บทที่ 43 แล้วเธอจะเอาคืนไม่ได้หรือไง?
“พี่เฟยเสวี่ย ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือมีใครเล่นตุกติกหรือเปล่า!” สวี่เหมยเองก็มีสีหน้าไม่พอใจ
เมื่อกี้ศัตรูระลอกสุดท้ายอันตรายขนาดนั้น เธอยังอดทนไม่ออกจากดันเจียนด้วยซ้ำ
ผลคือไม่ต้องพูดถึงอุปกรณ์หรือไอเทมเลย แม้แต่ค่าประสบการณ์ก็ไม่ได้แบ่งสักแต้ม
แล้วที่เธอต้องแบกรับความกดดันทางจิตใจขนาดนี้ รอคอยอย่างทุกข์ทรมานมาตั้ง 12 ชั่วโมง สรุปทำไปเพื่ออะไรกัน?
“เฟยเสวี่ย รีบตรวจดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนได้ของกันหมด มีแค่พวกเราสามคนที่ไม่ได้อะไรเลย ต้องมีปัญหาตรงไหนสักแห่งแน่” น้ำเสียงของสวี่ฮ่วนดีกว่าหน่อย แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความร้อนรน
“งั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกคุณไม่ได้ฆ่าซอมบี้เลยสักตัวหรือ?” ฉีเฟยเสวี่ยถึงกับพูดไม่ออก
เธอเข้าใจกลไกของดันเจียนดี แน่นอนว่ารู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
ถ้าเป็นดันเจียนทั่วไปก็ว่าไปอย่าง
แต่ดันเจียนนี้เป็นดันเจียนล่ามอนสเตอร์ล้วน ๆ
ทุกนาทีทุกวินาที มีซอมบี้เกิดใหม่จำนวนมาก
ระดับของซอมบี้ไม่สูง ต่อให้เข้าไปแตะ ๆ มันสักสองสามทีก็ไม่น่าถึงกับไม่ได้รางวัลอะไรเลย!
ขอแค่ทำคะแนนถึงเกณฑ์ อย่างน้อยทุกคนก็ควรได้อุปกรณ์เงินคนละชิ้น เรื่องนี้แทบจะแน่นอนอยู่แล้ว
ใครจะคิดว่าเจ้าสามคนนี้จะไม่ลงมือเลยจริง ๆ!
ขี้เกียจได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?
“ทำไมพวกเราต้องฆ่าซอมบี้ด้วย? มีพวกคุณอยู่ทั้งคนไม่ใช่หรือ?” สวี่เหมยไม่เข้าใจเลยสักนิด
“ระบบจัดสรรรางวัลตามคะแนนผลงาน พวกคุณไม่ฆ่าซอมบี้สักตัว ระบบก็ไม่นับพวกคุณอยู่แล้ว” ฉีเฟยเสวี่ยอธิบายอย่างจนใจ
“แล้วทำไมไม่บอกพวกเราตั้งแต่แรก? ชวนพวกเรามาให้ครบจำนวน แต่จงใจไม่บอกความจริง เพื่อที่ตัวเองจะได้แบ่งรางวัลมากขึ้นใช่ไหม?” พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวลี่ก็ออกมากล่าวโทษอีกครั้ง