【จุดฝากไอคิวไว้ก่อน ผู้เขียนไม่เคยไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หากมีข้อผิดพลาดก็ช่วยชี้แนะด้วย จุดไหนแก้ได้จะรีบแก้แน่นอน ขอทุกคนโปรดเมตตากันด้วย!】
【นิยายเรื่องใหม่จากนักเขียนมากประสบการณ์ จุดเยาวชน 1 แห่ง เยาวชนหญิง 10 คน~เข้าใจนะ~】
【เตือนเป็นครั้งที่สาม นิยายเรื่องนี้โดนแบนมาแล้ว 2 หน รอบนี้ก็ปั่นป่วนมาครบเดือนแล้ว นักอ่านทุกท่านจำไว้ให้ดี พระเอกไม่เคยทำร้ายใคร เขากำลังช่วยคน! จำไว้! ช่วยคน!】
“ลูกเอ๊ย!”
“พ่อไม่ได้จะคุยโม้นะ!”
“ตอนนั้นราชินีแคว้นสตรีที่แสดงในไซอิ๋วฉบับปี 86 ยังเคยไปทำงานชนบทกับพ่อเลย”
“ตอนนั้นเธอเกือบถูกเยาวชนชายสองคนย่ำยี ถ้าพ่อไม่ยื่นมือช่วย แล้วต่อมาเธอจะมีชื่อเสียงได้ยังไง?”
“ต่อมาก็มีเยาวชนหญิงฝาแฝดคู่นั้น หน้าตาเหมือนพิมพ์ออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันเป๊ะ!”
“พวกเธอหิวจนตาเขียวแล้วมั้ง ตอนนั้นแค่เอาหมั่นโถวข้าวโพดให้สักหน่อย คงยอมขึ้นเตียงกับพ่อแล้ว!”
“น่าเสียดาย ตอนนั้นพ่อโง่เกินไป แถมยังใสซื่อพอควร เลยพลาดโอกาสไปตั้งเยอะ!”
“อ้อ ยังมีตาเฒ่าอู๋ อดีตฝ่ายขวาจากหมู่บ้านข้าง ๆ ตอนถูกประณามก็ไม่ปริปากสักคำ!”
“ใครจะคิดว่าเขาเป็นรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยปักกิ่ง!”
“ให้ตายสิ ตอนนั้นถ้าพ่อช่วยเหลือเขาอีกหน่อย ไม่แน่ว่าพ่ออาจได้พลอยดีไปด้วย แล้วหาทุนเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ลูกได้!”
“เฮ้อ! ลูกเอ๊ย ลำบากลูกดูแลพ่อมาตั้งนาน... ถ้ามีชาติหน้า ให้ลูกมาเป็น... มาเป็นพ่อนะ...”
เมื่อเห็นบิดาบนเตียงคนไข้ค่อย ๆ หลับตาลง หลินโม่ก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ตลอดสองปีครึ่ง
เพื่อดูแลบิดาที่นอนป่วยช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เขาลาออกจากงานและหย่าร้างด้วย
ทุกวันเขาได้ฟังชายชราพูดเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา เล่าเรื่องสมัยหนุ่ม ๆ ที่ไม่รู้ว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนแต่ง
เวลานี้
เมื่อมองบิดาจากไปอย่างสงบ
หลินโม่รู้สึกราวกับภาระหนักอึ้งนับพันชั่งถูกยกออกจากบ่า ทว่าทั้งตัวกลับว่างเปล่า
จากนั้นภาพตรงหน้าก็มืดลง เขาหมดสติไป
【ติ๊ง! โฮสต์ผู้ทรงเกียรติ คุณได้กลับชาติมาเกิดใหม่ในปี 1975 แล้ว รางวัลคือชุดของขวัญมือใหม่ x1 ต้องการเปิดหรือไม่?】
“เปิด!”
【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับฟาร์มมิติ x1 (พื้นที่เริ่มต้น: 1 หมู่ สามารถอัปเกรดได้!)】
พร้อมเสียงแจ้งเตือนใสกังวาน หลินโม่พลันลืมตาขึ้น
เบื้องหน้าคือลำธารสายเล็กที่ใสจนมองเห็นก้นน้ำ
เขาเดินเซเข้าไปใกล้ ก้มมองเงาสะท้อนในน้ำ แล้วก็ชะงักไปทั้งตัว
เงาในน้ำดูคล้ายตัวเขาตอนหนุ่ม ๆ ถึงแปดหรือเก้าส่วน
“ให้ตายสิ ฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริง ๆ เหรอ?”
แต่ก่อนที่เขาจะทำใจรับเรื่องน่าตกใจนี้ได้ เสียงหัวเราะลามกไร้ยางอายก็ดังมาจากป่าไกลออกไป
“เจี๊ยก ๆ! จูหลิน! วันนี้กว่าจะหลอกเธอออกมาได้ เธอจะยอมหรือไม่ยอมก็ต้องยอม!”
