เมื่อได้ยินเสิ่นอวี่พูดเช่นนั้น สมาชิกคนอื่น ๆ ในทีมต่างพยักหน้าเห็นด้วย
พรสวรรค์ระดับเอสนั้นหาได้ยากยิ่ง
แม้พรสวรรค์ของซูเถียนเถียนจะไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ และเธอต้องอาศัยพวกเขาอยู่ถึง 2 วันกว่าจะเลื่อนขึ้นเป็นระดับ 2
แต่พวกเขาเชื่อว่าเมื่อซูเถียนเถียนเติบโตขึ้น อนาคตของเธอต้องไร้ขีดจำกัดแน่นอน
ถึงตอนนั้น พวกเขาซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมของซูเถียนเถียนก็จะได้อานิสงส์ไปด้วย
แบบนี้ยังคุ้มกว่าการไปหาอภิมนุษย์เก่ง ๆ ที่มีพร้อมอยู่แล้ว แล้วคอยเกาะแข้งเกาะขาเป็นไหน ๆ
อย่างไรเสีย พวกเขาก็เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ขอแค่ซูเถียนเถียนมีมโนธรรม ก็คงไม่ลืมบุญคุณของพวกเขา
ผิดกับจางโม่เสวี่ยที่มีพรสวรรค์ธรรมดา
เธออาศัยความสัมพันธ์กับเสิ่นอวี่ คอยสั่งพวกเขาไปโน่นมานี่อยู่บ่อย ๆ
แทบไม่มีใครชอบเธอเลย
“ดี พวกแกจะทำกับฉันแบบนี้ใช่ไหม?” จางโม่เสวี่ยไม่คิดเลยว่าเสิ่นอวี่กับเพื่อนร่วมทีมที่เคยอยู่ข้างเดียวกันจะพากันไปยืนข้างซูเถียนเถียน ทำให้เธอเสียสติไปโดยสิ้นเชิง
เธอหยิบมีดเล่มเล็กออกมา แล้วแทงเข้าที่อกของซูเถียนเถียนอย่างแรง
“แกไปตายซะ!”
สีหน้าเสิ่นอวี่เปลี่ยนไป ปฏิกิริยาแรกของเขาคือคิดจะเข้าไปขวางหน้าซูเถียนเถียน
แต่เมื่อนึกถึงพรสวรรค์ของซูเถียนเถียน เขาก็ยั้งฝีเท้าไว้ทัน
อย่างไรเสีย นั่นก็เป็นอาวุธที่จางโม่เสวี่ยใช้ฆ่าซอมบี้ ถ้าเขาเผลอถูกบาดเข้าละก็แย่แน่
อีกอย่าง ซูเถียนเถียนไม่มีทางตาย และไม่มีทางติดเชื้อไวรัสซอมบี้ด้วย