ภายในรถที่เปิดเครื่องปรับอากาศ มีเพียงเจียงชิงลอกับกูจิ่วเจียงสองคน
เจียงชิงลอกระชับเสื้อสูทของกูจิ่วเจียงที่คลุมอยู่บนตัว เสื้อผ้ารวมถึงเส้นผมเปียกโชกจนหยดน้ำลงมา เธอหนาวสั่นจนตัวสั่นระริก
หางตาเหลือบเห็นกูจิ่วเจียงที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ข้าง ๆ เจียงชิงลอตัดสินใจเด็ดขาด มุดเข้าไปซุกในอ้อมแขนเขา
ตัวกูจิ่วเจียงอุ่นจัง
เจียงชิงลอกอดเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
กูจิ่วเจียงขมวดคิ้วมองเอกสารที่เปียกเพราะเส้นผมชุ่มน้ำของหญิงสาวในอ้อมแขน คิ้วเขาขมวดแน่น ก่อนจะหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ปล่อย”
เขาคงต้องสมองมีปัญหาแน่ ๆ ถึงได้ยื่นมือมายุ่งกับเธอ
ก็แค่กลัวว่าเธอจะเป็นไข้ ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการตั้งครรภ์
“ฉันไม่ปล่อย คุณไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?”
เจียงชิงลอเงยหน้าขึ้น ใบหน้างดงามเปี่ยมด้วยความน้อยใจ ดวงตากระจ่างใสฉายแววอ่อนแอราวกับแตกสลาย
กูจิ่วเจียงเบือนหน้าออกไป ดึงเธอลงจากตัวแล้วจับข้อมือเจียงชิงลอไว้ น้ำเสียงเย็นชา “ฉันไม่สนใจว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ อย่าเล่นลูกไม้”
เจียงชิงลอสบถด่าในใจว่าไอ้ผู้ชายเฮงซวย ก่อนจะสูดจมูก น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม “วันนี้เป็นวันกลับบ้านหลังแต่งงาน แต่คุณออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ฉันไม่กล้ากลับไป กลัวพ่อจะด่า ก็เลยไปสุสานเพื่อเยี่ยมคุณปู่กับคุณแม่ ใครจะไปรู้ว่าฝนดันตกลงมา เรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่พอเห็นคุณ ฉันก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที”
“เพราะงั้นฉัน...ฉันก็เลยอยากตากฝนให้เปียก จะได้ทำให้คุณ...สงสารฉัน”
กูจิ่วเจียงชะงักไปเล็กน้อย
ผู้หญิงทั่วไปคงใช้การกระทำตรง ๆ เพื่อให้ผู้ชายสงสารเธอ แต่เธอกลับพูดจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมาตรง ๆ เสียอย่างนั้น
“อยากให้ฉันสงสารคุณ? คุณเจียงลืมข้อตกลงเมื่อคืนแล้วหรือไง?”
ข้อตกลงระบุไว้ว่า เจียงชิงลอซึ่งเป็นฝ่ายข้อตกลงจะต้องไม่เกิดความรู้สึกใด ๆ ต่อกูจิ่วเจียงซึ่งเป็นอีกฝ่ายหนึ่ง เกินกว่าความสัมพันธ์ในการว่าจ้าง
ใช่แล้ว ในสายตาของกูจิ่วเจียง พวกเขามีความสัมพันธ์แบบนายจ้างกับลูกจ้าง เจียงชิงลอมีหน้าที่คลอดลูก ส่วนค่าตอบแทนคือหนึ่งหมื่นล้าน
“ไม่ลืมหรอก แต่ใครใช้ให้เมื่อคืนคุณเก่งขนาดนั้นล่ะ ตอนนี้ฉัน...ยังเจ็บ ๆ อยู่เลย ถ้าอย่างนั้นฉันอยากให้คุณสงสาร แล้วคืนนี้อ่อนโยนกับฉันหน่อย มันผิดตรงไหน?”
ยังพูดไม่ทันจบ เจียงชิงลอก็หนาวสั่นขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะพยายามมุดเข้าไปในอ้อมแขนกูจิ่วเจียง
กูจิ่วเจียงยกมือข้างหนึ่งขึ้นดันหน้าผากเจียงชิงลอไว้ พลางมองผมเปียกแฉะของเธออย่างรังเกียจ
เจียงชิงลอจับได้ว่าเขารังเกียจ จึงส่งเสียงฮึเบา ๆ “ตอนนี้มารังเกียจผมเปียกของฉันแล้วเหรอ? เมื่อคืนทำไมไม่เห็นรังเกียจล่ะ? คุณเป็นคนทำให้มันเปียกเองแท้ ๆ”
แค่ก ๆ ถึงจะเปียกคนละที่ก็เถอะ
กูจิ่วเจียง: “...”