“ใช่! ถ้าทำให้พวกฉันสองพี่น้องพอใจ เราก็จะไว้ชีวิตเธอ แต่ถ้ายังทำเป็นเล่นตัว... หึ ๆ! ก็อย่าหาว่าพี่ชายจัดการเธอด้วยวิธีเด็ดขาดแล้วกัน!”
หัวใจหลินโม่กระตุก เขาหันไปมองตามเสียง
เห็นชายหนุ่มท่าทางนักเลงสองคนกำลังล้อมหญิงสาวคนหนึ่งไว้ใต้ต้นเอล์มเก่า
ตัวหญิงสาวเปียกโชก เห็นได้ชัดว่าถูกไล่จนต้องลุยน้ำมา
ไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือกลัว
เธอหดตัวอยู่ตรงมุม สั่นเทาไม่หยุด
เดี๋ยวก่อน!
จูหลิน?
เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวชัด ๆ ในหัวหลินโม่ก็ดังก้องราวกับมีเสียงระเบิด
“พ่อ! พ่อไม่ได้หลอกผมจริง ๆ ด้วย!”
เรื่องราวที่ชายชราพร่ำบ่นตลอดสองปีครึ่งที่นอนป่วยพลันผุดขึ้นมาในหัวทีละฉาก
หลินโม่สูดลมหายใจลึก ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว
“พ่อ โอกาสที่พ่อเคยคว้าไว้ไม่ทัน วันนี้ลูกจะต้องคว้าไว้ให้ได้!”
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าจอบขึ้นมาแล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไป
พอเห็นว่าเข้าใกล้ได้ระยะ หลินโม่ก็ยืดตัวขึ้นแล้วตะโกนสุดเสียง
“ช่วยด้วย! มีคนทำอนาจารอยู่ทางนี้!!”
ซี้ด!
พอเห็นว่าเรื่องดี ๆ ถูกคนพบเข้า!
เยาวชนชายสองคนนั้นหน้าซีดเผือด รีบวิ่งหนีเข้าไปในป่า
ส่วนหลินโม่ก็ถือจอบไล่ตามไปเงียบ ๆ
ไล่ไปได้ครึ่งลี้ ทั้งสองหันกลับมามอง พบว่าคนที่ตามมามีเพียงหลินโม่คนเดียว
หลังจากนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
แววตาของทั้งคู่ก็พลันมืดครึ้มลง
“ไอ้แซ่หลิน! แกกล้าขัดขวางเรื่องดี ๆ ของพวกฉันหรือ? รู้ไหมว่าคำว่าตายเขียนยังไง?” เยาวชนคนหนึ่งกัดฟันด่า
แต่อีกคนกลับกลอกตา ก่อนจะกดไหล่เพื่อนไว้แล้วพูดว่า
“หลินโม่! พวกเราก็เป็นเยาวชนเหมือนกัน จะมาสนุกด้วยกันไหม?”
“ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ต่อให้ในเมืองหลวงก็ยังมีไม่กี่คน!”
“ขอแค่แกฟังพวกเรา ไม่เพียงแต่จะได้ร่วมสนุกกับผู้หญิงคนนี้ ฉันยังให้เงินปิดปากแกอีก 100 หยวนด้วย เป็นไง?”
“จริงเหรอ? ให้ฉัน 100 หยวนจริง ๆ เหรอ?” หลินโม่เผยสีหน้า ‘โลภ’ ออกมา
แต่มือที่จับจอบกลับค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้
“จะโกหกได้ยังไงล่ะ!”
“พี่น้อง มีเนื้อก็แบ่งกันกิน มีผู้หญิงก็แบ่งกันเล่น ต่อจากนี้เราก็เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย!” ทั้งสองสาบานต่อฟ้า ใบหน้ายิ่งยิ้มอย่างลามก
หลินโม่พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปใกล้
ในชั่วพริบตาที่ทั้งคู่คลายความระแวดระวังลงจนหมด
เขาก็เงื้อจอบขึ้น ฟาดใส่หัวของทั้งสองคนอย่างแรง
ตุบ! ตุบ!
ตามมาด้วยเสียงทึบสองครั้ง!
สองตัวปัญหาที่ยังดิ้นไปมาเมื่อครู่
ไม่ทันได้ร้องครางสักแอะ
ก็เบิกตาโพลงแล้วทรุดลงกับพื้น
พวกเขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า!
หลินโม่ เยาวชนตัวเล็ก ๆ ที่ปกติซื่อ ๆ คนนี้
จะกล้าลงมือกับพวกตนจริง ๆ!
..........
“หึ! วันนี้ก็ถือว่าได้แก้แค้นแทนพ่อแล้ว!”
