ซูเถียนเถียนกับสวีจื่อห้าวยืนอยู่หน้าห้อง 16-3 มองไปรอบ ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา
สุดปลายทางเดินชั้นสิบหกมีศพซอมบี้กองแน่นขนัด
โดยเฉพาะทางไปดาดฟ้า แทบจะกองพะเนินจนเต็มแล้ว
ชั้นอื่น ๆ ก็มีศพซอมบี้ที่ยังไม่ได้เก็บกวาดอยู่บ้าง
แต่ไม่มีที่ไหนสยดสยองเท่าที่นี่
หากสังเกตให้ดี จะพบว่าท่ามกลางซากศพซอมบี้จำนวนมาก ดูเหมือนจะมีศพคนปะปนอยู่ด้วย
ยากจะจินตนาการได้เลยว่าที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้น
ซูเถียนเถียนข่มความรู้สึกไม่สบายใจในอก ก่อนยกมือเคาะประตูตรงหน้า
แต่ผ่านไปนานก็ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน
“เถียนเถียน น้องสาวต่างแม่ของเธอยังอยู่ที่นี่แน่เหรอ?” สวีจื่อห้าวขมวดคิ้วถาม
เดิมทีเขาไม่อยากมาที่นี่เลย
แต่ซูเถียนเถียนยืนกรานว่าห่วงซูเนี่ยน อยากมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง
ทว่าไม่ว่าจะมองอย่างไร ความห่วงใยนั่นก็ไม่เหมือนความเป็นห่วงสักนิด
“เธอบอกที่อยู่กับฉันเอง จะจำผิดได้ยังไง?” ซูเถียนเถียนพูดด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ “ในเมื่อไม่ยอมเปิดประตู งั้นเราก็พังกำแพงเข้าไปเลย จื่อห้าว เรื่องนี้ต้องฝากนายแล้ว วันนี้ฉันต้องเจอเธอให้ได้!”
แม้ข้อมูลของซูเนี่ยนในรายชื่อเพื่อนจะไม่ตรงกับคนในอันดับกระดานผู้นำก็ตาม
แต่ถ้าไม่ได้เห็นซูเนี่ยนกับตาตัวเอง เธอก็ไม่มีวันวางใจ
อีกอย่าง ในความคิดของเธอ ช่วงหลายวันที่ผ่านมาซูเนี่ยนน่าจะถูกทรมานจนแทบไม่เหลือสภาพ
ใครจะไปรู้ว่าจางหย่งตายไปนานแล้ว
ทุกอย่างผิดไปจากที่เธอคิดไว้โดยสิ้นเชิง!
“ตามหลักแล้วทำได้ แต่เลเวลฉันต่ำเกินไป พลังจิตคงไม่พอ แต่ฉันมุดดินเข้าไปดูก่อนได้ ฉันคุ้นกับผังห้องพวกนี้ดี มุดไปโผล่ตรงมุมแล้วแอบดูสักแวบ รับรองว่าไม่มีใครเห็น” สวีจื่อห้าวคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