หวยซีไม่เข้าใจความหมายของเรื่องเล่านั้นเลย กลับกัน เรื่องนี้ยังขุดคุ้ยอารมณ์มืดมนบางอย่างในใจเขาออกมาเสียหมด
เขาเอ่ยเสียงเย็นชา “อิสรภาพอะไรกัน? หญิงสาวที่ตนชอบหนีไปกับตัวผู้ตัวอื่นหมดแล้ว วิญญาณที่ไม่มีวันดับจะมีประโยชน์อันใด?”
คนบ้า
หยุนเนี่ยนแอบด่าเขาในใจ เจ้านี่รู้จักความโรแมนติกกับการยกระดับทางปรัชญาบ้างหรือไม่?
ดูท่าในหัวจะมีแต่เรื่องทำนา
“เมียข้าเล่า? เมียข้าไปไหนแล้ว?” จากนั้นก็ร้อนใจจนเดินวนไปวนมา คลุ้มคลั่งไล่ชนทุกคนไปทั่ว...
แม้เขาจะมีรูปลักษณ์หล่อเหลาโดดเด่น แต่ความคิดก็ยังเป็นแบบดั้งเดิมอยู่ดี จะให้ทำอย่างไรได้
หวยซีรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกพิกลอยู่บ้าง เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะพลันเคร่งขรึม แววตาเพิ่มความระแวดระวังขึ้นหลายส่วน
“หยุนเนี่ยน เรื่องนี้เจ้าแต่งขึ้นมามั่ว ๆ ใช่หรือไม่? หญิงสาวที่ได้รับการช่วยเหลือในเรื่องก็คือเจ้า ส่วนเจ้าชายจากแคว้นข้างเคียงเป็นร่างอวตารของเจาจาก เจ้าอยากทำให้ข้าซาบซึ้งแล้วปล่อยให้เจ้ากลับไปบนบก เพื่อไปครองรักกับเขาอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!”
หางตาของหวยซีแดงก่ำ ท่าทางคลุ้มคลั่ง เขาโน้มกายกดลงมา จับนางไว้ใต้ร่างจนดิ้นหนีไม่ได้
มือใหญ่เรียวยาวได้สัดส่วนของเขาวางลงบนลำคอขาวผ่องบอบบางของนาง
นิ้วหัวแม่มือถูไล้ไปมาซ้ำ ๆ แฝงคำข่มขู่ไว้อย่างชัดเจน
“หยุนเนี่ยน ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าไม่ใช่เงือกโง่เขลาที่สละชีวิตเพียงเพื่อความรักตัวนั้น! ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด! ต่อให้ตาย ข้าก็ไม่มีวันยอมให้เจ้าสมหวังกับตัวผู้ตัวอื่น! กลายเป็นผีแล้วข้าก็จะตามหลอกหลอนเจ้า!”
หยุนเนี่ยนไม่คิดเลยว่าเขาจะจินตนาการไปไกลถึงเพียงนี้ แถมยังจับคู่คนใกล้ตัวเข้ากับตัวละครในเรื่องได้ตรงเผง
เรื่องรักบริสุทธิ์ไม่อาจทำให้หวยซีซาบซึ้งได้ ดูเหมือนกลับกระตุ้นให้อาการทรุดหนักกว่าเดิม จากหนุ่มคลั่งรักกลายเป็นผีหนุ่มน่าขนลุกไปเสียแล้ว
“อย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ นี่เป็นแค่เรื่องแต่ง ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริง...”
หยุนเนี่ยนรู้สึกว่าตนใกล้หมดแรงเต็มทีแล้ว