เจียงชิงลอไม่แน่ใจ
เธอไม่ได้ยินคำถามของกูจิ่วเจียงชัด ๆ ด้วยซ้ำ
เธอฝันไป ในฝันร้อนมาก ร้อนเหลือเกิน แต่เจ้าตัวน้อยที่เย็นเหมือนก้อนน้ำแข็งกลับไม่ยอมให้เธอกอด
เธอจึงต้องเอาของกินมาล่อให้มันเข้ามาในห้องของตัวเอง แล้วฉวยโอกาสกอดเอาไว้
กอดได้แล้วก็จริง แต่หลังจากรู้สึกเจ็บและชานิด ๆ กลับล่องลอยราวกับขึ้นสวรรค์ สุขจนแทบตาย นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ยามค่ำคืนมาเยือน ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างแจ่มใสแล้ว แสงจันทร์ริบหรี่สาดเข้ามาในห้อง
เจียงชิงลอยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจและไร้เดียงสา เส้นผมยาวสยายอยู่บนหมอน ผิวพรรณอ่อนนุ่มระเรื่อเป็นสีชมพู ภายใต้แสงสลัวเธองดงามราวกับภาพเจ้าหญิงนิทรา
กูจิ่วเจียงจ้องมองหญิงสาวที่หลับสนิทกับผ้าปูที่นอนเปียกชุ่ม พลางขมวดคิ้ว
ขนาดนี้แล้วยังไม่ตื่นอีกหรือ?
เขายื่นมือไปสัมผัสอีกครั้ง หน้าผากของเจียงชิงลอร้อนผ่าว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังเย็นอยู่แท้ ๆ
ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วโทรออก “ให้ซูหลินมาที่นี่ มีคนเป็นไข้ แล้วก็เข้ามาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนด้วย”
วางสายแล้ว เขาก็อุ้มร่างที่หลับสนิทขึ้นในอ้อมแขน ก่อนวางลงบนโซฟา
ตัวเจียงชิงลอร้อนผ่าว ชุดนอนบนร่างก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น แนบติดกับร่างกายของกูจิ่วเจียงที่เย็นกว่าเล็กน้อย ทำให้เธอรู้สึกสบายอย่างยิ่ง
ในสภาพสะลึมสะลือ พอเห็นก้อนน้ำแข็งกำลังจะจากไป เธอก็โอบอีกฝ่ายไว้ทันที แล้วแนบชิดเข้าไปอีก พลางพึมพำเสียงหวาน “เอาอีก... เอาอีก...”
ใบหน้ากูจิ่วเจียงมืดครึ้ม เขาขยับมือมาบีบคางคนในอ้อมแขน น้ำเสียงเย็นชา “ไม่รู้จักเจียมตัว”
เป็นขนาดนี้แล้วยังจะเอาอีกหรือ?
ไม่รู้จักเจียมตัวจริง ๆ
กูจิ่วเจียงผลักเธอออก
พอเขาออกมา คนรับใช้ก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเสร็จแล้ว เธอถามอย่างระมัดระวังว่า “เสื้อผ้าคุณเจียงเหมือนจะเปียกแล้ว ต้อง...ช่วยเปลี่ยนให้ไหมคะ?”
กูจิ่วเจียงเหลือบมองหญิงสาวที่ขดตัวอยู่บนโซฟาในชุดนอน
ชุดนอนไหมคลุมร่างไว้ พอปกปิดเรียวขาขาวเนียนของเธอได้อย่างหมิ่นเหม่ ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้ชุดนอนนั้นเผยให้เห็นทุกสิ่ง
กูจิ่วเจียงเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่ต้อง”
เขาเดินเข้าไป หยิบผ้าห่มบางบนโซฟามาคลุมร่างเจียงชิงลอ
ซูหลิน แพทย์ประจำตัว มาถึงอย่างรวดเร็ว หลังเจาะเลือดตรวจอยู่พักหนึ่งก็ยืนยันว่าเธอเป็นไข้เพราะถูกลมเย็น
“จิ่วเจียง ตอนนี้คุณเจียงตัวร้อนมาก ห้ามคลุมอะไร ต้องเอาผ้าห่มออก แล้วก็ถ้าเหงื่อออกจนเสื้อผ้าเปียกก็ต้องเปลี่ยน ไม่อย่างนั้นไข้จะกลับมาอีก”
ตามสัญชาตญาณของหมอ ซูหลินยื่นมือไปเปิดผ้าห่มที่คลุมเจียงชิงลอไว้ แต่กลับถูกกูจิ่วเจียงคว้าข้อมือเอาไว้
ซูหลินมองกูจิ่วเจียงที่สวมชุดคลุมอาบน้ำ ผมยังเปียกชื้น ก่อนจะมองมือที่จับข้อมือตัวเอง แล้วก็เข้าใจทุกอย่าง เขายิ้มอย่างรู้ทัน พลางหยอกว่า “อีกอย่าง... เธอเป็นไข้ขนาดนี้แล้ว คุณช่วยยั้ง ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?”
