ฝ่ามือดำสนิทข้างนั้นกดลงบนอกของเย่ฉางเซิง
ไอสีดำไต่ขึ้นตามชายเสื้อ ผ้าเกิดเสียงกรอบแกรบจากการถูกกัดกร่อน
ดวงตาหยินหยามีประกายเลือดพลุ่งพล่าน น้ำเสียงแหบพร่าจนบาดหู
“โดนแล้ว”
“เย่ฉางเซิง ต่อให้แกอวดดีแค่ไหน ก็ต้องเน่าอยู่ใต้ฝ่ามือฉัน”
ใบหน้าซูชิงเยว่ซีดเผือดในพริบตา “เย่ฉางเซิง!”
ท่านซูก็พยายามดิ้นรนลุกขึ้น “คุณเย่!”
ลั่วหงอิงยกปากกระบอกปืนขึ้น แววตาเย็นเยียบ “หยินหยา แกกำลังหาที่ตาย!”
หยินหยากลับหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม
“แม่ทัพลั่ว คุณจะรีบร้อนไปทำไม?”
“ฝ่ามือพิษหน้าปีศาจเข้าสู่ร่างกายแล้ว จะกัดกร่อนเส้นเอ็นก่อน จากนั้นกัดกร่อนกระดูก สุดท้ายเลือดในอวัยวะภายในทั้งห้าก็จะแปรเปลี่ยนเป็นเลือดเน่า”
“ต่อให้ฝีมือแพทย์ของเขาสูงแค่ไหน ก็ช่วยตัวเองไม่ได้”
เย่ฉางเซิงก้มมองหน้าอกตัวเอง
ไอสีดำแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าเข้าไป แต่กลับหยุดชะงักทันทีที่สัมผัสผิวหนัง
วินาทีต่อมา
กลุ่มไอสีดำนั้นเริ่มหดกลับ
รอยยิ้มบนใบหน้าหยินหยาแข็งค้าง
“เกิดอะไรขึ้น?”
มันพยายามชักมือกลับ แต่กลับพบว่าฝ่ามือถูกดูดติดอยู่บนอกของเย่ฉางเซิง ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เย่ฉางเซิงเงยหน้ามองมัน
“มีแค่นี้เหรอ?”
รูม่านตาหยินหดเล็ก “เป็นไปไม่ได้! ทำไมแกถึงไม่เป็นอะไร!”
เย่ฉางเซิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ตอนที่ท่านอาจารย์หญิงสามของฉันกลั่นพิษ อาจารย์ของแกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังไปเก็บแมลงอยู่ที่ไหน”
“ฝ่ามือพิษหน้าปีศาจงั้นเหรอ?”
“เอามาล้างมือให้ฉันยังรู้สึกว่าสกปรกเลย”
สิ้นคำ ไอสีดำบนหน้าอกของเย่ฉางเซิงก็ถูกดูดกลับไปจนหมด
แขนขวาของหยินหยาสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ลวดลายหน้าปีศาจบนฝ่ามือแตกร้าวทีละเส้น เลือดดำซึมออกมาตามรูขุมขน
“อ๊าก!”
หยินหยากรีดร้องอย่างเจ็บปวด ก่อนจะเซถอยหลัง
เย่ฉางเซิงยกมือขึ้นตบผ้าที่ถูกกัดกร่อนจนเสียหายตรงหน้าอกเบา ๆ แล้วขมวดคิ้ว