ผู้หญิงคนนี้พูดอะไรไม่คิดเลยหรือไง? ทำไมถึงกล้าพูดทุกเรื่องออกมาได้หมด?
เจียงชิงลอไม่สนใจว่ากูจิ่วเจียงจะพูดอะไร เธอหนาวจนแทบทนไม่ไหว แถมเหมือนจะมีไข้ ร่างกายอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง แต่ปลายนิ้วร้อนผ่าวของชายหนุ่มกลับกดหน้าผากเธอแรงขึ้น “หุบปาก”
“ก๊อก ๆ” กระจกหน้าต่างรถถูกเคาะ
เจียงชิงลอหันไปมอง เห็นว่าเป็นฉินซั่ว ผู้ช่วยของเขา
คงเป็นเสื้อผ้าที่ซื้อให้เธอมาถึงแล้ว
เธอเปิดหน้าต่างรถ รับเสื้อผ้ามา กล่าวขอบคุณ แล้วปิดหน้าต่าง
กระจกรถเป็นกระจกทางเดียว คนข้างนอกมองไม่เห็นด้านในเลยแม้แต่น้อย
แต่ปัญหาคือกูจิ่วเจียงไม่ยอมลงจากรถ แล้วเธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ยังไง?
เธอยังไม่ทันพูดอะไร เสียงเย็นชาของกูจิ่วเจียงก็ลอยเข้าหู
“เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ลงรถ”
เจียงชิงลออยากด่าเขา
ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง คำพูดยังน่าต่อยอีกต่างหาก
คืนนี้เธอจะไม่ยอมให้เขาเข้ามาง่าย ๆ คอยดูเถอะ
ช่างเถอะ ยังไงเมื่อคืนก็เห็นกันหมดแล้ว จะมัวเหนียมอายทำไม?
แม้แก้มจะแดงจัด แต่เธอจะลนลานให้เสียหน้าไม่ได้
เจียงชิงลอใช้มือสั่น ๆ ถอดชุดเดรสที่สวมอยู่ แล้วหยิบชุดในถุงมาใส่ แม้ชุดชั้นในยังเปียกอยู่ แต่ร่างกายก็สบายขึ้นไม่น้อย
ชายหนุ่มข้าง ๆ เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “นี่เป็นครั้งสุดท้าย อย่าสร้างปัญหาให้ฉันอีก”
“ลงรถ”
เจียงชิงลอ: “...”
ดูท่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะคุยเรื่องไปจดทะเบียนสมรส
เจียงชิงลอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยิ้มจนดวงตาโค้งลงอย่างระมัดระวัง โน้มตัวเล็กน้อยแล้วเอียงศีรษะเข้าไปใกล้กูจิ่วเจียง จ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่แสดงสีหน้าเช่นเคย พลางใช้นิ้วคีบชายเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วเขย่าเบา ๆ “สามี...คุณจะไม่กลับบ้านกับฉันจริง ๆ เหรอ? ถ้ามีคนรังแกคุณนายกู คุณทนได้เหรอ?”
เจียงชิงลอเม้มปากน้อยใจ ริมฝีปากสีชมพูยื่นออกมา ดูนุ่มนิ่มเป็นพิเศษ “คุณก็รู้ว่าพ่อเฮงซวยของฉันไม่ชอบฉัน ตั้งแต่เด็กฉันก็ถูกแม่เลี้ยงรังแก ฉัน...”
“เท่าที่ฉันรู้ แม่เลี้ยงของคุณเข้าบ้านตระกูลเจียงได้ไม่ถึงเดือน คุณก็ถูกส่งไปต่างประเทศแล้ว ตอนนั้นคุณอายุ 17 ปี”
เจียงชิงลออ้าปากค้าง
เมื่อคืนผู้ชายที่เร่าร้อนขนาดนั้น พูดคำเย็นชาแบบนี้ออกมาด้วยปากเดียวกันได้ยังไง?
เจียงชิงลอส่งเสียงฮึเบา ๆ แล้วดึงชายเสื้อเชิ้ตกูจิ่วเจียงอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้น...คืนนี้ฉันรอคุณอยู่ที่บ้านนะ?”
