หยุนเนี่ยนไม่สะทกสะท้านกับท่าทีข่มขู่ของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
สมัยที่นางลงพื้นที่ฝึกปฏิบัติงานในฐานะนักศึกษาปริญญาเอก นางเคยไปประจำชนบทเกือบปี และได้พบชาวนาจอมรับมือยากมานักต่อนัก
นางไปช่วยแนะนำการเพาะปลูกในชนบท แต่กลับมีคนว่างงานในหมู่บ้านบางคนเห็นว่านางเป็นเพียงสาวน้อยวัยยี่สิบต้น ๆ จึงบอกให้นางกลับบ้านไปกินนมเสีย
วิธีเพาะปลูกที่สาวน้อยคนหนึ่งสอน จะไปเทียบกับธรรมเนียมที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษนับพันปีได้อย่างไร?
หยุนเนี่ยนขี้เกียจโต้เถียงกับพวกเขา จึงปล่อยให้หลงตัวเองต่อไป เพราะผลลัพธ์ย่อมไม่ร่วมแสดงละครไปกับพวกเขา
ท้ายที่สุด ชาวนาขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ที่เชื่อฟังคำแนะนำของหยุนเนี่ยน ต่างก็ได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์
ส่วนชาวนากลุ่มที่ต่อต้าน ต้นกล้าในนาของพวกเขากลับตายบ้าง เหี่ยวเฉาบ้าง
ทว่ายังไม่ทันสิ้นเรื่องหนึ่ง เรื่องใหม่ก็เกิดขึ้นอีก
ระหว่างที่นางฝึกงานในหมู่บ้าน ยังมีชายโสดสูงวัยคนหนึ่งคิดว่าหยุนเนี่ยนเป็นภรรยาที่ทางการจัดหาให้ จึงแอบย่องมาดูตอนกลางดึก
หยุนเนี่ยนย่อมไม่ยอมทน นางแอบตามเขาไปตอนที่อีกฝ่ายเผลอ แล้วเอากระสอบคลุมหัว ก่อนซัดทั้งหมัดทั้งเท้าใส่ไม่ยั้ง
ชายแก่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด หลังจากนั้นก็ไม่กล้ามาแอบดูอีกเลย
เมื่อผ่านเรื่องใหญ่ ๆ มาจนชินแล้ว แรงกดดันเพียงเท่านี้จากจินอู่ย่อมไม่นับเป็นอะไร
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนไท่สือบอกนางอย่างชัดเจนแล้วว่า
เรื่องเพิ่มตำแหน่งหมอผีประจำเผ่านั้น ท่านเจ้าเมืองเห็นชอบแล้ว
ในเมื่อแม้แต่เจ้าเมืองยังเห็นชอบ นางจะต้องกังวลอะไรอีก?
อีกทั้งดูเหมือนจินอู่จะไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ ราวกับถูกใครบางคนยุยงให้มา...
สายตาของหยุนเนี่ยนทอดผ่านฝูงชน ก่อนจะหยุดลงบนอาตั่วอย่างแม่นยำ
เป็นอย่างที่คิด แววตาของอีกฝ่ายซ่อนความยินดีเอาไว้
หยุนเนี่ยนคิดว่า เมื่อวานนางไม่ได้มีเรื่องกับใครนอกจากอาตั่ว
อีกฝ่ายถึงกับไปหาจินอู่เพื่อแก้แค้นนางโดยเฉพาะ น่าเสียดายที่แผนของอาตั่วคงต้องล้มเหลวเสียแล้ว
หยุนเนี่ยนเผชิญหน้ากับสายตาของจินอู่อย่างไม่อ่อนข้อและไม่หยิ่งผยอง
“ถ้าข้าบอกว่าไม่มีทางไปขนก้อนดินกับหินพวกนี้ล่ะ?”
“โอ้?”