ก่อนกลับชาติมาเกิด!
ชายชราเคยเล่าความเป็นมาของสองคนนี้ให้ฟังนับครั้งไม่ถ้วน
พ่อแม่ของเยาวชนชายทั้งคู่เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในเมืองหลวง!
อาศัยชาติตระกูลก่อเรื่องกับหญิงสาวในเมืองมานับไม่ถ้วน!
ต่อมาพวกเขาวางยาหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งมีชาติตระกูลสูงส่งไม่แพ้กันจนเมามาย แล้วก่อเรื่องใหญ่โต
ครอบครัวจึงส่งพวกเขามาทำงานชนบทในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อหลบภัยและเลี่ยงปัญหา
ส่วนเหตุใดถึงเลือกป่าสงวนหงฉีซึ่งเป็นที่กันดารแบบนี้!
เหตุผลก็ง่ายมาก
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งในอำเภอเคยเป็นองครักษ์ของพ่อเยาวชนคนหนึ่ง
มีคนรู้จักคอยคุ้มครอง เยาวชนชายสองคนนี้จึงวางอำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บ้านได้อย่างไม่เกรงกลัวใคร
ชาติที่แล้ว!
พ่อเคยขัดขวางเรื่องชั่วของพวกเขา จึงถูกจดจำแค้นไว้ ต่อมาถูกส่งขึ้นเขาไปเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่านานถึงครึ่งปี
ระหว่างนั้นมีคนอย่างน้อยสองกลุ่มมาหมายเอาชีวิตเขา
ถ้าชายชราไม่โชคดีมีบุญมากพอ ก็คงอยู่ไม่ถึงเวลาต่อมา
แต่วันนี้
ในเมื่อสวรรค์ให้เขาได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง!
จะมัวเกรงใจทำไม?
หลินโม่จึงลงมืออย่างเด็ดขาด!
ส่วนร่างของสองคนนั้น...
“ระบบ! เอาสองคนนี้เข้าไปเก็บในฟาร์มมิติได้ไหม?”
วูบ!
เมื่อเห็นร่างทั้งสองหายไปในพริบตา
ดวงตาหลินโม่ก็เป็นประกาย
“ได้ผลจริงด้วย”
ตอนบิดานอนป่วย หลินโม่ว่าง ๆ ก็เคยอ่านนิยายออนไลน์อยู่ไม่น้อย ในนั้นมีระบบฟาร์มมิติทำนองนี้ด้วย
ไม่คิดว่าจะใช้ได้จริง!
ความจริงแล้ว ต่อให้ฟาร์มมิติใช้ไม่ได้!
หลินโม่ก็ไม่กลัว!
ในป่าลึกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีทั้งเสือทั้งหมาป่า ถ้าทิ้งสองคนนี้ไว้นอกป่าสักคืน เกรงว่าคงถูกเสือหมาป่า ‘ย่อยสลายทางชีวภาพ’ ไปแล้ว!
............
จัดการสองตัวปัญหาเรียบร้อย
หลินโม่พาดจอบไว้บนบ่า แล้วหันหลังเดินกลับ
เมื่อกลับมาถึงลำธาร
หลินโม่ก็พบว่าจูหลินหายตัวไปแล้ว
แต่เขาเป็นเยาวชนเก่าของป่าสงวน ไม่นานก็พบรอยเท้าของจูหลิน
สาวน้อยคนนี้คงขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว
แทนที่จะวิ่งออกจากป่า เธอกลับหลงทางและวิ่งเข้าไปลึกกว่าเดิม
เขาตามหารอยเท้าไปเรื่อย ๆ
จนฟ้ามืดสนิท หลินโม่จึงพบร่องรอยของจูหลินในแอ่งเขาที่กำบังลมแห่งหนึ่ง
เห็นเธอเปียกโชกทั้งตัว กอดแขนแน่นและนั่งสั่นเทาอยู่ในซอกหิน แววตาดูเหม่อลอยเป็นพิเศษ
“เฮ้อ!”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า
หลินโม่ก็ถอนหายใจยาว
ไอ้เดรัจฉานสองคนนั้นอยากหาเรื่องสนุก จึงเล่นเกมแมวจับหนู
ไล่ต้อนเธอเข้าไปในป่าลึกไม่หยุด กะจะรอให้เธอหมดทั้งแรงกายและแรงใจเสียก่อนแล้วค่อยลงมือ
พอเห็นว่าหลินโม่ตามมาพบ จูหลินก็เหมือนคนจมน้ำที่คว้าท่อนไม้ช่วยชีวิตได้ในที่สุด เธอพุ่งเข้าหาหลินโม่ทันที
“หลินโม่... พวกนั้นไปไหนแล้ว?”
“ฉันทำให้พวกมันตกใจหนีไปแล้ว!”
