เจอร์ลส์: “สวัสดีครับ ขอถามหน่อย ร้านของคุณยังมีผักขายอีกไหม?”
เมื่อเห็นข้อความนี้ ซูเนี่ยนก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจที่แผนสำเร็จ
ซูเนี่ยน: “มีค่ะ แต่ผักที่ขายไปเมื่อกี้เป็นสินค้าราคาพิเศษ ถ้าคิดราคาปกติ ผักคุณภาพสูงจะอยู่ที่ 10-15 เหรียญดาราต่อ 500 กรัม ส่วนผักคุณภาพธรรมดาอยู่ที่ 1-2 เหรียญดาราต่อ 500 กรัม นอกจากนี้ยังมีอาหารอย่างอื่นอีกหลายชนิด ถ้าสนใจ ฉันส่งรายการให้ดูได้นะคะ”
เจอร์ลส์ไม่ได้ใส่ใจราคา เขาระบุชัดว่าต้องการผักคุณภาพสูงชนิดที่เพิ่งขายไปเมื่อครู่เท่านั้น
เขาซื้อรวดเดียวถึง 250 กิโลกรัม!
เงินในกระเป๋าของซูเนี่ยนพลันเพิ่มขึ้นกว่า 6,000 เหรียญดารา
ค้าขายกับคนรวยนี่มันดีจริง ๆ
ซื้อของกันทีละหลายร้อยกิโลกรัม บางคนเริ่มต้นที่เป็นพันกิโลกรัมด้วยซ้ำ
ไม่เหมือนเจ้าหมาลาปู้ลาซีที่มีระดับพอ ๆ กับเธอ แค่จ่ายวันละไม่กี่เหรียญดาราก็แทบไม่ไหวแล้ว
หลังทำธุรกรรมเสร็จ ซูเนี่ยนก็รับปากกับเจอร์ลส์ว่าร้านของเธอจะทยอยนำของสดคุณภาพสูงชนิดอื่น ๆ มาวางขายอีก
จะมีจริงหรือไม่มีก็ช่าง อย่างน้อยก็ต้องโฆษณาให้เต็มที่ไว้ก่อน
จนกระทั่งเจอร์ลส์เพิ่มร้านของเธอลงในรายการโปรด ซูเนี่ยนจึงปิดหน้าต่างแชตอย่างพอใจ จากนั้นก็ไปยังร้านอาหารสุนัขทองวิบวับที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ แล้วซื้ออุปกรณ์ป้องกันทองคำชิ้นนั้นซึ่งมีมูลค่า 5,000 เหรียญดารามา
ส่วนเหรียญดาราที่เหลืออีก 1,000 เหรียญ ซูเนี่ยนใช้ปรับปรุงช่องวางสินค้าในร้าน