“หลินโม่กลับมาแล้ว! หลินโม่กลับมาแล้ว!”
“หลินโม่ ทางการจับนายไปทำไมกันแน่?”
“ใช่ ๆ! ทำไมนายถึงไปนานขนาดนั้นล่ะ”
เมื่อหลินโม่กลับมาถึงป่าสงวน สาว ๆ ผู้รู้หนังสือที่ถูกส่งมาอยู่ชนบทก็พากันกรูออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แต่หลินโม่กลับยิ้มอย่างสบาย ๆ
“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก! พวกหวังเหวินฮวาหนีไป ทางอำเภอเลยเรียกฉันไปช่วยสอบสวน พอถามเสร็จก็ปล่อยกลับมาแล้ว”
หลังรับมือกับเหล่าสาวช่างซักช่างถามเสร็จ
หลินโม่จึงกลับไปยังที่พักของคนหนุ่มสาวที่ถูกส่งมาอยู่ชนบท
เขาผลักประตูเข้าไปดู
แล้วก็อดชะงักไม่ได้
แม้จะจากไปนานถึงหนึ่งสัปดาห์ แต่ในห้องกลับสะอาดเอี่ยม หน้าต่างใสจนมองเห็นชัด
เห็นได้ชัดว่ามีคนคอยทำความสะอาดห้องให้ระหว่างที่เขาไม่อยู่
หลินโม่ยิ้มน้อย ๆ
เขาเดาว่าคนคนนั้นคงเป็นจูหลินแน่
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“หลินโม่! นายกลับมาแล้ว!”
พอหันกลับไป ก็เห็นจูหลินกับซูหว่านยืนเคียงกันอยู่หน้าธรณีประตู
หลินโม่ชะงักอีกครั้ง
“พวกเธอสองคนเป็นอะไรกันไปเนี่ย?”
หลินโม่ไม่เคยคิดฝันเลยว่าสองพี่น้องคู่นี้จะมาหาพร้อมกัน
หรือช่วงที่เขาไม่อยู่จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น...
ซูหว่านกล่าวว่า “หลายวันที่นายไม่อยู่ พี่จูหลินเอาแต่หลบร้องไห้ใต้ผ้าห่มทุกวัน ฉันเห็นพี่ทุกข์ใจมาก ก็เลย...สารภาพเรื่องของฉันกับพี่ไปแล้ว”
จูหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า
“อืม! ฉันรู้เรื่องของพวกเธอหมดแล้ว!”
“ซูหว่านเองก็เป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร...ฉัน...ฉันไม่โทษเธอหรอก”