ในเมื่อโดนทำให้เสียอารมณ์แล้ว ก็ต้องหาทางทำให้ไอ้ผู้ชายเฮงซวยอย่างกูจิ่วเจียงเหนื่อยสักหน่อย
อีกอย่างเมื่อคืนเธอยังไม่หนำใจ คืนนี้กูจิ่วเจียงควรจะจัดให้หลาย ๆ รอบ เธอชอบมากเลย
ทว่ากลับได้ยินเสียงเย็นเยียบของชายหนุ่มข้างกาย “รอให้รู้ก่อนว่าเมื่อคืนติดหรือเปล่าค่อยว่ากัน”
มุมปากเจียงชิงลอกระตุก
เมื่อคืนไม่มีทางท้องได้หรอก เธอเล่นทางประตูหลัง ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้มาก็ไม่มีทางติด
แต่เธอไม่กล้าพูดออกไป
เจียงชิงลอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเตือนอย่างหยั่งเชิง “ฉันได้ยินมาว่าโอกาสท้องตั้งแต่ครั้งแรกต่ำมาก ๆ จริง ๆ นะ ถ้าคุณกูยุ่ง คืนนี้เราลองทำกันหลาย ๆ รอบก็ได้ อย่างเช่น 7 หรือ 8 หรือ 9 หรือ 10 รอบ”
ยังพูดไม่ทันจบ บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มก็เย็นเยียบลงทันที นิ้วที่กำเอกสารออกแรงมากขึ้นจนกระดาษยับย่น แต่เพียงชั่วพริบตาเขาก็คลายมืออย่างรวดเร็ว
เจียงชิงลอรีบลงจากรถ รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉินซั่วที่รออยู่ข้างรถกางร่มให้เจียงชิงลอ แล้วเรียกรถให้เธอคันหนึ่ง เธอขึ้นรถและกลับไปถึงคฤหาสน์เมื่อคืนอย่างรวดเร็ว
เธอรีบกลับเข้าห้องนอน พุ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอุ่น จากนั้นก็นอนเหยียดยาวบนเตียงอย่างสบายใจ ข้อความวีแชตจากเสี่ยจิ้งหยวนส่งมา
【ฉันต้องเดินทางไปทำงานกะทันหัน จะกลับมาเช้าวันจันทร์หน้า สะดวกเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันตอนเที่ยงไหม?】
เจียงชิงลอมองข้อความแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วน
เธอทิ้งเสื้อผ้าไปนานแล้ว ทำได้แค่ซื้อชุดใหม่
เจียงชิงลอ: 【เสื้อผ้าของคุณยี่ห้ออะไรเหรอ? ดูเนื้อผ้าดีมาก ฉันอยากซื้อให้พี่ชายสักตัว】
X: 【คุณมีพี่ชายด้วยเหรอ?】
เจียงชิงลอสงสัย นี่ใช่ประเด็นสำคัญหรือไง?
【พี่ชายบ้านคุณน้าของฉัน】
X: 【ยี่ห้อเอ็มแอล】
ดวงตาเจียงชิงลอสว่างวาบ ปัญหานี้แก้ได้แล้วไม่ใช่เหรอ?
พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ เธอก็เพิ่งรู้สึกเวียนหัว พอลองแตะหน้าผากก็พบว่ามีไข้จริง ๆ
เจียงชิงลอหยิบยาลดไข้จากกระเป๋าเดินทางมากินหนึ่งเม็ด หางตาเหลือบเห็นยาคุมกำเนิดในกระเป๋า จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนลืมเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างไป
เธอไม่มีเวลาคิดให้มาก รีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมแล้วหลับไป
การหลับครั้งนี้ทั้งสะลึมสะลือและหนักอึ้ง ร่างกายร้อนราวกับถูกไฟเผา รู้สึกไม่สบายไปหมด
จนกระทั่งมีบางอย่างเย็น ๆ แตะหน้าผาก เธอรู้สึกสบายขึ้น จึงคว้าสิ่งนั้นไว้ไม่ยอมปล่อย
จากนั้นเจียงชิงลอก็ซุกเข้าหาความเย็น กอดก้อนน้ำแข็งไว้แน่นแล้วหรี่ตาลงอย่างสบายใจ
น่าเสียดายที่ก้อนน้ำแข็งเหมือนจะพยายามหนี เจียงชิงลอกอดแน่นขึ้น พลางพึมพำละเมอ “อย่าหนีสิ เข้ามาเถอะ ฉันไม่กินคุณหรอก ฉันต้องการคุณ...รีบเข้ามาเร็ว”
กูจิ่วเจียงที่ถูกกอดรัดราวกับเป็นโคอาลาขมวดคิ้วแน่น
เขามองหญิงสาวที่กอดตัวเองอยู่ ใบหน้าแดงระเรื่อผิดปกติทั้งที่หลับตา เนื้อตัวนุ่มนิ่มแนบชิดกับเขา คำพูดที่เจียงชิงลอพูดบนรถดังก้องขึ้นมาในหู ดวงตาของเขามืดลึก น้ำเสียงเย็นเยียบ “แน่ใจนะ?”