สวี่ฮ่วนกลัวว่าฉีเฟยเสวี่ยจะคิดอะไร จึงรีบดึงเธอมาอยู่ข้างกายแล้วพูดว่า “พวกเราไม่ไปหรอก แม่ฉันอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปีแล้ว ถ้าต้องไปอยู่ที่อื่นคงไม่ชินแน่”
ฉีเฟยเสวี่ยกำลังจะบอกว่าไปดูสักหน่อยก็ได้
แต่เห็นสวี่ฮ่วนช่วยปฏิเสธให้เสียแล้ว เธอจึงได้แต่กลืนคำพูดกลับลงคอ
“แล้วพวกคุณล่ะ?” ซูเนี่ยนหันไปมองเว่ยเหยียนกับหลินเยี่ยนโจว “จะไปฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตไหม?”
ถ้าไปฐานที่มั่นผู้รอดชีวิต เว่ยเหยียนก็จะได้เจอซูเถียนเถียน
เมื่อพระเอกกับนางเอกได้พบกัน ย่อมต้องดึงดูดใจกันและกัน
ถ้าปล่อยให้พวกเขาคบกันเร็วขนาดนี้ ต่อไปเธอก็จะฆ่าซูเถียนเถียนได้ยากขึ้น
“น้องสาวนักฆ่า เธอเป็นห่วงพวกเราด้วยแฮะ แต่พวกเราไม่ไปฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตหรอก กะว่าจะกลับเมืองหลวงไปหาครอบครัว” หลินเยี่ยนโจวพูดด้วยสีหน้าทะเล้น
ได้ยินแบบนั้น ซูเนี่ยนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอว่าแล้ว เว่ยเหยียนกับซูเถียนเถียนไม่น่าจะเจอกันเร็วขนาดนี้
ยังดี ยังดี เธอยังมีโอกาสอีกมากที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
“แล้วเธอล่ะ วางแผนจะทำอะไร?” เว่ยเหยียนมองซูเนี่ยน น้ำเสียงแฝงแววหยั่งเชิง
ซูเนี่ยนชะงักไปเล็กน้อย
ที่ผ่านมาเธอพยายามสืบเรื่องเว่ยเหยียนผ่านหลินเยี่ยนโจว ก็เพราะรู้ว่าเว่ยเหยียนเป็นคนเข้าถึงยากมาก
แต่พอได้เจอกันครั้งนี้ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเว่ยเหยียนคุยง่ายนัก?
หรือเว่ยเหยียนจะผ่านเรื่องบางอย่างมาในภายหลัง ถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนั้น?
ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้
“ฉันก็น่าจะไปฐานที่มั่นเหมือนกัน แต่ยังไม่รีบ ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน” ซูเนี่ยนไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัด