ซูเนี่ยนไม่อยากเสียเวลาคุยกับคนโง่ จึงหันหลังเดินลึกเข้าไปตามทางเดินต่อ
อย่างไรเธอก็เตือนพวกเขาไปแล้ว
พวกนั้นจะอยู่หรือตาย เธอก็ไม่อาจควบคุมได้
ส่วนคำพูดของจ้าวฉินฉินกับหลิวเฉียง เธอทำเป็นลมผ่านหูไปเสีย
“นี่! ทำไมไม่ฟังที่คนอื่นพูดเลยล่ะ ยังอยากผ่านดันเจี้ยนไหม!” จ้าวฉินฉินตะโกนใส่ซูเนี่ยน
ภายในลานเงียบสงัดอยู่แล้ว
เสียงตะโกนของจ้าวฉินฉินทำให้ห้องหลายห้องเปิดไฟขึ้น
“หุบปากสักที อยากลากทุกคนไปตายด้วยหรือไง!” หยางลี่หมดความอดทนกับจ้าวฉินฉินแล้ว จึงกดเสียงพูดอย่างโกรธจัด
“ใครตาย? มีใครตายหรือไง? ก็แค่หุ่นกระดาษไม่กี่ตัว จะฆ่าคนได้ด้วยเหรอ!” จ้าวฉินฉินเถียงกลับเสียงดังอย่างไม่ยอมแพ้
ระหว่างที่จ้าวฉินฉินกับหยางลี่กำลังเถียงกันอย่างดุเดือด เจ้าสาวหุ่นกระดาษซึ่งซูเนี่ยนใช้ลูกธนูตรึงไว้บนหลังคาก็ขยับขึ้นมาอย่างกะทันหัน
มันยื่นมือออกมาดึงลูกธนูที่หน้าผากและหน้าอกอย่างแข็งทื่อ
เมื่อไม่มีอะไรตรึงไว้ ท่อนบนของมันก็ร่วงลงมาทันที พอดีตกใส่แฟนหนุ่มของหยางลี่
“เชี่ยเอ๊ย! ไอ้ตัวบ้าอะไรเนี่ย!” แฟนหนุ่มของหยางลี่แทบขวัญหนีดีฝ่อ
เขายังไม่ทันดึงหุ่นกระดาษออกจากตัว มือคู่หนึ่งที่มีเล็บแหลมคมก็แทงทะลุหน้าอก ควักหัวใจสีแดงสดออกมา
หยางลี่เพิ่งรู้ว่าอกแฟนหนุ่มมีรูโหว่ก็ตอนเลือดจากคนข้างกายกระเซ็นเปื้อนหน้า ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างแข็งทื่อทรุดลงกับพื้น ก่อนกิ่งไม้จำนวนหนึ่งจะพุ่งเข้าพันร่างอย่างรวดเร็ว
“กรี๊ด!!!!” จ้าวฉินฉินกรีดร้องขึ้นอีกครั้ง
มีคนตายแล้ว คราวนี้มีคนตายจริง ๆ!