รถตู้พุ่งเข้ามาถึงด้านหน้าเย่ฉางเซิงในระยะสามเมตร คนขับเหยียบคันเร่งจมพื้น
เขาจ้องเงาร่างนั้นผ่านกระจกหน้ารถ ยิ้มเล็ดลอดไรฟัน
"ยืนนิ่งไม่ขยับ? หาที่ตายชัดๆ"
คนนั่งข้างหน้าซีดเผือด คว้าราวจับแล้วตะโกน "ชนเสร็จก็ไป อย่าหยุด! จ้าวซานเหย่บอกแล้ว แค่เก็บคนให้ตาย ที่เหลือเขาจัดการเอง!"
คนขับแววตาดุดัน
ไอ้หนุ่มเพิ่งออกจากป่าเขา กล้าดียังไงมาตีลูกชายตระกูลจ้าว ไหนจะยังบีบให้จ้าวซานเหย่ต้องก้มหัวให้ที่หน้าตระกูลซูอีก
ตระกูลจ้าวเสียหน้าใหญ่ ยังไงก็ต้องมีคนมาเอาหน้ากลับคืน
หัวรถห่างจากเย่ฉางเซิงแค่ก้าวเดียว
เย่ฉางเซิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าจางหาย
"ไม่รู้จักจำเลยจริงๆ"
เขาไม่ถอย
ยกมือขวาขึ้น กดลงบนหัวรถ
เสียงเบรกแหลมดังลั่นแยก เหล็กหัวรถยุบลงตรงนั้น ล้อหน้าถูกับพื้นเป็นรอยดำไถยาว รถตู้ทั้งคันเหมือนถูกมือยักษ์ตรึงไว้ ท้ายกระเด้งลอยขึ้น แล้วกระแทกลงพื้นอย่างแรง
โครม!
กระจกแตก ถุงลมนิรภัยระเบิดออก คนในรถสองคนหัวโขกกันเลือดอาบ
คนขับฟุบพวงมาลัย ลูกตาแทบถลน
"เป็นไปไม่ได้..."
เย่ฉางเซิงปล่อยมือ ก้มมองฝุ่นบนฝ่ามือ แล้วปัดทิ้ง
"รถก็แข็งดีนะ แต่คนใช้ไม่แข็ง"
คนนั่งข้างยังคิดจะควักปืน มือเพิ่งแตะเอว ประตูรถก็ถูกเย่ฉางเซิงกระชากออก
เขาถูกลากออกมาโยนลงพื้น เจ็บจนตัวงอ
เย่ฉางเซิงเหยียบข้อมือเขาไว้
"ใครสั่งให้พวกแกมา?"
คนนั้นกัดฟันไม่พูด
เย่ฉางเซิงเพิ่มน้ำหนักเท้าอีกหน่อย
กร๊อบ
"อ๊าก!"
เสียงร้องโหยหวนเพิ่งดังขึ้น สองฝั่งแยกก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังมาอีก
รถเก๋งสีดำห้าคันจอด ประตูเปิดออก ชายชุดดำยี่สิบกว่าคนลงมา ถือท่อเหล็กกับมีดสั้น หัวหน้าเป็นชายร่างใหญ่หัวล้าน มีรอยสักเสือดำที่คอ
เขาเห็นสภาพซากรถตู้ หน้าตึงขึ้น
"มิน่าล่ะท่านซานเหย่ถึงให้ข้าพาคนมาเพิ่ม ที่แท้ก็มีฝีมือจริงๆ"
เย่ฉางเซิงมองไปที่เขา "คนของจ้าวซานเหย่?"
ชายหัวล้านหัวเราะเย็น "ไอ้หนู เจ้าตีลูกชายท่าน บีบท่านให้ก้มหัว ยังกล้าออกจากตระกูลซูมาคนเดียวอีก เจ้านี่มันบ้าหรือโง่กันแน่?"
"ข้ารีบ"
"รีบไปเกิดใหม่?"
