"ให้ตายสิ ใครลากข้ามาสู่ป่าดงดิบลึกแบบนี้!"
หยุนเนี่ยน ในฐานะเกษตรศาสตรดุษฎีบัณฑิตที่เพิ่งจบใหม่ รับคำเรียกร้องของชาติ เดินทางไปยังเขาอู๋เหมิงเพื่อแนะนำการเพาะปลูกและป้องกันศัตรูพืช
แต่ไม่คิดว่าจะเจอภูเขาถล่ม รถบัสทั้งคันที่รวมเธออยู่ด้วยตกลงไปจากหน้าผา
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำมืดสลัว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นจนคลื่นไส้
ที่แปลกกว่านั้นคือ ในหัวของเธอมีความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาอย่างประหลาด
"ข้าคิดว่าเจ้าเพียงหน้าตาขี้ริ้ว หัวทึบเท่านั้น ไม่คิดว่าเจ้าจะทั้งหน้าตาขี้ริ้ว ยังชอบไปยั่วผู้ชายอีกด้วย..."
มั่วหลิงจ้องเจ้าของร่างเดิมด้วยความรังเกียจ นางอ่อนแอ น่าเกลียด ต้องพึ่งพาผู้ชายเพื่อมีชีวิตอยู่ ทว่ายังไม่รู้จักรักตัวเองอีก
"เจ้ายังแอบไปสมสู่กับสัตว์เผ่าอื่น ให้กำเนิดลูกเสือขาวออกมา มันยังมีปีกอีกต่างหาก!"
"ข้าเป็นเสือดำ ลูกแบบนี้จะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าได้อย่างไร?"
"ไม่ใช่ หม่อมฉันไม่เคยทำ...ลูกเป็นของท่านจริง ๆ นะ..."
เสียงของเจ้าของร่างเดิมสั่นเครือ บากบั่นแก้ตัวด้วยความร้อนรน
"เมื่อใดที่เจ้าพูดความจริง และกำจัดไอ้ตัวกู้นั้นได้ แล้วค่อยมาหาข้า"
น้ำเสียงของสัตว์เพศชายเย็นชาไร้ความปรานี ทิ้งนางไว้แล้วจากไป
หยุนเนี่ยนใช้เวลาสักพักในการทำความเข้าใจความทรงจำ ปวดหัวเล็กน้อย
เจ้าของร่างเดิมให้กำเนิดลูกเสือขาวแก่เสือดำ แล้วจึงถูกทิ้งไว้ที่นี่ให้อยู่กับชะตากรรม? ดูเหมือนนางจะข้ามมิติมาสู่โลกสัตว์ในนวนิยาย ส่วนเจ้าของร่างเดิมผู้น่าสงสาร ถูกทอดทิ้งที่นี่เพราะปัญหาสีขนของลูก จนอดตาย
"ผู้ชายที่คิดว่าตัวเองติดเขียวช่างน่ากลัวเสียจริง รู้หรือไม่ว่ายีนด้อยสีขาวมันถ่ายทอดข้ามรุ่นได้?"
หยุนเนี่ยนบ่นพลางลุกขึ้นนั่ง จู่ ๆ เข่าของเธอก็สัมผัสกับก้อนขนฟูอุ่น ๆ นุ่มนิ่มก้อนหนึ่ง
"อะไรเนี่ย มีหนูอยู่ในถ้ำหรือ?!"
เธอเตะออกไปโดยสัญชาตญาณ เจ้าตัวน้อยตัวนั้นเจ็บปวดจนส่งเสียงร้องอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร "คราง~"
ดูเหมือนจะไม่ใช่เสียงหนู?
อาศัยแสงริบหรี่ที่ปากถ้ำ หยุนเนี่ยนจึงมองเห็นว่าบนพื้นมีลูกเสือสีขาวขนปุกปุยตัวหนึ่ง สิ่งมหัศจรรย์ยิ่งกว่าคือบนหลังของมันมีปีกเล็ก ๆ สองข้างงอกออกมา
"อยู่มานานยังไม่เคยเห็น เสือที่มีปีก... หรือจะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์?"
น่าเสียดายที่มันผอมเกินไป เกือบจะเป็นหนังหุ้มกระดูกแล้ว
หยุนเนี่ยนรู้สึกแปลกใจ ทำไมในถ้ำนี้ถึงเต็มไปด้วยซากสัตว์ตาย เช่น นก หนู... ทั้งหมดเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็น
ทำไมมันไม่กินล่ะ?
