เวลาออกทีมสุ่มลงดันเจียน มักเกิดเหตุแย่งชิงของรางวัลกันหลังผ่านดันเจียนออกมา
เกมคำนึงถึงเรื่องนี้ จึงตั้งช่วงคุ้มครองไว้ 30 วินาที
ไม่อย่างนั้น คนที่ออกจากดันเจียนก่อนอาจลอบโจมตี ส่วนคนที่ออกมาทีหลังยากจะป้องกัน
น่าเสียดายที่หลิวเฉียงไม่รู้เรื่องนี้
ซูเนี่ยนโยนดาบลงพื้น หยิบผ้าเปียกออกมาเช็ดมือ
หยางลี่หลบอยู่ตรงมุมห้อง สีหน้าเลื่อนลอยเล็กน้อย
ตายหมดแล้ว ตายกันหมดแล้ว!
ที่แท้โลกาวินาศก็เป็นโลกที่ก่อร่างขึ้นจากชีวิตผู้คน
ก่อนหน้านี้พวกเขายังไร้เดียงสาคิดว่านี่เป็นแค่เกม
กลับลืมไปว่านี่คือเกม และยังเป็นความจริงด้วย
ส่วนการตายของหลิวเฉียง ก็เป็นผลจากการกระทำของเขาเอง หยางลี่ไม่เห็นใจแม้แต่น้อย
ถึงขั้นถีบแฟนตัวเองออกไปได้ ยังคิดจะแย่งรางวัลดันเจียนของคนอื่นอีก
ถ้าอยู่กับคนแบบนี้ เธอก็ต้องคอยระวังชีวิตตัวเองตลอดเวลาเหมือนกัน
ตอนนั้นเอง ซูเนี่ยนก็หิ้วเป้ใบหนึ่งเดินมาหาหยางลี่
“เมื่อกี้คุณบอกเนื้อเรื่องให้ฉัน อย่างน้อยก็ถือว่ามีส่วนช่วยอยู่บ้าง ของในนี้มีอาหาร ยา 2 ใบกับน้ำอัดลมชูกำลัง 2 ขวด ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนจากฉัน”
หยางลี่รับของไปอย่างเหม่อลอย ก่อนจะสะอื้นเอ่ยขอบคุณ
……
ซูเนี่ยนหันหลังเดินออกจากชั้น 5
ราชินีผึ้งโลหิตที่กำลังกวาดล้างซอมบี้อยู่ชั้นอื่นรีบบินตามมา
มีเพียงสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ทำสัญญากับผู้เล่นเท่านั้น จึงจะเข้าสู่แผนที่จำกัดจำนวนผู้เล่นอย่างดันเจียนได้