“หลินโม่เป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมถึงถูกพาตัวไป?”
“คงไปก่อคดีเข้าแล้วมั้ง?”
พอเห็นเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการมาจับคน สาว ๆ ในจุดพักเยาวชนหญิงก็แตกตื่นกันยกใหญ่
ต่างพากันชะโงกหน้าออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
มีเพียงจูหลินที่เม้มริมฝีปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
หลินโม่มองสบตาเธอ แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
ความหมายนั้นเรียบง่ายมาก
“จำที่ฉันพูดเมื่อคืนไว้ให้ดี”
“แค่เธอไม่เปิดโปง ฉันก็ปลอดภัยแล้ว!”
จูหลินทำได้เพียงเม้มปาก กลั้นน้ำตา แล้วหันกลับเข้าไปในห้อง
เธอกลัวว่าถ้ามองหลินโม่อีกครั้ง จะอดใจไม่ไหวจนพุ่งออกไปหาเขา
ที่จริงไม่ได้มีแค่จูหลิน
ตอนนี้สีหน้าของซูหว่านก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน
จูหลินกลัวว่าหลินโม่จะเกิดเรื่อง
ส่วนซูหว่านล่ะ!
เธอกลัวว่าหลินโม่จะถูกขังในที่ว่าการ แล้วทนแรงกดดันไม่ไหว จนสารภาพเรื่องรูปถ่ายเหล่านั้นของเธอออกมา
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง
ชีวิตทางสังคมของเธอคงพังพินาศแน่!
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมายของทุกคน
ไม่มีการทรมานเพื่อบีบให้รับสารภาพอย่างที่คิด
เมื่อไปถึงอำเภอ หลังจากสอบปากคำและพิมพ์ลายนิ้วมือแล้ว หลินโม่ก็ถูกโยนเข้าเรือนจำชั่วคราว
เรือนจำชั่วคราวในภาคตะวันออกเฉียงเหนือช่วงทศวรรษ 1970 มีชื่อเรียกแบบชาวบ้านว่า ‘รั้วไผ่’!
เหตุผลนั้นง่ายมาก
ในยุคนั้นสภาพเศรษฐกิจไม่ดี ไม่มีทางมีรั้วกำแพงปูนสูงใหญ่เหมือนยุคหลัง
แนวรั้วของเรือนจำชั่วคราวสร้างจากไม้ไผ่จริง ๆ
ผู้ต้องสงสัยก็พักอยู่ในกระท่อมมุงหญ้า
ข้างในเป็นแท่นนอนยาว
หนึ่งห้องเบียดกันอยู่สิบกว่าคน
แต่อย่าคิดว่าที่นี่รักษาความปลอดภัยหละหลวมจนแหกคุกได้ตามใจ
ในยุคที่ผู้คนแข็งแกร่งและกล้าหาญเช่นนี้
ถ้านักโทษคนไหนกล้าปีนข้ามรั้ว ทหารยามของเรือนจำก็กล้ายิงให้ตายคาที่
ตอนแรกหลินโม่ถูกโยนเข้าเรือนจำชั่วคราวก็ยังงุนงงอยู่มาก