เจ้าลูกเสือขาวตัวนี้ดูเหมือนเพิ่งเกิดไม่นาน เดินยังเซถลา มันเห็น "แม่" ตื่นขึ้น ก็รีบวิ่งเข้ามาหาหยุนเนี่ยนด้วยท่าทางรีบร้อน แล้วซบหน้าลงบนขาของเธอ
"แม่ ในที่สุดแม่ก็ตื่นแล้ว...แม่หลับไปนานมาก"
หยุนเนี่ยนรู้สึกถึงหัวขนฟูที่ซุกไซ้อยู่ในอ้อมกอด หน้าอกชื้นเหงื่อก้อนหนึ่ง เจ้าลูกเสือขาวตัวนี้ร้องไห้หรือ?
"เขาบอกว่าแม่ป่วย ต้องกินอาหารถึงจะหาย...หนูหาของมาได้หลายอย่าง แต่แม่ไม่ยอมกิน เอาแต่หลับ ไม่สนใจหนูเลย..."
หยุนเนี่ยนไม่โง่ อาศัยเบาะแสเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มี เธอจึงเรียบเรียงตรรกะได้อย่างรวดเร็ว
แม่ของมันอดตายไปตั้งนานแล้ว แต่เจ้าลูกเสือขาวยังเด็กเกินไป ไม่สามารถเข้าใจเรื่องหนักหน่วงอย่างความเป็นความตายได้
มันคิดอย่างบริสุทธิ์ใจว่าแม่แค่หลับไป กินอะไรสักอย่างก็จะดีขึ้น...
"ลูก แบะปาก"
หยุนเนี่ยนรู้สึกใจปั่นป่วน ก้มลงง้างปากของลูกเสือขาวดู
มันอายุมากที่สุดสองสามเดือน ฟันน้ำนมยังไม่ขึ้นเต็มที่ จะมีฝีมือล่าสัตว์ได้อย่างไร? ก็แค่เก็บเศษอาหารที่คนอื่นไม่เอา...
มันเองก็ยังไม่กล้ากินอาหารที่หามาได้ยากลำบาก แต่กลับเก็บไว้ให้แม่ที่ตายไปแล้ว
เสียดายที่แม่ของมันไม่มีวันหวนคืนมาอีกแล้ว
เจ้าของร่างเดิมคงรักลูกตัวนี้มาก ไม่เคยทอดทิ้งมัน แบ่งอาหารให้มันกินจนตัวเองอดตาย แต่ลูกยังอยู่ดีมีสุข
หากหยุนเนี่ยนไม่ได้ข้ามมิติมาสู่โลกนี้ ร่างของเจ้าของร่างเดิมคงเน่าเปื่อยมีหนอนไต่ตอมเหมือนกับสิ่งอื่น ๆ ในถ้ำแห่งนี้...
หยุนเนี่ยนคิดในใจ
ช่างเถอะ รับเลี้ยงก็รับเลี้ยงเถอะ เนื่องจากบังเอิญได้ครอบครองร่างนี้ ก็สมควรดูแลลูกของนางแทนนาง ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าลูกเสือขาวก็เป็นเด็กดี
สิ่งที่เธอต้องรีบทำตอนนี้คือหาทางเอาตัวรอดในโลกที่โหดร้ายแห่งนี้พร้อมกับลูกเสือ...
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของหยุนเนี่ยน เสียงลึกลับและยาวนาน
"ยินดีด้วย เจ้าของร่างได้ผูกพันกับระบบสายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์โบราณ! ภารกิจหลัก: ซ่อมแซมสายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วทั้งหมดในโลกสัตว์! รางวัลภารกิจสำเร็จ: ฟื้นคืนชีพในโลกเดิม!"
ยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพอีกด้วย? หยุนเนี่ยนประหลาดใจ จึงสื่อสารกับระบบ: "เช่นนั้นข้าจะซ่อมแซมสายเลือดที่สูญพันธุ์ได้อย่างไร?"
"เจ้าของร่างเพียงต้องผสมพันธุ์กับเพศชายที่มีสายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ก็จะสามารถใช้พรสวรรค์[กลั่นสายเลือด]ของตัวเอง ในระหว่างการตั้งครรภ์เปลี่ยนให้เป็นสายเลือดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้"
"กลั่นสายเลือด?"
