“ข้าเข้าใจความไม่สบายใจของเจ้า แต่เจ้าก็ห้ามจำกัดอิสรภาพของข้า และยิ่งห้ามควบคุมจิตใจข้าโดยตรง”
แววตาของหยุนเนี่ยนเย็นเยียบลง “ความรักยิ่งไม่ใช่เหตุผลที่จะพรากตัวตนของข้าไป หรือควบคุมข้า”
“โลกใบนี้เป็นโลกที่หญิงสาวหนึ่งคนมีตัวผู้ได้หลายคน หวยซี เจ้าน่าจะชินได้แล้ว”
เสียงของหญิงสาวเย็นชาไร้ความรู้สึก
ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคกลับแสดงความเย็นชาไร้หัวใจออกมาได้ถึงขีดสุด ใบหน้าหล่อเหลาของหวยซีหม่นหมองลง ริมฝีปากงดงามได้รูปซีดขาวกว่าเดิมหลายส่วน
หยุนเนี่ยนไม่หลงกลแสร้งทำเป็นน่าสงสารของเขา ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหนก็ไม่ได้ผล
นางมีชายรูปงามอยู่ในวังหลังตั้งมากมาย คนอื่นยังเชื่อฟังเสียด้วย
หากนางสงสารหวยซี แล้วใครจะสงสารนางที่ถูกแดดแผดเผาท่ามกลางทะเลทรายร้อนระอุเมื่อวานนี้?
แล้วใครจะสงสารอู๋หมิงที่ขาดน้ำอย่างหนัก ทั้งยังอดทนต่อความเจ็บปวดบนพื้น ไม่กล้าส่งเสียงออกมาเล่า?
รูม่านตาสีฟ้าครามของหวยซีสั่นไหวเล็กน้อย เขาสะบัดหางสีเงินปนน้ำเงินที่บางเบาราวผ้าโปร่ง ก่อนหดตัวกลับลงไปในน้ำอย่างหงุดหงิด
เขาขดตัวอยู่ในน้ำ กล่าวอย่างไม่พอใจว่า
“ข้าไม่มีวันชินหรอก”
ในชั่วขณะนี้ เขารู้สึกราวกับถูกหญิงแพศยาหลอกจนหมดตัว ทั้งหลอกกาย หลอกใจ แล้วยังหลอกทรัพย์สินอีก...
หากชายฝั่งนอกป่าชางมางในวันนั้นสงบไร้ลม เขาก็คงไม่ต้องสูญเสียทั้งหญิงสาวและมุกเงือกไปเปล่า ๆ
บางที ทุกอย่างอาจผิดพลาดมาตั้งแต่แรกแล้ว
หลังความฝันครั้งนี้จบลง เขาจะกลับไปพักรักษาแผลใจให้ดี
ใต้หล้าจะมีหญิงสาวที่ใจร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาก็จะช่วงชิงทุกสิ่งมาให้ได้
……
หลังหวยซีจากไป หยุนเนี่ยนก็ตื่นจากความฝัน นางรีบลุกพรวดจากเตียง แล้วลองควบคุมพลังพิเศษธาตุน้ำ
ไอเย็นชื้นแผ่ซ่านจากข้อมือ สายน้ำเล็ก ๆ สายหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ เลื้อยอ้อมแขนเรียวยาวของนาง ก่อนรวมตัวเป็นลูกบอลน้ำใสสะท้อนประกายระยิบระยับอยู่กลางฝ่ามือ
“อู๋หมิง! ข้าช่วยเจ้าได้แล้ว!”
หยุนเนี่ยนรีบปลุกอู๋หมิง เขาลืมตาขึ้นอย่างงุนงง แล้วก็เห็นลูกบอลน้ำในมือของนางซึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ
พลังพิเศษธาตุน้ำหรือ?