กูจิ่วเจียง “...”
แต่คนบางคนที่กำลังให้น้ำเกลือกลับยังไม่ยอมหยุด ทำปากยื่นอย่างน่าสงสาร “ร้อนจัง คุณเข้ามา...”
คำพูดที่เหลือยังไม่ทันหลุดออกมา กูจิ่วเจียงก็ยกมือปิดริมฝีปากของเจียงชิงลอที่กำลังเพ้อเพราะไข้ขึ้นสูง
เพียงสบตากัน ซูหลินก็รู้หน้าที่และเดินออกไป กูจิ่วเจียงจ้องหญิงสาวตัวปัญหา พลางขมวดคิ้ว
ชั่วขณะถัดมา ฝ่ามือของเขาราวกับถูกบางอย่างจูบเข้าให้ รู้สึกจั๊กจี้ สัมผัสนั้นแปลกใหม่ ทั้งเปียกทั้งนุ่ม
กูจิ่วเจียงชักมือกลับโดยไม่ทันคิด ฝ่ามือชุ่มวาวไปด้วยหยาดน้ำ
หญิงสาวที่กำลังเพ้อเพราะไข้ดูจะไม่พอใจกับผลลัพธ์เช่นนี้ เธอรีบแลบปลายลิ้นสีชมพูออกมาเพียงนิดเดียว ก่อนจะหดกลับไปอย่างผิดหวัง แล้วพึมพำเสียงหวาน “ก้อนน้ำแข็ง อย่าไปนะ ร้อนจัง”
กูจิ่วเจียง “?”
เมื่อเจียงชิงลอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดด้านนอกหน้าต่างสาดเข้ามา ปกคลุมพื้นห้องจนสว่างไสว
เจียงชิงลออารมณ์ดีเป็นพิเศษ
แต่... ทำไมตื่นมาแล้วถึงเจ็บมากกว่าเมื่อเช้าวานอีก? ทั้งปวดทั้งตึง ความรู้สึกนี้คุ้นเสียจนชวนหงุดหงิด ราวกับถูกทรมานมาอีกครั้ง
ดีที่ไข้ลดแล้ว
แต่พอเปิดผ้าห่ม เธอกลับพบว่าร่างกายเปลือยเปล่า ไม่ได้สวมอะไรเลย?
ก่อนหลับเมื่อคืนเธอสวมชุดนอนไม่ใช่หรือ?
เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่าง เจียงชิงลอกินอาหารมื้อสายไปพลางถามคนรับใช้อย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อคืนคุณผู้ชายกลับมาหรือเปล่า?”
คนรับใช้ตอบว่า “กลับมาค่ะ เมื่อคืนคุณเจียงไข้ขึ้นสูง คุณผู้ชายเลยเรียกคุณหมอซูมาให้น้ำเกลือค่ะ”
ไข้ขึ้นสูงหรือ?
นอกจากครั้งนั้นแล้ว ปกติเธอกินยาลดไข้สักเม็ดก็หาย ต้องถึงกับเรียกหมอมาให้น้ำเกลือเลยหรือ?
แต่บนหลังมือเธอมีรอยเข็มเล็ก ๆ อยู่จริง หากไม่สังเกตก็แทบมองไม่เห็น
เมื่อรวมกับปฏิกิริยาของร่างกายแล้ว งั้นเมื่อคืนเขากับเธอ... ทำกันหรือ? ตอนเธอหลับเพราะไข้น่ะนะ?
ผู้ชายสารเลวคนนี้ ทำไมถึงไม่ยอมให้เธอได้ลองบ้างนะ ขาดทุนชะมัด
ไม่สิ เขาไม่ได้บอกหรือว่าถ้าครั้งก่อนยังไม่ติดค่อยว่ากัน?
