ใคร ๆ ก็รู้ว่ากูจิ่วเจียงเกลียดเรื่องยุ่งยากที่สุด โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง
แต่ไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุเบื้องหลัง
พ่อแม่ของกูจิ่วเจียงเองก็เป็นเหยื่อของการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลใหญ่เช่นกัน ต่างกันตรงที่แม่ของเขาแอบรักพ่อมาหลายปี หลังคลอดเขาแล้วก็คิดว่าการมีลูกคือทุนในการแย่งชิง จึงเริ่มหาทางทุกวิถีทางเพื่อรั้งพ่อไว้
แต่ทันทีที่เห็นว่ากูจิ่วเจียงลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัย พ่อก็ต้องการหย่าเพื่อไปหาแสงจันทร์ในใจ แม่ขัดขวางทุกวิถีทาง ถึงขั้นยอมทำเรื่องมากมายที่ทำร้ายกูจิ่วเจียงซึ่งยังเป็นเด็กอยู่ในตอนนั้น เพียงเพื่อให้พ่อสงสารลูกชายคนเดียวและยอมอยู่ต่อ
น่าเสียดายที่แม่คิดผิด พ่อไม่มีความรู้สึกต่อลูกชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย
ท้ายที่สุด เพื่อไล่ตามพ่อที่ออกไปตามหาแสงจันทร์ในใจ แม่จึงพุ่งรถชนรถของเขาอย่างแรง ทั้งคู่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างน่าเศร้า
ตอนนี้มีคนที่ยอมเซ็นสัญญา ตั้งครรภ์แล้วหย่าให้เลือก กูจิ่วเจียงจึงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
ส่วนเจียงชิงลอสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
แย่งเจ้าบ่าวได้ง่ายขนาดนี้เลยหรือ?
แผนอื่นที่เธอเตรียมไว้ยังไม่ได้ใช้เลยด้วยซ้ำ
“เปลี่ยนเป็นเธอ พิธีดำเนินต่อ”
สิ้นเสียงไม่กี่คำ เจียงเชียนเหยาก็ร้องไห้พลางพยายามพุ่งเข้ามาแก้ตัว กูจิ่วเจียงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เพียงเอ่ยเรียบ ๆ สามคำว่า “โยนออกไป”
เพียงเท่านั้น คนตระกูลเจียงทั้งสามก็ไม่มีโอกาสแม้แต่จะขัดขืน ถูก “เชิญ” ออกจากห้องจัดเลี้ยงไปทันที
รวดเร็วเกินคาด
เจียงชิงลอยืนอยู่ข้าง ๆ แอบกำชายกระโปรงแต่งงานแน่น
เธอได้ยินมานานแล้วว่าประธานกู่คนนี้เด็ดขาดและเหี้ยมโหด แต่พอได้เห็นกับตาถึงเข้าใจว่าอะไรคือ “ลึกลับจนยากหยั่งถึง”
ผู้ชายคนนี้ไม่เคยใส่ใจว่าคนอื่นจะเป็นหรือตาย ราวกับเหยียบมดสักตัวให้ตายอย่างไม่ใส่ใจ
ดีเหลือเกิน สิ่งที่เธอต้องการก็คือยืมมือเขาเหยียบแม่ลูกคู่นั้นให้จมโคลน
งานเลี้ยงฉลองหลังจากนั้นดำเนินไปอย่างราบรื่นเป็นพิเศษ
นอกจากเจ้าสาวคนเดิมที่ถูกเปลี่ยนตัวอย่างเจียงเชียนเหยา กับพ่อแม่ของเธอแล้ว คนอื่น ๆ ในคืนนี้ก็ได้เรื่องไปพูดคุยกันไม่รู้จบ
งานแต่งยังไม่ทันจบ ข่าวพาดหัว “งานแต่งแห่งศตวรรษเปลี่ยนเจ้าสาวกลางงาน” ก็แพร่สะพัดไปทั่วเมือง เจียงชิงลอรู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง
พิธีแต่งงานเสร็จสิ้น กูจิ่วเจียงหันหลังเดินลงจากเวที แผ่นหลังในชุดสูทเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งที่เคลื่อนที่ได้
เจียงชิงลอยกชายกระโปรงแล้วรีบตามไป “ไม่ต้องไปต้อนรับแขกหรือคะ?”
