หลังวางสาย คลังสินค้าก็เงียบไปสองวินาที
หยินหยาโยนโทรศัพท์ไปข้างๆ แล้วก้มมองซูชิงเยว่
“ซาบซึ้งดีนี่”
คมดาบยังคงจ่ออยู่ที่ลำคอของซูชิงเยว่ หยดเลือดไหลลงมาตามผิวขาวผ่อง
“น่าเสียดาย ถ้าเย่ฉางเซิงยอมฟังคุณจริงๆ เขาก็คงไม่ใช่เย่ฉางเซิงแล้ว”
ซูชิงเยว่กัดฟันแน่น มือกำแผ่นทองแดงในฝ่ามือไว้ไม่คลาย
“คุณกลัวเขามา”
หยินหยาหัวเราะ “ฉันกลัวเขาเหรอ? คุณซู จนป่านนี้คุณยังมองสถานการณ์ไม่ออกอีกหรือ”
เขายกมือโบก
จากเงามืดสองข้างของคลังสินค้า ชายชุดดำอีกสิบกว่าคนเดินออกมา
คนเหล่านี้ไม่มีท่าทีเกินจำเป็น ลมหายใจหนักแน่น ต่างถือมีดสั้นไว้ในมือ บางคนยังเหน็บท่อเหล็กเรียวยาวไว้ที่เอว
แววตาของซูชิงเยว่หม่นลง
หยินหยาก้มตัวลงมา กระซิบชิดข้างหูเธอ
“กุ้ยเจี้ยนโฉวตายเพราะประมาท”
“เขาคิดว่าเย่ฉางเซิงมีดีแค่หมัดมวยกับค่ายกล”
“แต่ฉันไม่ใช่”
ท่านซูถูกมัดติดกับเก้าอี้ หน้าอกกระเพื่อมถี่ “พวกคุณอยากได้บ้านเก่าของตระกูลเย่ อยากได้สมุนไพรมังกรธาตุ ก็มาเอากับตาแก่คนนี้! ชิงเยว่ไม่รู้อะไรทั้งนั้น!”
หยินหยาหันไปมองเขา
“ท่านซู อย่าเพิ่งรีบร้อน”
“ชีวิตของท่านยังมีประโยชน์อยู่”
“พอเย่ฉางเซิงมาถึง ฉันจะให้เขาเห็นกับตาว่าพวกคุณตายไปทีละคน”
ซูชิงเยว่เงยหน้าขึ้น “พวกคุณต้องการอะไรกันแน่?”
“ภาพส่วนขาดของตระกูลเย่” หยินหยาตอบ “ใต้ดินของโรงงานยาแถบใต้เมืองมีศิลาประจำฐานรากผนึกอยู่ บนศิลามีเบาะแสครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่ง น่าจะอยู่ในมือเย่ฉางเซิง”
หัวใจซูชิงเยว่บีบรัด
“เพราะอย่างนั้นถึงจับฉันกับคุณตาไว้ เพื่อบีบให้เขาส่งมันให้พวกคุณ?”
“ฉลาดนี่”
หยินหยายื่นมือมาตบแก้มเธอเบาๆ
“น่าเสียดายที่ฉลาดช้าไปหน่อย”
ซูชิงเยว่เบือนหน้าหนี แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“เย่ฉางเซิงไม่มีทางส่งให้พวกคุณ”
“งั้นก็ให้เขาคุกเข่าดู” น้ำเสียงหยินหยาต่ำลง “ดูมือคุณถูกตัด ดูท่านซูสิ้นใจ ดูตระกูลซูพังทลายต่อหน้าเขา”
ท่านซูเดือดดาล “เดรัจฉาน!”
ข้อมือหยินหยาขยับ คมดาบแนบชิดลำคอมากขึ้น