จู่ ๆ หยุนเนี่ยนก็เข้าใจ ความทรงจำที่กระจัดกระจายซึ่งเธอเพิ่งค้นพบเมื่อครู่ ในโลกนี้เพศหญิงแบ่งออกเป็นเพศหญิงชั้นต่ำ เพศหญิงธรรมดา และเพศหญิงชั้นสูง
เจ้าของร่างเดิมถูกมองว่าเป็นเพศหญิงชั้นต่ำมานาน ร่างกายอ่อนแอ ไม่สามารถล่าสัตว์ด้วยตัวเองได้ ต้องพึ่งพาเพศชายเลี้ยงดู
เพศหญิงธรรมดาสามารถล่าสัตว์เล็ก ๆ น้อย ๆ ได้แล้ว
ส่วนเพศหญิงชั้นสูงมักจะมีความสามารถพิเศษหรือพลังพิเศษบางอย่าง สามารถควบคุมสัตว์เพศผู้ได้ในทางกลับกัน
เพียงแต่ความสามารถของเจ้าของร่างเดิมคือ[กลั่นสายเลือด] บังเอิญทำให้ลูกกลั่นสายเลือดจนไม่เหมือนมั่วหลิง จึงต้องแบกรับความเข้าใจผิดครั้งใหญ่
หยุนเนี่ยนถอนหายใจในใจ น่าเสียดาย เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ทำอะไรผิด แถมยังเป็นเพศหญิงชั้นสูง เพียงเพราะพรสวรรค์ของนางเป็นเรื่องการให้กำเนิดโดยบังเอิญ กลับถูกสัตว์เพศชายรังเกียจ จบชีวิตด้วยความแค้น
ขณะที่หยุนเนี่ยนกำลังเหม่อลอย เจ้าลูกเสือขาวก็กระโดดออกจากอ้อมกอดของเธอ แล้วอ้าปากคาบซากหนูอ้วนตัวหนึ่งบนพื้น แล้วลากมาทีละนิด
"แม่ อาหาร!"
หยุนเนี่ยนมองหนอนที่ไต่อยู่ในเบ้าตาของหนูอ้วนตัวนั้น ตัวบิดไปมา ความรู้สึกขยะแขยงแล่นพล่านอยู่ในใจอย่างที่สุด
"ติ๊ง——ตรวจพบสายเลือด[ฉงฉี]โบราณ สมุดภาพสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ปลดล็อกแล้ว...รับรางวัล 500 คะแนน เปิดร้านค้าในระบบแล้ว!"
เสียงระบบดังขึ้น หยุนเนี่ยนตะลึงไปครู่หนึ่ง
ลูกที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองตัวนี้ เป็นเสือสีขาวทั้งตัว มีปีกคู่อยู่บนหลัง ไม่ใช่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ฉงฉีในตำนานหรือ?
"ข้าขอดูว่าร้านค้าในระบบมีอะไรบ้างก่อน..."
ยังไงที่นี่ก็เป็นป่าดงดิบ ใครจะรู้ว่าอาจมีงูเหลือบขนาดเท่าถังน้ำอยู่ ข้าจะไปล่าสัตว์ด้วยมือเปล่าได้อย่างไร?
ภายใต้การนำทางของระบบ หยุนเนี่ยนใช้พลังจิตเปิดร้านค้า
[มีดแล่กระดูก]ราคา: 50 คะแนน
[แป้งสาลีหนึ่งจิน]ราคา: 5 คะแนน
[ไม้ขีดไฟหนึ่งห่อ]ราคา: 1 คะแนน
...
เครื่องมือเอาชีวิตรอดในป่าที่ใช้งานได้จริงและสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ มากมายสามารถซื้อได้ เพียงแต่ราคาไม่เท่ากัน
หยุนเนี่ยนพอใจมาก ของในร้านค้าสามารถแก้ปัญหาความต้องการเร่งด่วนของเธอได้แล้ว เธอตัดสินใจซื้อมีดแล่หนังมาหนึ่งเล่ม
มีดแล่กระดูกเล่มใหม่เอี่ยมสีเงินวาววับปรากฏขึ้นในมือของเธอ ปลายมีดเป็นประกายเยือกเย็น คมกริบเพียงใดก็เดาได้ไม่ยาก
"ลูก อาหารพวกนี้ไม่สดแล้ว แม่ออกไปล่าเหยื่อตัวใหม่มาให้..."
ในเมื่อได้ครอบครองร่างของเจ้าของร่างเดิมแล้ว นางก็จะใช้ชีวิตแทนนางต่อไป และจะทำให้ชีวิตนี้งดงาม! ทำให้คนที่เคยรังแกนางต้องอิจฉา!