“เสียเวลา”
ด้านนอกโรงแรม กูจิ่วเจียงก้มตัวเข้าไปนั่งในรถ รถค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
คฤหาสน์ริมแม่น้ำที่แพงที่สุดในเมืองจิงเงียบสงัดและว่างเปล่า รูปแบบการตกแต่งเหมือนเจ้าของบ้านไม่มีผิด แม้แต่อากาศก็ยังแฝงไอเย็นห่างเหินอยู่เล็กน้อย
คนรับใช้จัดห้องพักชั้นสามให้เจียงชิงลอ
พอปิดประตู นึกถึงสีหน้าของแม่ลูกคู่นั้นกับพ่อราคาถูกที่หน้าคล้ำเขียวราวกับผัก เจียงชิงลอก็อดหัวเราะจนตัวงอไม่ได้
“แต่งงานกับฉันแล้วดีใจขนาดนั้นเลยหรือ?”
เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง เจียงชิงลอหันกลับไป เห็นผู้ช่วยเปิดประตูและกูจิ่วเจียงเดินเข้ามา
ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทออกแล้ว กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวตรงคอปลดออกสองเม็ด ความเย็นชาที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ลดลงไปบ้าง กลับเพิ่มความผ่อนคลายที่แฝงแรงกดดันขึ้นมา
เจียงชิงลอยิ้มกว้างกว่าเดิม “ใช่ค่ะ ประธานกู่จะพักที่นี่ด้วยหรือคะ?”
ผู้ชายคนนี้หลงตัวเองจริง ๆ
กูจิ่วเจียงไม่ตอบ เดินไปนั่งบนโซฟา แล้วพยักคางให้ทนายสวมแว่นที่ตามเข้ามา “อ่าน”
ทนายเริ่มอ่านข้อกำหนดในสัญญา
ระหว่างนั้น สายตาของเจียงชิงลอจับจ้องใบหน้ากูจิ่วเจียงอยู่ตลอด
เขาก้มหน้ามองแท็บเล็ต แสงไฟแตะอยู่บนใบหน้าด้านข้างที่ขาวเย็นและดูไม่ใส่ใจของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งหล่อ
“...หลังแต่งงาน ฝ่ายที่สองต้องให้ความร่วมมือในการตั้งครรภ์ ระหว่างตั้งครรภ์ ฝ่ายที่สองต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดเรื่องเวลาพักผ่อนและอาหารการกิน...”
พอได้ยินถึงตรงนี้ เจียงชิงลอซึ่งเป็นฝ่ายที่สองก็เอ่ยขัดทนายขึ้นมาทันที “เดี๋ยวก่อนค่ะ”
เธอขยับเข้าใกล้กูจิ่วเจียง ดวงตาสุกใสกะพริบปริบ ๆ “คำว่า ‘ให้ความร่วมมือในการตั้งครรภ์’ นี่ต้องร่วมมือกันแบบไหนหรือคะ?”
ทนายชะงัก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ในที่สุดกูจิ่วเจียงก็เงยหน้าขึ้น แววตาลึกของเขามีความหงุดหงิดแฝงอยู่
เขาไม่ได้รับมุกของเธอ เพียงขยับริมฝีปากเอ่ยว่า “ไม่เซ็นก็ออกไปได้เลย”
เจียงชิงลอถูกไอเย็นที่แผ่ลงมากะทันหันทำให้ขวัญเสีย แต่ก็ยังค่อย ๆ ตั้งสติแล้วรวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้อีก พร้อมยิ้มหวานกว่าเดิม “เซ็นสิคะ ทำไมจะไม่เซ็น?”