ปากไม่ตรงกับใจจริง ๆ
เจียงชิงลอยังไม่ทันคิดอะไรต่อ คนรับใช้คนหนึ่งก็เข้ามาบอกว่ามีคนมาหาอยู่ข้างนอก
“เขาบอกว่าเป็นคุณพ่อคุณแม่กับน้องสาวของคุณผู้หญิงค่ะ”
เจียงชิงลอหัวเราะด้วยความโมโห
แม่ลูกคู่นั้นเอาหน้าจากไหนมาเรียกตัวเองว่าแม่กับน้องสาวของเธอกัน?
เจียงชิงลอกินอาหารมื้อสายอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็แต่งหน้าอ่อน ๆ อย่างไม่รีบร้อน แล้วเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสวยงาม
คราวนี้เธอยังไม่ทันออกจากบ้าน คนขับรถคนหนึ่งก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านใหญ่ บอกว่ากูจิ่วเจียงสั่งไว้ หากจะออกไปไหนให้เรียกเขาได้
เจียงชิงลอไม่เกรงใจ
พอรถขับมาถึงประตูทางเข้าสวน เธอก็เลื่อนกระจกลง เจียงเฉิงหนาน หลินเยว่เสวี่ย และเจียงเชียนเหยาทั้งสามคนก็กรูกันเข้ามาหา
“ลูกอกตัญญู! ปล่อยให้พ่อรอตั้งนานกลางแดดร้อน ๆ แล้วยังไม่ลงจากรถอีกหรือ?”
เจียงชิงลอแง้มประตูรถออกเพียงช่องกว้างเท่ากำปั้น แล้วยิ้มหวาน “รอไม่ไหวก็กลับไปสิ คุณโง่หรือไง?”
นั่นคือคำพูดที่เจียงเฉิงหนานเคยพูดกับเจียงชิงลอ ตอนเธออายุ 17 ปี ก่อนถูกส่งไปต่างประเทศ เธอฝ่าสายฝนที่กระหน่ำลงมาเพื่อไปพบเขาเป็นครั้งสุดท้าย ตั้งใจจะขอเงินจากเขา แต่กลับต้องยืนตากฝนอยู่หน้าวิลลานานหลายชั่วโมง
ตอนนั้นเธอถูกส่งไปต่างประเทศทั้งที่ไข้ขึ้นสูงและสะลึมสะลือ ป่วย ๆ หาย ๆ อยู่กว่าหนึ่งเดือน โชคดีที่ป้าเฉินตามหาเธอจนเจอ ไม่อย่างนั้นตอนนี้เธออาจไม่มีชีวิตอยู่แล้วก็ได้
ตอนนี้เธอคืนคำพูดนั้นให้เขาไปตามเดิม
“เธอพูดกับพ่อแบบนี้ได้ยังไง? รีบลงจากรถ พ่อมีเรื่องจะคุยกับเธอดี ๆ ลูกอกตัญญู ทำลายชีวิตแต่งงานของน้องสาวยังไม่พอ ตอนนี้ถึงกับไม่เอาพ่อแล้วหรือไง?”