หลินโม่กอดจูหลินไว้ ปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เขาย่อมบอกไม่ได้ว่าไอ้เดรัจฉานสองคนนั้นนอนแน่นิ่งไปแล้ว จึงเพียงโอบเอวของจูหลินให้แน่นขึ้น
เดือนกันยายน อุณหภูมิในภาคตะวันออกเฉียงเหนือแตกต่างกันมาก พอพระอาทิตย์ตกดิน
อากาศก็เย็นลงอย่างรวดเร็ว
จูหลินเปียกโชกไปทั้งตัว เวลานี้ใกล้จะมีภาวะตัวเย็นเกินไปแล้ว
หลินโม่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาก้มลงอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขน
“เราออกไปจากที่นี่ก่อน”
เขาอุ้มจูหลินไปหาถ้ำแห่งหนึ่ง
จากนั้นก็ออกไปเก็บกิ่งไม้แห้งมาก่อกองไฟ
ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ
ลมกลางคืนบนเขาพัดลอดรอยแยกในถ้ำเข้ามาราวกับใบมีด
แม้จูหลินจะนั่งใกล้กองไฟ แต่เสื้อผ้าเปียกโชกทั้งตัว เธอจึงสั่นไม่หยุด
หลินโม่เห็นแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ขยับไปนั่งข้างเธอ ลองยื่นแขนออกไปแล้วโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา
“แบบนี้อุ่นขึ้นหน่อยไหม?”
คนในอ้อมแขนไม่ขัดขืน เพียงส่งเสียงตอบเบา ๆ ว่า “อืม”
เมื่อเห็นเช่นนั้น
หลินโม่ก็ใจเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะกระชับแขนแน่นขึ้น ใช้ความอบอุ่นจากร่างกายค่อย ๆ ขับไล่ความหนาวเย็นออกจากตัวจูหลิน
ถ้ำเปลี่ยวกลางขุนเขา แสงไฟสลัวราง
เงาของคนหนุ่มสาวสองคนทาบซ้อนกันบนผนังหิน
ทั้งสี่ตาประสานกัน ความหวั่นไหวหลังรอดพ้นหายนะ รวมถึงความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วราวกับวัชพืช
หลินโม่รู้ดี
สวรรค์ประทานโอกาสให้ หากไม่คว้าไว้ก็จะได้รับโทษ
บรรยากาศมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง
ก็ไม่ต่างอะไรกับเดรัจฉาน!
เขาก้มหน้าลง จูบริมฝีปากของจูหลินอย่างหนักหน่วง
ขณะเดียวกัน มือใหญ่ของเขาก็ลูบไล้ไปทั่วร่างเธอราวกับรากไม้เลื้อย
ชาติที่แล้ว
ความเยาว์วัยที่พ่อไม่ได้คว้าไว้ บัดนี้เขากำลัง... หยิบมาเล่นอยู่ในมือแล้ว!
......
【ติ๊ง! โฮสต์ผู้ทรงเกียรติ เวลา 0 นาฬิกาผ่านไปแล้ว ระบบ ‘ข่าวสารประจำวัน’ ของคุณรีเฟรชเรียบร้อย!】
【คำแนะนำ: ยิ่งเว้นช่วงการใช้งานระบบนาน รางวัลก็ยิ่งมากขึ้น!】
【รีเฟรชทุกวัน ได้รับข่าวสาร (ระดับทั่วไป สีขาว)!】
【รีเฟรชทุก 3 วัน มีโอกาสได้รับข่าวสาร (ระดับพิเศษ สีเขียว)!】
【รีเฟรชทุก 7 วัน มีโอกาสได้รับข่าวสาร (ระดับหายาก สีน้ำเงิน)!】
【รีเฟรชทุก 15 วัน มีโอกาสได้รับข่าวสาร (ระดับมหากาพย์ สีม่วง)!】
【รีเฟรชทุกเดือน ได้รับข่าวสาร (ระดับตำนาน สีส้ม)!】
【รีเฟรชทุกปี ได้รับข่าวสาร (ระดับเทพ สีแดง)!】
ยามใกล้รุ่ง
เสียงแจ้งเตือนจากระบบปลุกหลินโม่ให้ตื่น เขามองจูหลินที่ซบอยู่ในอ้อมแขน
มุมปากของหลินโม่เผยรอยยิ้มพึงพอใจ
ใครจะคิดว่าในอนาคต ราชินีแคว้นสตรีจะมานอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา
เขายกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่แห้งอยู่ตรงหางตาของเธอ
จากนั้นหลินโม่จึงเปิดหน้าต่างระบบ
วินาทีถัดมา!
เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง! เนื่องจากโฮสต์สุ่มข่าวสารเป็นครั้งแรก จึงได้รับข่าวสาร ‘ระดับตำนาน สีส้ม’ หนึ่งรายการ!】