ในห้องประชุม บรรดากรรมการที่เพิ่งเซ็นเอกสารแต่งตั้งที่ปรึกษายังไม่ทันได้ตั้งสติ ก็เห็นเย่ฉางเซิงเลื่อนสมรสสัญญาไปตรงหน้าซูชิงเยว่
สีหน้าท่านซูเปลี่ยนไปทันที
“คุณเย่ เรื่องที่ปรึกษาก็เรื่องที่ปรึกษา เรื่องหมั้นหมายก็เรื่องหมั้นหมาย อย่าเอามาปนกัน”
เย่ฉางเซิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ผมก็แยกคุยอยู่นี่ไง”
ท่านซูร้อนใจ “ตระกูลซูเพิ่งตกลงกันได้ ตอนนี้คุณจะถอนหมั้น แล้วคนข้างนอกจะคิดยังไง? แมนดรากอร่าดำยังไม่ถูกกำจัดจนหมด ตระกูลซูยังต้องอาศัยบารมีของคุณ”
เย่ฉางเซิงมองเขาแวบหนึ่ง “สรุปว่าคุณจะใช้ผมเป็นเครื่องรางคุ้มภัยสินะ?”
“ใช่”
ท่านซูตอบอย่างไม่ลังเล
บรรดากรรมการในห้องประชุมแทบจะก้มหน้ามุดใต้โต๊ะ
แต่ท่านซูกลับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย “คุณเย่ คุณช่วยตระกูลซูไว้ ตระกูลซูก็ยอมรับคุณ ส่วนชิงเยว่จะยอมรับคุณหรือไม่ ผมควบคุมไม่ได้ แต่สมรสสัญญาฉบับนี้ ผมไม่ยอมให้ถอน”
เย่ฉางเซิงเลิกคิ้ว “คุณปู่ นี่เรียกว่าเล่นไม่ซื่อนะ”
“ฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว เล่นไม่ซื่อแล้วจะทำไม?”
ท่านซูกระทุ้งไม้เท้าลงกับพื้น “สรุปคือ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ สมรสสัญญาของตระกูลซูฉบับนี้ก็เป็นโมฆะไม่ได้”
ซูชิงเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าร้อนผ่าว
เดิมทีเธอคิดว่าเมื่อครู่เย่ฉางเซิงแค่พูดขึ้นมาลอย ๆ ไม่นึกว่าเขาจะหยิบสมรสสัญญาออกมาจริง ๆ
ต่อหน้าผู้บริหารระดับสูงของตระกูลซูทุกคน
ต่อหน้าคุณปู่ของเธอ
ต่อหน้าเธอ ประธานตระกูลซู
แถมยังพูดด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน
เธอกัดริมฝีปาก “เย่ฉางเซิง นายรีบขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เย่ฉางเซิงตอบ “สามเดือน เธอเป็นคนพูดเอง ตอนนี้เรื่องของตระกูลซูเรียบร้อยแล้ว สายของแมนดรากอร่าดำในเจียงเฉิงก็ถูกกวาดล้างไปครึ่งหนึ่ง ไม่มีเหตุผลต้องยืดเยื้ออีก”
“นายบอกว่าไม่จำเป็น ก็ไม่จำเป็นงั้นเหรอ?”
“หรือจะต้องเลือกวันมงคลก่อน?”
ซูชิงเยว่ถูกเขาย้อนจนแน่นหน้าอก
กรรมการคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างระมัดระวัง “คุณเย่ อย่างไรเสียคุณซูก็เป็นบุคคลสำคัญในแวดวงธุรกิจเจียงเฉิง เรื่องถอนหมั้นแบบนี้ คุยกันเป็นการส่วนตัวจะดีกว่า...”