ชายหัวล้านโบกมือ ชายยี่สิบกว่าคนกระจายตัวเข้าล้อมแยกทันที
มีคนผิวปาก
"ใส่เสื้อคลุมเต๋ามาด้วย คุกเข่าซะ พวกข้าลงมือเร็ว จะได้เจ็บน้อยๆ"
"เมื่อกี้รถไม่ชนตาย นับว่าชีวิตเจ้าแข็ง ต่อไปคงไม่โชคดีแบบนี้แล้ว"
เย่ฉางเซิงมองมีดในมือพวกนั้น แววตาเย็นขึ้น
"ตระกูลจ้าวมีกฎแค่นี้?"
ชายหัวล้านแบกท่อเหล็กพาดบ่า เดินเข้ามาสองก้าว
"กฎ? ในเขตใต้ คำพูดจ้าวซานเหย่คือกฎ วันนี้เจ้ามีเรื่องกับตระกูลจ้าว ต่อให้หลบเข้าตระกูลซูก็ต้องถูกลากออกมา"
เย่ฉางเซิงพยักหน้า "งั้นตระกูลจ้าวก็เปลี่ยนกฎได้แล้ว"
ชายหัวล้านหน้าดำ "ทำลายมัน!"
ยี่สิบกว่าคนกรูเข้าใส่พร้อมกัน
เย่ฉางเซิงขยับร่าง
ชายที่อยู่หน้าสุดท่อเหล็กยังไม่ทันฟาดลง หน้าอกก็โดนถีบเข้าเต็มแรง ร่างกระเด็นชนคนข้างหลังสามคนล้มระเนระนาด ทางขวามีดสั้นสองเล่มฟันฉับลงมา เย่ฉางเซิงยกมือจับข้อมือคนหนึ่ง หักกลับแล้วเหวี่ยง คนนั้นกระแทกประตูรถ มีดก็กระเด็นหลุดมือ
เสียงอัดกระแทกดังต่อเนื่อง
สามวินาที
คนที่เข้ามาล้อมนอนกลิ้งเกลื่อน
มีคนกอดขากลิ้งไปมา บางคนกุมชายโครงหายใจไม่ออก บางคนเพิ่งพยุงตัวขึ้นมาเห็นเย่ฉางเซิงเดินเข้าใกล้ก็ตกใจหมอบลงกับพื้นอีก
ชายหัวล้านร่างใหญ่ยืนตะลึงอยู่ที่เดิม ท่อเหล็กในมือยังไม่ทันได้หวด
ลูกกระเดือกเขากระดิก
"เจ้า...เจ้าคือใครกันแน่?"
เย่ฉางเซิงเดินมาหยุดตรงหน้าเขา
"ถามคำถามอยู่"
ชายหัวล้านถอยครึ่งก้าว "เจ้าอย่ามั่ว! จ้าวซานเหย่มีคนหนุนหลังอยู่ บ่อนใต้ดินในเจียงเฉิงไม่น้อยต้องพึ่งเขาหากิน วันนี้เจ้าลงมือกับพวกข้า พรุ่งนี้ก็มีคนไปลงมือกับคนรอบข้างเจ้า!"
เย่ฉางเซิงจ้องหน้าเขา
"เจ้าพูดอีกที"
ชายหัวล้านถูกสายตานั้นกดจนหนังหัวชา แต่ก็ยังแข็งคอตะโกน "ข้าบอกว่าคนรอบข้างเจ้าก็อย่าหวังจะอยู่สงบ! ผู้หญิงตระกูลซูนั่น ไอ้พ่อบ้านแก่ ไหนจะคนที่พูดแทนเจ้าเมื่อกี้อีก ไม่มีใครรอด!"
เย่ฉางเซิงยกมือ
เพี๊ยะ!
ชายหัวล้านทั้งร่างกระเด็นลอยไปกระแทกเสาหินริมทาง ฟันหลุดออกจากปากสองซี่
เย่ฉางเซิงเดินเข้าไป เหยียบหน้าอกเขาไว้
"ขู่ข้าได้ แต่อย่าเอ่ยถึงคนอื่น"
ชายหัวล้านเจ็บจนหน้าซีด "อย่า...อย่าฆ่าข้า..."
"โทรหาจ้าวซานเหย่"
"อะไรนะ?"
