เธอยังไม่ทันได้ดีใจ รถบ้านก็เบรกกะทันหันและหยุดลง
ซูเนี่ยนมองผ่านหน้าต่างห้องคนขับ เห็นกำแพงสูงตั้งขวางอยู่บนเส้นทางที่ต้องผ่านเพื่อมุ่งหน้าไปหรงเฉิง ห่างออกไปราวสิบกว่าเมตร
กำแพงนี้ดูเหมือนประกอบขึ้นจากตะแกรงโลหะกับหนามแหลม