“ได้เลย! วันไหนอากาศดี ๆ ฉันจะชวนเธอออกไปขี่รถเล่น!”
หลินโม่หัวเราะคิกคัก ก่อนจะไปส่งหลี่ผิงกลับเข้าไปในสหกรณ์ขายของ
เพื่อเป็นการขอบคุณ เขาจึงหยิบขาหลังของกวางออกมาอีกข้าง แล้วยัดใส่มือหลี่ผิง
หลี่ผิงกลับหน้าแดงขึ้นมา
“รับไว้ไม่ได้หรอก ฉันแค่ช่วยพาไปเอง จะต้องให้ของขอบคุณชิ้นใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง!”
ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่ตรงประตู จนพนักงานขายสูงวัยสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว
“โธ่ หลี่ผิง! หนุ่มเขามีน้ำใจ เธอก็รับไว้เถอะ!”
“ถ้ายังยื้อขากวางกันต่อไปแบบนี้ เดี๋ยวได้ขาดเป็นสองท่อนพอดี!”
พอถูกพวกเธอหยอกล้อ หลี่ผิงก็ยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม เธอหันกลับไปหยิบไวน์แดงสองขวดจากหลังเคาน์เตอร์ แล้วยัดใส่อ้อมแขนหลินโม่
“นี่เป็นไวน์องุ่นหวานที่ผลิตจากภูเขาฉางไป๋ เป็นของขึ้นชื่อทางตะวันออกเฉียงเหนือ เอากลับไปลองชิมดูนะ”
หลินโม่ก็ไม่เกรงใจ รับขวดไวน์มาแล้วโบกมือให้เธอ ก่อนจะขึ้นจักรยานปั่นไปทางป่าไม้
ความสัมพันธ์น่ะหรือ!
ยิ่งเดินก็ยิ่งใกล้ชิด!
ไป ๆ มา ๆ เขากับหลี่ผิงก็ถือว่าคืบหน้าไปได้เกินครึ่งแล้ว
ส่วนเรื่องออกไปเก็บบรรยากาศกับถ่ายรูปน่ะหรือ!
ก็ต้องดูพัฒนาการความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่อจากนี้
หลินโม่รู้ดี!
ตอนนี้เขาต้องจัดการเรื่องของซูหว่านให้เรียบร้อยก่อน
เมื่อกลับถึงจุดพักเยาวชนผู้มีความรู้ หลินโม่ก็ล็อกประตูห้องจากด้านใน ก่อนจะหมุนตัวเข้าไปในมิติระบบ