"ให้เขาเรียกคนทั้งหมดที่เรียกได้มาเลย" เย่ฉางเซิงก้มมองเขา "ข้าจะจัดการให้เสร็จในทีเดียว"
ชายหัวล้านมือสั่นควักมือถือ กดจอไม่ถนัด
ยังไม่ทันต่อสาย ก็มีเสียงเครื่องยนต์ทุ้มดังมาจากไกลๆ
เย่ฉางเซิงเงยหน้า
สุดถนน รถจี๊ปดำคันหนึ่งติดทะเบียนพิเศษแล่นมาใจกลางถนน ตัวรถไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ กระจกดำสนิท มีรถคุมกันรุ่นเดียวกันประกบหน้าหลัง
ชายหัวล้านเห็นทะเบียนรถ หน้าถอดสีทันที
"นี่...ทะเบียนนี่..."
ชายชุดดำคนหนึ่งที่นอนเจ็บอยู่ข้างๆ ก็จำได้ เสียงสั่น "รถของกรมการทหาร? ไม่ใช่ ทะเบียนแบบนี้ ในเจียงเฉิงไม่กี่คนกล้าตรวจ"
รถจอดตรงหน้าเย่ฉางเซิง
ประตูหลังเปิดออก
รองเท้าบูทยาวก้าวแตะพื้น
คนที่ลงมาเป็นหญิงสาว เสื้อโค้ทดำ ผมยาวรวบตึงท้ายทอย คิ้วตาคมเย็น สะโพกเหน็บมีดสั้นเล่มหนึ่ง เธอยืนอยู่ตรงนั้น พวกชุดดำรอบด้านกดเสียงร้องครวญครางลงจนเงียบ
สายตาเธอกวาดผ่านคนเจ็บเกลื่อนพื้น ก่อนหยุดที่เย่ฉางเซิง
ชั่วพริบตาถัดมา เธอสาวเท้าเร็วเข้าหา คว้าหูเย่ฉางเซิงขึ้นมา
"เย่ฉางเซิง เจ้าบ้าดีเดือดแล้วรึ?"
ความเย็นชาบนหน้าเย่ฉางเซิงหดกลับ เขาเบ้ปากทันที
"เจ็บๆๆ ท่านพี่ ให้เกียรติกันหน่อย คนนอกมองอยู่"
หญิงสาวไม่ปล่อยมือ กลับบิดอีกที
"ข้าได้ข่าวว่าเจ้าเพิ่งมาถึงเจียงเฉิงก็ไปตีคนของตระกูลจ้าว ยังจะไปถอนหมั้นที่ตระกูลซูอีก วันแรกที่เจ้าลงเขา จะสงบหน่อยไม่ได้รึไง?"
เย่ฉางเซิงกางมือ "พวกมันจะชนข้าก่อน"
"เจ้าก็เลยยืนให้รถชน?"
"ข้าหลบ รถก็ชนกำแพง ซ่อมกำแพงก็ต้องเสียเงิน"
หญิงสาวถูกทำเอาขำทั้งโกรธ ปล่อยมือ ตบไหล่กับหน้าอกเขาเบาๆ
"บาดเจ็บตรงไหนไหม?"
"ไม่มี"
"แน่ใจ?"
"ท่านพี่ ตบอีกสองทีคงมีแล้ว"
เธอถลึงตาใส่เขา แต่แววตากังวลก็เก็บไม่อยู่
ชายหัวล้านฟุบอยู่บนพื้น สมองเบลอไปหมด
ผู้หญิงคนนี้เขาเคยเห็นรูป
แม่ทัพหญิงอายุน้อยที่สุดของสมรภูมิเจียงหนาน ลั่วหงอิง
นางเรียกไอ้หนุ่มนี่ว่าฉางเซิง?
ยังกล้าบิดหูมันอีก?
ลั่วหงอิงถึงได้หันกายไป มองพวกนักเลงตระกูลจ้าวเกลื่อนพื้น สีหน้าหมดความอบอุ่นลงสิ้น
"ใครส่งพวกเจ้ามา?"
ชายหัวล้านริมฝีปากสั่น "ท่านแม่ทัพลั่ว...พวกเราไม่รู้ว่าเป็นคนของท่าน นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด..."
"เข้าใจผิด?"
ลั่วหงอิงเดินไปตรงหน้าเขา ปลายเท้าบูทหยุดข้างมือเขา
"ขับรถชน พกมีดมาล้อมฆ่า ขู่คนรอบข้างเขา พวกเจ้าเรียกนี่ว่าเข้าใจผิด?"
