รถเพิ่งมาถึงชานเมืองฝั่งตะวันตก โทรศัพท์ของซูชิงเยว่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ลงจากรถ”
เสียงที่ผ่านการดัดแปลงดังมาจากลำโพงโทรศัพท์
คนขับกำพวงมาลัยแน่น ใบหน้าซีดเผือด “คุณซู…”
ซูชิงเยว่มองออกไปนอกหน้าต่าง
ไฟถนนรอบโรงงานเคมีเก่าดับไปเกินครึ่ง ประตูเหล็กของโรงงานเปิดแง้มอยู่ ภายในมีเพียงไฟสีเหลืองสลัวไม่กี่ดวง สายลมพัดผ่านหลังคาสังกะสี ส่งเสียงแหลมเสียดหู
เธอกอดกระเป๋าเอกสารไว้แนบอก แล้วผลักประตูลงจากรถ
คนในสายหัวเราะเยาะ “ให้คนขับไสหัวไป”
ซูชิงเยว่ข่มลมหายใจ “ฉันต้องเจอคุณปู่ก่อน”
“คุณซู ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรอง”
“ฉันเอาของที่พวกคุณต้องการมาแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็เดินเข้ามา” เสียงอีกฝ่ายต่ำลง “จำไว้ มาคนเดียว ถ้ากล้าเล่นตุกติก นิ้วของท่านซูจะขาดไปหนึ่งนิ้วก่อน”
ซูชิงเยว่หันไปมองคนขับ “กลับไป”
คนขับร้อนใจ “คุณซู ผมไปไม่ได้…”
“กลับไป”
น้ำเสียงของเธอเย็นชา
คนขับกัดฟัน ท้ายที่สุดก็ถอยรถออกไป
ซูชิงเยว่ยืนอยู่กับที่ แผ่นทองแดงในฝ่ามือกดจนเจ็บ
ตอนเย่ฉางเซิงให้มันกับเธอ เขาพูดแค่ให้กำไว้ อย่าทำหาย
เธอก้มมองแวบหนึ่ง กำแผ่นทองแดงแน่นกว่าเดิม แล้วก้าวเข้าไปในเขตโรงงาน
หน้าโกดังหมายเลขสามมีชายชุดดำสองคนรออยู่แล้ว
คนหนึ่งยื่นมือมา “ส่งกระเป๋ามา”
ซูชิงเยว่ถอยหลังครึ่งก้าว “ให้ฉันเจอคนก่อน”
ชายชุดดำยกมือตบเธอทันที
เพียะ!
ใบหน้าซูชิงเยว่หันไปด้านข้าง หูอื้อไปชั่วขณะ มุมปากแตกทันที
“คุณซู ข้างนอกคุณเป็นประธานบริษัท แต่ที่นี่คุณไม่ใช่อะไรทั้งนั้น”
ชายชุดดำอีกคนยื่นมือมาแย่งกระเป๋า
ซูชิงเยว่กอดกระเป๋าไว้แน่น “ฉันบอกแล้วไง ให้ฉันเจอคุณปู่ก่อน!”
“ยังปากแข็งอีกนะ”
ชายชุดดำคว้าแขนเธอ ลากเข้าไปในโกดังทันที