ซูเถียนเถียนไม่ได้อยากอยู่กับซูเนี่ยนดี ๆ จากใจจริงหรอก แต่ในเมื่อเป็นคนพากลับมาเอง เธอจึงได้แต่พูดส่ง ๆ ว่า “งั้นก็รีบไปหาที่พักเถอะ ที่นี่มีห้องนอนแค่สี่ห้อง เธอย้ายเข้ามาอยู่ด้วยก็ไม่เหมาะจริง ๆ”
“ได้เลย!” ซูเนี่ยนรับคำทันที
พอเห็นซูเนี่ยนรู้ตัวขนาดนี้ สวีจื่อห้าวก็ไม่สะดวกจะไล่อีก
แค่เห็นเงาของซูเนี่ยน เขาก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ จึงเผลออยากอยู่ให้ห่างเข้าไว้
ตอนเที่ยง ซ่งเยว่ต้มบะหมี่น้ำเปล่าหม้อใหญ่ แล้วคลุกกับซอสเผ็ดหนึ่งขวด
นี่คือมื้อกลางวันของทุกคน
ซูเนี่ยนกินไปนิดหน่อย จากนั้นก็เสนอตัวล้างหม้อ ล้างชาม แล้วหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดทำความสะอาดต่อ
“เถียนเถียน น้องสาวเธอดูไม่เอาแต่ใจเหมือนที่เธอเล่าเลยนะ นี่ออกจะรู้ความด้วยซ้ำ!” โจวหยางพูด
คนกลุ่มนี้ขี้เกียจกันทุกคน
ไม่ทำความสะอาดแค่หนึ่งถึงสองสัปดาห์ ห้องก็รกเหมือนรังหมาแล้ว
แม้แต่สวีจื่อห้าวก็ยังเถียงไม่ออก
ซูเนี่ยนเข้าร่วมกลุ่มพวกเขา นอกจากจะฆ่าซอมบี้ไม่เป็นแล้ว ก็ดูเหมือนจะหาข้อตำหนิอะไรไม่ได้
ที่สำคัญคือพูดอะไรก็ฟัง ว่าง่ายและรู้ความไม่น้อย
“เจอเรื่องเปลี่ยนแปลงใหญ่ขนาดนี้ ใคร ๆ นิสัยก็เปลี่ยนกันได้ทั้งนั้นแหละ” ซูเถียนเถียนฝืนยิ้ม
เธอมีอคติกับซูเนี่ยนมาตลอด พออยู่ต่อหน้าเพื่อน ๆ ก็อดบ่นออกมาไม่ได้อยู่บ้าง
แต่ซูเนี่ยนกับเธอเข้ากันไม่ได้นั้นเป็นความจริง
เมื่อก่อนอยู่บ้าน ซูเนี่ยนข่มเธอได้ตลอด
ตอนนี้เกมวันสิ้นโลกปรากฏขึ้น ซูเนี่ยนถึงกับต้องเอาใจคนอื่น เพื่อให้มีที่ซุกหัวนอนสักแห่ง