กูจิ่วเจียงจ้องริมฝีปากที่อยู่ห่างจากเขาเพียงเอื้อม สีหน้าเย็นชาลงอีกหลายส่วน “ทำตัวให้เรียบร้อย”
“ทราบแล้วค่ะ”
เจียงชิงลอยิ้มอย่างไร้เดียงสา ถอยกลับไป รับเอกสารจากมือทนายแล้วลงชื่ออย่างรวดเร็ว
ทนายได้รับอนุญาตแล้วก็ออกไป
ในห้องนอนเหลือเพียงพวกเขาสองคน กลิ่นหอมหวานสดชื่นจากตัวเจียงชิงลอลอยปะปนอยู่ในอากาศกับกลิ่นไม้อู๊ดและมินต์จาง ๆ จากตัวชายหนุ่ม
“ฉันเรียกคุณว่าสามีได้ไหมคะ?”
มือของกูจิ่วเจียงที่กำลังวางแท็บเล็ตชะงักไปครึ่งวินาที “ตามใจ”
“สามี”
เจียงชิงลอก้มตัวเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง แล้วยิ้มหวาน “งั้นเรามามีลูกกันเถอะค่ะ”
เธอรุกเข้าหาขนาดนี้ ผู้ชายอย่างกูจิ่วเจียงที่ไม่เข้าใกล้ผู้หญิงต้องไม่ชอบแน่ ไม่แน่ว่าพอโมโหก็จะเดินหนีไปทันที
เจียงชิงลอวางแผนไว้ดีแล้ว
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับเหลือบมองเธออย่างเย็นชา ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยเสียงเรียบเฉย “ไปอาบน้ำ อีกสิบนาทีรออยู่ที่นี่”
เจียงชิงลอเบิกตากว้างอย่างตกใจ ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
นี่...นี่รีบมีลูกขนาดนั้นเลยหรือ?
ช่างเถอะ ได้ทำกับผู้ชายที่ดูแล้วหุ่นดีเป็นเลิศแบบนี้ เธอก็ไม่ขาดทุนหรอก
แค่หวังว่าเดี๋ยวเขาจะออกแรงให้เต็มที่ อย่าให้ดีแต่หน้าตาแต่ใช้งานไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงเสียสละมากเกินไป
เดี๋ยวก่อน สิบนาทีหรือ?
เจียงชิงลอรีบเดินเข้าห้องน้ำ มองกระจกพลางแก้เชือกผูกชุดแต่งงานออกทีละเส้น แต่เชือกยิบย่อยตั้งแต่บนลงล่างมีเป็นสิบเส้น แก้เท่าไรก็ไม่หมด แก้ยังไงก็ไม่หมดเสียที
ในที่สุดพอจัดการเสร็จ ชุดแต่งงานหนักอึ้งก็ร่วงลงพื้นพร้อมกับประตูห้องน้ำที่ถูกผลักเปิด
จากมุมมองของกูจิ่วเจียง แผ่นหลังช่วงสะบักของหญิงสาวตรงหน้าเนียนขาวและสวยงาม ส่วนโค้งมนเปล่งประกายแวววาว ให้ความรู้สึกงดงามเปราะบาง
ถัดลงมาคือเอวคอด ราวกับมือเดียวก็โอบได้รอบ
ส่วนเจียงชิงลอหันกลับมา พอเห็นชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวก็พลันหายใจติดขัด
ไม่สิ เอาจริงหรือเนี่ย?
“เอ่อ ฉันยัง...ไม่ได้เริ่มอาบเลยค่ะ”
เจียงชิงลออึดอัดใจมาก รีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำบนชั้นมาปิดหน้าอกอวบอิ่มของตัวเอง แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ฉันไม่ได้ตั้งใจไม่อาบนะคะ ชุดแต่งงานถอดยากเกินไป”
ถึงก่อนมาจะดูหนังมาเป็นสิบเรื่องเพื่อเตรียมตัว แต่เธอเป็นมือใหม่ที่ยังไม่เคยแม้แต่จูบ พอนึกถึงว่ากำลังจะลงสนามจริง ขาทั้งสองข้างก็อดอ่อนไม่ได้
“อาบตอนนี้”
“?”
กูจิ่วเจียงจะมองเธออาบน้ำหรือ?
