เสียงฝีเท้าจากนอกคลังสินค้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ยาสีแดงฉานในหลอดที่หน้าอกของหยินหยาถูกฉีดจนหมด ลายเส้นสีดำไต่ขึ้นมาตามลำคอ ใบหน้าครึ่งซีกบิดเบี้ยวไปหมด
ซูชิงเยว่พยุงท่านซูถอยหลัง เพิ่งถอยไปได้สองก้าว เสียงของลั่วหงอิงก็ดังมาจากนอกคลังสินค้า
“คนข้างในฟังให้ดี วางอาวุธ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมศีรษะ!”
หยินหยาหัวเราะเสียงต่ำ
“กองทัพก็มาถึงแล้วสินะ”
เย่ฉางเซิงไม่แม้แต่จะมองออกไปข้างนอก สายตาจับจ้องอยู่ที่หลอดยาบนหน้าอกของหยินหยา
“แมนดรากอร่าดำอาศัยของแบบนี้มาข่มขวัญคนงั้นหรือ?”
หยินหยาเงยหน้าขึ้น แววตาแดงก่ำ
“เย่ฉางเซิง อีกไม่นานนายก็จะรู้ว่ายาต้องห้ามของแมนดรากอร่าดำ ไม่เหมือนยาดัดแปลงทั่วไปพวกนั้น”
ซูชิงเยว่ร้องบอกอย่างร้อนใจ “เย่ฉางเซิง เขาผิดปกติไปแล้ว!”
“ดูออกแล้ว”
เย่ฉางเซิงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ฤทธิ์ยาขึ้นสมองแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าหยินหยาแข็งค้างไปชั่วขณะ
“ปากดีนักนะ”
นอกประตูคลังสินค้า ลั่วหงอิงนำกำลังบุกเข้ามาแล้ว
ทหารกว่าสิบนายยืนเรียงอยู่สองข้าง ลำกล้องปืนทุกกระบอกเล็งไปที่หยินหยา
แวบแรกที่ลั่วหงอิงเห็นซูชิงเยว่กับท่านซูยังมีชีวิต สีหน้าของเธอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่พอเห็นลายเส้นสีดำบนตัวหยินหา แววตาก็พลันขรึมลง
“ยาเผาเลือดหรือ?”
นายทหารที่อยู่ข้างกายถามเสียงต่ำ “ท่านแม่ทัพ จะให้ยิงไหมครับ?”
ลั่วหงอิงหันไปมองเย่ฉางเซิง “ศิษย์น้อง?”
เย่ฉางเซิงโบกมือ “พวกคุณตามสบาย”
ลั่วหงอิงขมวดคิ้ว “ตามสบาย?”
“ลองดูว่าเขามีฝีมือแค่ไหน”
หยินหยาได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“เย่ฉางเซิง นายหยิ่งจริง ๆ”
ลั่วหงอิงยกมือขึ้น
“ยิงสกัดจุดที่ไม่ถึงตาย!”
เสียงปืนระเบิดขึ้นทันที
กระสุนที่ยิงถี่ยิบพุ่งเข้าใส่แขนขาและแผ่นหลังของหยินหยา แผ่นเหล็ก ลังไม้ และโครงโคมไฟในคลังสินค้าถูกยิงจนแตกกระจายไปทั่ว