พอเห็นคำว่า «ราชินีผึ้งโลหิต» ซูเนี่ยนก็รู้สึกกระตุกที่ขมับ
ชาติที่แล้ว ในหรงเฉิงมีผู้เล่นอันดับคนหนึ่งที่เก่งกาจมาก เขาอาศัยฝูงผึ้งโลหิตนับหมื่น บุกเบิกเส้นทางของตัวเองขึ้นมาในเกมวันสิ้นโลก
หากไม่มีอะไรผิดพลาด ผึ้งโลหิตพวกนั้นก็น่าจะเป็นลูกหลานของราชินีผึ้งโลหิตตัวนี้
ถึงอย่างไร สัตว์กลายพันธุ์ก็มีหลากหลายชนิด แต่สัตว์ที่ชื่อซ้ำกันนั้นมีไม่มาก
คิดได้ดังนั้น ซูเนี่ยนก็ส่งข้อความส่วนตัวไปหาอีกฝ่ายทันที «คุณต้องการอะไร อาวุธหรืออาหาร?»
ผ่านไปสองนาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา «อาวุธแล้วกัน!»
ซูเนี่ยนเลือกมีดทำครัวหนึ่งเล่ม มีดหั่นแตงโมหนึ่งเล่ม และขวานดับเพลิงหนึ่งเล่มจากมิติส่วนตัว ส่งให้อีกฝ่ายเลือก
สุดท้ายผู้ขายก็เลือกขวานดับเพลิง
หลังการแลกเปลี่ยนสำเร็จ กรงเหล็กใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือซูเนี่ยน
ในกรงมีผึ้งตัวหนึ่งขนาดเท่ากำปั้นกำลังพุ่งชนกรงอย่างบ้าคลั่ง
ตัวมันกลมป้อม ดูคล้ายแมลงภู่เล็กน้อย ทว่าดวงตาทั้งคู่กลับเป็นสีแดงเลือด
ดูจากขนาดแล้ว น่าจะยังเป็นลูกผึ้ง
ซูเนี่ยนหยิบน้ำผึ้งดอกไม้กระปุกหนึ่งออกจากมิติส่วนตัว แล้ววางลงในกรง
ราชินีผึ้งโลหิตหยุดชนกรงทันที มันหมอบลงบนกระปุกน้ำผึ้งแล้วส่งเสียงงึมงำพลางกินอย่างเอร็ดอร่อย
สมกับคำที่ว่า ไม่มีอะไรที่แก้ไม่ได้ด้วยอาหารสักมื้อ
แต่หากอยากให้ราชินีผึ้งโลหิตเชื่อฟัง แค่ให้อาหารมันสองสามมื้อคงไม่พอแน่