บทที่ 128 เจ้าไม่รู้จักปรนนิบัติเอาใจเสียเลย!
ราชันสัตว์เงือกผู้มีเรือนผมสีเงินอมฟ้าปรากฏตัวขึ้นกลางตำหนักอย่างฉับพลัน เขาไม่ได้ค่อย ๆ เดินเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว หากใช้พลังพิเศษแห่งมิติเคลื่อนย้ายมาโดยตรง ราวกับผีชายมืดหม่นที่จู่ ๆ ก็โผล่มาประชิดหน้าในหนังสยองขวัญ
กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ แผ่ออกมาจากกาย ส่งสัญญาณอันตรายร้ายแรง ชวนให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าเขาจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ด้วยวิธีอันเด็ดขาด ไม่ใช่เข้าไกล่เกลี่ย แต่ใช้กำลังข่มปราบโดยตรง
เพราะเพียงกำจัดสัตว์อสูรผู้ก่อปัญหา ปัญหาก็ย่อมคลี่คลายไปเอง
เดิมทีหวยซีได้ยินว่ามีตัวผู้กล้าเชิญนางไปบนบกด้วยตัวเอง ก็รู้สึกว่าเหลวไหลสิ้นดี
เขาอุตส่าห์กล่อมหญิงสาวให้ลงมาอยู่ในทะเลลึกได้อย่างยากลำบาก
หยุนเนี่ยนยังไม่ได้ผูกสัมพันธ์คู่ครองกับเขาเลย นางจะกลับขึ้นไปบนบกได้อย่างไร?
ยังพูดเรื่องดูหิมะอะไรอีก ดูเลือดแทนไหมเล่า?
สายตาแรกของหวยซีตกลงบนตัวหลิงซี แววตาแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน
เขาแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเหล่าพี่น้องของตนเลย เพราะมีพี่น้องมากเกินไป จนมากเสียจนจำไม่หมด
เงือกสีชมพูตนนี้ดูเหมือนจะฟักออกมาจากไข่ปลาครอกสุดท้ายของมารดาราชินี
หน้าตาพอจะเรียกว่างามได้อยู่บ้าง แต่สมองไม่ค่อยฉลาดนัก
ก็แค่สีสันของเขาดึงดูดหญิงสาวได้มากกว่าคนอื่นนิดหน่อยเท่านั้น
ช่างเถิด เขาไม่ถือสาคนโง่หรอก
“เจ้าคือคนที่บอกว่าอยากดูหิมะหรือ?”
“ถ้าอยากดูก็ไสหัวกลับไปดูบนบกเองสิ ไม่มีใครห้ามพวกเจ้าขึ้นฝั่งเสียหน่อย”
“เนี่ยนเนี่ยน มีเงือกตัวผู้ตั้งมากมายคอยปรนนิบัติเจ้า คืนนี้เจ้าก็คงอิ่มแล้วกระมัง?”
ความหมายแฝงของหวยซีชัดเจนยิ่งนัก
“ใช่ ข้าอิ่มแล้ว!”
หยุนเนี่ยนรู้สึกราวกับตนเป็นสนมของทรราช ต้องคอยเดาใจเขาอยู่ตลอดและพยายามเอาอกเอาใจให้เขาอารมณ์ดี
สีหน้าหวยซีจึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะมองเงือกตัวผู้ตนอื่นด้วยใบหน้าเย็นชา
“นางบอกว่าอิ่มแล้ว ตอนนี้ไม่ต้องการพวกเจ้า ต้องการแค่ข้า ยังจะให้ข้าเชิญพวกเจ้าออกไปอีกหรือ?”
แม้เงือกตัวผู้ตนอื่นจะมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่ก็ทำได้เพียงจากไปอย่างว่าง่าย