“โอ๊ย! หลินโม่! ทำไมตัวนายถึงมีเลือดเต็มไปหมดแบบนี้?”
เมื่อเห็นซูหว่านทำท่าตกอกตกใจ หลินโม่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงบุ้ยปากไปทางข้าง ๆ
“เลือดกระเด็นมาตอนถลกหนังเก้งน่ะ”
หลินโม่รอบคอบมาก เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นสงสัยว่าเลือดบนตัวเขามาจากไหน เขาจึงตั้งใจแบกซากเก้งลงจากเขา
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
พอเห็นซากเก้ง ซูหว่านก็คลายความสงสัยลงจนหมด
จากนั้นก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า
“หลินโม่! นายเก่งจริง ๆ ขึ้นเขาไปก็ล่าสัตว์ได้ด้วย!”
“วันนี้ได้กินเนื้ออีกแล้ว!”
ที่จริงตั้งแต่เลิกงานช่วงบ่าย ซูหว่านก็คิดจะไปที่พักเยาวชนชายเพื่อขออาศัยกินข้าวกับหลินโม่อยู่แล้ว
แต่พอไปถึงกลับเห็นว่า
ประตูลงกลอนแน่นหนา ในบ้านไม่มีใครอยู่เลย
เธอเดาว่าหลินโม่คงขึ้นเขาไปล่าสัตว์ จึงมาดักรอเขาที่เส้นทางสายนี้ซึ่งเป็นทางผ่านเข้าออกป่าลึก!
คิดไม่ถึงเลย!
ว่าจะดักเจอจริง ๆ
เธอนั่งยอง ๆ อยู่ริมลำธาร มองหลินโม่ถอดเสื้อท่อนบนแล้วล้างคราบเลือดบนตัว
อดตกใจเงียบ ๆ ไม่ได้
ปกติหลินโม่ไม่เคยแสดงอะไรให้เห็น
แต่พอถอดเสื้อนอกออก กลับเผยกล้ามเนื้อแน่นเต็มตัว
“แปลกจัง เมื่อก่อนทำไมไม่เคยสังเกตว่าเขาหุ่นดีขนาดนี้...” ซูหว่านพึมพำในใจ
เรื่องนี้จะโทษว่าซูหว่านตาถั่วก็ไม่ได้จริง ๆ
เดิมทีร่างกายของหลินโม่ก็มีสมรรถภาพไม่ต่างจากเยาวชนมีการศึกษาทั่วไป
แต่ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาดูดซับ ‘สารอินทรีย์’ ชั้นดีไปถึงห้าครั้ง!
สมรรถภาพร่างกายจึงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง!
กล้ามเนื้อแน่น ๆ เหล่านี้เป็นผลจากระบบที่เสริมแกร่งให้เขาโดยตรง
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเป็นคนทั่วไปลงไปอาบน้ำในลำธารเย็นเฉียบแบบนี้ คงหนาวจนป่วยแน่
แต่หลินโม่กลับไม่กลัว เพราะมี【ร่างกายแข็งแกร่งเปี่ยมพลังหยาง】คอยเสริมอยู่
อย่างที่ว่าไว้!
หนุ่มนอนเตียงเย็น ก็ต้องอาศัยพลังไฟในตัวที่เต็มเปี่ยม!
ซูหว่านฝืนใจละสายตาจากกล้ามหน้าท้องทั้งแปดลอนของหลินโม่ แล้วเดินไปหาซากเก้ง
เธอกลืนน้ำลายอดใจไม่ไหว
“หลินโม่ ฉันหิวแล้ว เรามาย่างขาเก้งกินกันเถอะ ได้ไหม?”
หลินโม่ลุกขึ้นยืน “ได้สิ เธอช่วยซักเสื้อตัวนี้ให้ฉันก่อนนะ ฉันจะไปหาไม้ฟืน”
แต่แล้ว
ซูหว่านมองเสื้อนอกเปื้อนเลือดของหลินโม่ ก่อนส่ายหน้าเสียอย่างนั้น
“เสื้อนายสกปรกเกินไป!”