ตอนนี้ซูหว่านไม่สนอะไรแล้ว ต่อให้ถูกน้ำเดือดลวกก็ไม่สะทกสะท้าน
ดึกสงัดคืนนั้น จูหลินยังคงเขินอายจนหน้าแดง แอบย่องกลับไปยังจุดพักเยาวชนหญิง
ส่วนซูหว่านกลับเปิดเผยเสียอย่างนั้น เธอทักทายเยาวชนหญิงคนอื่น ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน
บอกว่าคนในจุดพักเยาวชนหญิงมีเยอะเกินไป อีกทั้งเตียงเตาที่เพิ่งก่อใหม่ก็ชื้นแฉะเหลือเกิน
ในจุดพักเยาวชนชายมีห้องอยู่สองห้อง แต่มีหลินโม่พักอยู่คนเดียว
เธอจะไปนอนห้องด้านใน ให้หลินโม่นอนห้องด้านนอก ต่อให้หมีสีน้ำตาลมาเคาะประตูก็ไม่ต้องกลัว
พอได้ยินเช่นนั้น
เยาวชนหญิงอีกหลายคนก็ยกมือปิดปาก หัวเราะเยาะว่าคุณหนูตระกูลนายทุนอย่างเธอกำลังเป็นโรคเจ้าหญิงอีกแล้ว!
แค่ของกินสองมื้อก็ถึงกับวิ่งไปจุดพักเยาวชนชาย
แต่ซูหว่านไม่ใส่ใจสักนิด หอบหมอนมาก็เดินมาเลย
“ฮึ! พวกเธอยังมีหน้ามาหัวเราะฉันอีก!”
“ฉันนี่แหละจะรอดูพวกเธอหัวเราะไม่ออก!”
แต่งงานกับผู้ชาย ก็เพื่อมีเสื้อผ้าสวมใส่และมีข้าวกิน!
ซูหว่านรู้ดียิ่งกว่าใครว่า ในบรรดาหญิงสาวที่จุดพักเยาวชนแห่งนี้ มีหลายคนประจำเดือนขาดเพราะขาดสารอาหาร
ต่อให้หลังจากนี้ร่างกายฟื้นตัวขึ้นมาได้
เกรงว่าก็เสียสุขภาพไปแล้ว ชาตินี้คงเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้
ในยุคสมัยนี้
หากผู้หญิงมีลูกไม่ได้ จะมีผู้ชายคนไหนเอาเธอ?
พอแก่ตัวลง แม้แต่คนดูแลยามแก่เฒ่าก็ยังไม่มี
แต่ถ้าย้ายมาอยู่กับหลินโม่ล่ะ?
ได้นอนบนเตียงเตาอุ่น ๆ ได้กินเนื้อชิ้นโต!
ต่อให้เอารถยนต์มาแลกก็ไม่ยอม!
ซูหว่านหัวเราะเย็นชา “เอาละ ๆ ฉันมันคนไร้กระดูกสันหลัง ฉันจะไปกินของดี ๆ ที่นั่นทุกวันเลย!”