เจียงชิงลอขี้เกียจสนใจพวกเขา เธอกดปิดกระจก ไม่แยแสแม้แต่มือของเจียงเฉิงหนานที่เกือบถูกหนีบ แล้วสั่งคนขับให้ออกรถ
รถแล่นมาจอดที่ลานจอดรถใต้ดินของห้างหรู
เจียงชิงลอขึ้นไปยังแผนกเสื้อผ้าผู้ชายชั้นสาม เดินหาอยู่นานกว่าจะเจอแบรนด์ที่เสี่ยจิ้งหยวนพูดถึง
แต่ปัญหาคือเธอไม่รู้ว่าเสี่ยจิ้งหยวนใส่เสื้อผ้าไซซ์ไหน รู้แค่ว่าเขาน่าจะสูงพอ ๆ กับกูจิ่วเจียง
นึกออกแล้ว
เจียงชิงลอส่งข้อความผ่านวีแชตหาฉินซั่วทันที: 【คุณรู้ไซซ์เสื้อผ้าของท่านประธานกูไหม? ฉันอยากซื้อเสื้อผ้าให้เขาสักชุด อย่าบอกเขานะ】
ในเวลาเดียวกัน บรรยากาศในที่ประชุมผู้บริหารระดับสูงของเครือกูเคร่งขรึมและตึงเครียด
ผู้บริหารระดับสูงสองแถวนั่งตัวตรงเรียบร้อย กูจิ่วเจียงนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน จ้องผู้บริหารที่กำลังรายงานด้วยสีหน้าเย็นชา ทว่ามักจะถามคำถามสำคัญในจุดสำคัญเสมอ
ผู้บริหารแต่ละคนเหงื่อแตกพลั่ก สำหรับพวกเขา การประชุมกับกูจิ่วเจียงแทบไม่ต่างจากการทรมาน ต่อให้ตั้งสติเต็มที่ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้ถูกต้องไร้ที่ติ
หลังการประชุมอันอึดอัดจบลง ฉินซั่วก้มตัวลง ยื่นโทรศัพท์ให้กูจิ่วเจียงตรงหน้า แล้วรายงานเสียงเบา “ท่านประธานครับ คุณเจียงถามไซซ์เสื้อผ้าของท่านครับ”
กูจิ่วเจียงเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ เห็นข้อความที่ว่า “อย่าบอกเขานะ” แล้วก็ขมวดคิ้ว
ผู้หญิงที่อยากปีนเตียงเขามีให้เห็นมากมาย เดิมทีเขาคิดว่าเจียงชิงลอแตกต่างออกไป แต่ดูเหมือนเธอก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร
ทว่าภาพที่เธอจูบฝ่ามือเขาเมื่อคืนกลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่ได้
กูจิ่วเจียงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนสั่งเสียงเย็น “ไม่ต้องสนใจ”
อีกด้านหนึ่ง เจียงชิงลอรอแล้วรอเล่า แต่ได้รับเพียงข้อความจากฉินซั่วว่า 【ขอโทษครับคุณเจียง ไม่สะดวกบอก】
เจียงชิงลอพูดไม่ออก
ก็แค่ไซซ์เสื้อผ้าไม่ใช่หรือ? มีอะไรไม่สะดวกบอกกัน?
อย่างมากก็กลับบ้านไปหยิบเสื้อผ้าของกูจิ่วเจียงมาวัดก็ได้แล้ว
ใครจะรู้ว่าเธอเข้าไปในห้องนอนของกูจิ่วเจียงไม่ได้เลย
เจียงชิงลอถูกคนรับใช้ขวางอยู่หน้าประตู จนแทบหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
ได้ คืนนี้เธอจะวัดด้วยตัวเอง
เดี๋ยวก่อน ถ้าเมื่อคืนพวกเขาทำกันจริง งั้นเธอก็ต้องกินยาคุมไม่ใช่หรือ?
ช่างเถอะ งั้นกินพร้อมกันหลังจากคืนนี้ก็แล้วกัน
เมื่อกูจิ่วเจียงเลิกงานกลับถึงบ้านและเพิ่งเดินขึ้นมาถึงชั้นสอง เขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนบันไดที่ทอดขึ้นไปชั้นสาม
หญิงสาวสวมชุดนอนสายเดี่ยวเซ็กซี่ เนื้อผ้าบางเบานุ่มละมุน ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างให้เด่นชัด ผิวกายยิ่งเปล่งประกายนวลเนียนใต้แสงไฟ
เธอวางข้อศอกบนเข่า มือทั้งสองรองคาง เส้นผมยาวดำขลับปล่อยสยาย ใบหน้าเล็กจ้อยอ่อนเยาว์ระเรื่อสีชมพูอ่อน หางตามีเสน่ห์เกียจคร้านแฝงอยู่เล็กน้อย
เมื่อได้ยินเสียง เจียงชิงลอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาพราวระยับชุ่มฉ่ำ
แม้ท่าทางจะดูบอบบางอ่อนหวาน แต่ทั้งตัวกลับแผ่กลิ่นอายเย้ายวน ชวนให้ใจสั่นจนกูจิ่วเจียงไม่อาจละสายตา
ริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มฉ่ำของหญิงสาวขยับเอ่ย น้ำเสียงนุ่มนวล “คุณกู เมื่อคืนฉันไข้ขึ้นสูงจนหมดสติ เลยไม่ได้ลองเลย แบบนี้ไม่ยุติธรรม งั้นคืนนี้... คุณกูใช้เนกไทปิดตาตัวเองดีไหม?”