ชายหัวล้านตัวสั่นงันงก "เป็นจ้าวซานเหย่ จ้าวซานเหย่ให้พวกเรามา! พวกเราแค่รับเงินทำงาน!"
ลั่วหงอิงมองเย่ฉางเซิง "จ้าวซานเหย่คือใคร?"
เย่ฉางเซิงนึก "คนที่ข้ากดไหล่เมื่อกี้นั่นแหละ"
ลั่วหงอิงเลิกคิ้ว "แล้วยังไงอีก?"
"ลูกชายมันเหยียบไข่เค็มคนอื่น"
ลั่วหงอิงเงียบไปเล็กน้อย
"แค่นี้?"
"หลักๆ คือมันสั่งให้ข้าคุกเข่า"
"มันให้เจ้าคุกเข่า?"
เสียงลั่วหงอิงทุ้มต่ำลง
อีกฝั่งของแยก มีรถสีเขียวทหารนับสิบขับมา ประตูเปิดออก หน่วยติดอาวุธครบมือลงจากรถอย่างรวดเร็ว ปิดถนนทั้งเส้น
นายทหารผู้นำก้าวฉับๆ เข้ามา คุกเข่าลงข้างเดียว
"ท่านแม่ทัพ กองกำลังประจำถิ่นเจียงเฉิงเข้าประจำที่แล้ว ขอรับคำสั่ง!"
พวกตระกูลจ้าวเกลื่อนพื้นหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
ชายหัวล้านเกือบจะสลบคาที่
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ที่จ้าวซานเหย่เตะคราวนี้ไม่ใช่เหล็ก
นี่มันแหกฟ้าชัดๆ
ลั่วหงอิงไม่มองเขา คว้ามือถือกดเบอร์หนึ่ง
สายติด นางพูดประโยคเดียว
"ตรวจสอบธุรกิจทั้งหมดของตระกูลจ้าว ไนท์คลับ บริษัทก่อสร้าง ปล่อยกู้นอกระบบ อย่าให้พลาดแม้แต่แห่งเดียว ก่อนคืนวันนี้ ข้าจะเอาตระกูลจ้าวออกจากเจียงเฉิงให้สิ้นซาก"
คนปลายสายตอบรับทันที
เย่ฉางเซิงลูบจมูก "ท่านพี่ จะเอาเรื่องใหญ่ไปหน่อยไหม?"
ลั่วหงอิงหันมามองเขา
"มีคนขับรถชนเจ้า ยังจะว่าเรื่องใหญ่อีก?"
เย่ฉางเซิงเสียงเบา "ข้าจัดการเองได้"
"เจ้าจัดการเองได้เป็นเรื่องของเจ้า" ลั่วหงอิงมองไปที่นายทหารที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สียงกดลง "คนของข้าถูกแตะต้อง นั่นก็เรื่องของข้า"
นางยกมือชี้พวกนักเลงตระกูลจ้าวเกลื่อนพื้น
"เอาตัวไปทั้งหมด"
นายทหารเสียงเข้มตอบ "รับทราบ!"
ตอนที่ชายหัวล้านถูกลากขึ้นมา มือถือในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นทันใด
หน้าจอเด้งขึ้นมาสามตัวอักษร
จ้าวซานเหย่
ลั่วหงอิงมองแวบหนึ่ง เอื้อมมือรับโทรศัพท์มา กดรับสาย
ในสายดังเสียงเย็นของจ้าวซานเหย่
"จัดการเรียบร้อยหรือยัง? ไอ้หนุ่มนั่นตายหรือยัง?"
ลั่วหงอิงยกมือถือแนบหู น้ำเสียงราบเรียบ
"จ้าวซานเหย่ใช่ไหม?"
ปลายสายเงียบไปครึ่งวินาที
"เจ้าเป็นใคร?"
ลั่วหงอิงมองด้านข้างใบหน้าเย่ฉางเซิงที่ส่องสว่างด้วยไฟหน้ารถ กล่าวออกไปทีละคำ "ลั่วหงอิง ใครแตะต้องเย่ฉางเซิง ข้าจะเอาทั้งตระกูลมันไปฝังทั้งเป็น"