ตอนซูท่านรองถูกลากกลับมาถึงบ้านเก่าตระกูลซู ขอบฟ้าก็เริ่มสางแล้ว
เขาคุกเข่าอยู่กลางโถงใหญ่ มือถูกมัดไพล่หลัง ปากถูกอุดด้วยผ้า หน้าผากแตกเป็นแผลกว้าง ทั้งตัวสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
คนสายรองของตระกูลซูทยอยถูกเรียกมา ไม่มีใครกล้านั่ง
เลือดในสวนด้านตะวันออกเมื่อคืนยังล้างออกไม่หมด เรื่องที่ซูท่านรองสมคบคิดกับแมนดรากอร่าดำ วางยาพิษท่านซู และลักพาตัวซูชิงเยว่กับท่านซู ได้รับการยืนยันต่อหน้าทุกคนจากคนของกองทัพแล้ว
ในชั่วขณะนี้ สายตาของทุกคนที่มองเขาเปลี่ยนไปหมด
ท่านซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ใบหน้ายังซีดเผือด ทว่าในมือกำไม้เท้าแน่น
“เอาผ้าออก”
ลุงเฉินเดินเข้าไป ดึงผ้าที่อุดปากซูท่านรองออก
ซูท่านรองหมอบลงกับพื้นทันที ร้องไห้จนเสียงเปลี่ยน
“พ่อ! พ่อ ผมผิดไปแล้ว!”
“ชิงเยว่ ลุงแค่เลอะเลือนไปชั่วขณะ ลุงเลอะเลือนไปจริง ๆ!”
“ลุงไม่ได้คิดจะฆ่าพวกคุณ แค่อยากเอาของที่ควรเป็นของลุงคืนมาเท่านั้น!”
ซูชิงเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลังมือยังบวมอยู่ บาดแผลตรงลำคอได้รับการรักษาจากเย่ฉางเซิงแล้ว แต่รอยเลือดตื้น ๆ นั้นยังคงสะดุดตา
เธอมองซูท่านรองที่อยู่บนพื้น ใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก
“ของที่ควรเป็นของคุณงั้นเหรอ?”
ซูท่านรองคุกเข่าคลานไปข้างหน้า แต่ถูกผู้คุ้มกันสองคนกดตัวไว้
“ชิงเยว่ ฉันเป็นอารองของเธอนะ!”
“ตอนเธอยังเด็ก ฉันเคยอุ้มเธอด้วย ลืมแล้วเหรอ? พ่อแม่เธอจากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก ฉันก็เคยดูแลเธอนะ!”
“ฉันแค่ถูกหลอก แมนดรากอร่าดำบังคับฉัน พวกมันเอาชีวิตฉันมาเป็นเดิมพัน ฉันจะทำอะไรได้!”
ไม้เท้าของท่านซูฟาดพื้นอย่างแรง
“ตอนวางยาพิษฉัน ก็ถูกพวกมันบังคับเหมือนกันหรือ?”
สีหน้าซูท่านรองชะงัก ก่อนจะรีบก้มลงโขกศีรษะ
“พ่อ ผมไม่ได้คิดจะทำให้พ่อถึงตายจริง ๆ!”
“พวกมันบอกว่ายาพิษจะทำให้พ่อหมดสติเท่านั้น ไม่ถึงตาย! ผมไม่รู้จริง ๆ ว่ามันจะร้ายแรงขนาดนั้น!”
ดวงตาท่านซูแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
“เจ้าสั่งให้คนบุกสวนด้านตะวันออก จะฆ่าฉัน จะจับชิงเยว่ ก็แค่ต้องการให้พวกเราหมดสติงั้นหรือ?”