ผู้ชายเฮงซวยคนนี้มีรสนิยมประหลาดอะไรเนี่ย?
เมื่ออยู่ใต้ชายคาคนอื่น เจียงชิงลอทำได้เพียงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินไปยังห้องอาบน้ำ ใช้หางตามองเห็นกูจิ่วเจียงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่เกินห้านาที เกินไปแม้แต่วินาทีเดียว คุณนายกู่ก็ไม่ต้องเป็นแล้ว”
เจียงชิงลอขมวดคิ้วแน่น
ผู้ชายเฮงซวยคนนี้รีบร้อนขนาดนี้ เดี๋ยวจะไม่เล้าโลมแล้วสอดใส่เข้าไปเลยหรือเปล่า?
อึ๋ย แบบนั้นเจ็บมากนะ
เธอกระตุกมุมปากอย่างแรง เห็นกูจิ่วเจียงกำลังจะหันหลัง เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองบาดเจ็บ เจียงชิงลอจึงตัดสินใจแน่วแน่ รีบก้าวไปสองก้าวคว้าข้อมือเขาไว้ เก็บซ่อนความหงุดหงิดในแววตา แล้วกะพริบดวงตาใสบริสุทธิ์ปริบ ๆ “ประหยัดเวลา พี่ชายอาบด้วยกันไหมคะ?”
คำพูดนี้ดูเหมือนจะหาญกล้าเกินไป กูจิ่วเจียงชะงักไปครู่หนึ่ง เจียงชิงลอก็ยกมือดึงสายเสื้อคลุมอาบน้ำของชายหนุ่มออกทันที เผยให้เห็นแผงอกและกล้ามท้องที่งดงาม แข็งแรง และกระชับ
จากนั้นสายตาเธอเลื่อนลงไปมองอย่างรวดเร็ว แก้มร้อนผ่าว
ผู้ชายคนนี้รีบจริง ๆ ด้วย ข้างในไม่ใส่อะไรเลยหรือ?
แถมดูท่าทางแล้ว ถ้าไม่เล้าโลมก่อนคงเจ็บแน่
ลมหายใจของเจียงชิงลอเริ่มหนักขึ้น
ช่างเถอะ
เธอปล่อยเสื้อคลุมอาบน้ำที่พันตัวเองอยู่ แล้วดึงข้อมือกูจิ่วเจียงหมายจะพาเข้าไปในห้องอาบน้ำ
แต่ดึงไม่ขยับ
กูจิ่วเจียงยืนอยู่กับที่ ก้มตาลงเหลือบมองเสื้อคลุมอาบน้ำบนตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะเลิกเปลือกตาขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “ฉันอาบแล้ว”
เจียงชิงลอ “...”
ไม่ใช่สิ เธอไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยหรือ?
“แต่ว่า...ฉันรู้สึกว่าเขาอยากอาบน้ำกับฉันนะ คุณไม่เข้าใจหรอก เขามีความคิดเป็นของตัวเอง”
เจียงชิงลอแอบสูดลมหายใจลึก ๆ ใจเต้นระส่ำ แต่บนใบหน้ากลับวางท่าราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ “อีกอย่าง ฉันค้นมาแล้ว เงื่อนไขแรกของการตั้งครรภ์คือขนาดต้องเข้ากัน การให้น้ำไหลผ่านจะช่วยเพิ่มความเข้ากันได้ดียิ่งขึ้น”
“ฉันพูดจริงนะ”
กูจิ่วเจียงมองเธออย่างเย็นชา “เจียงชิงลอ อย่ามาเล่นลูกไม้ ไม่มีประโยชน์กับเธอหรอก”
“ฉันไม่กล้าหรอกค่ะ”
เธอต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะทำให้ครั้งแรกไม่เจ็บ!
เจียงชิงลอกะพริบตาอย่างว่าง่าย “แค่มีเรื่องหนึ่งที่ต้องถามให้แน่ใจก่อน...เอ่อ ถ้าสามีเก่งมากจนครั้งแรกของฉันเจ็บมาก แบบนี้นับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานไหมคะ?”
กูจิ่วเจียง “...”