หยุนเนี่ยนคิดในใจ นี่มันถามอะไรไร้สาระหรือไม่? นางอ่านตำรามาตั้งหลายปี มิใช่เสียเปล่าเสียหน่อย
แต่นางย่อมพูดเช่นนี้ออกไปไม่ได้
หยุนเนี่ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้ารู้เรื่องการเพาะปลูกอยู่บ้างจริง ๆ เจาจาก ชาแดงที่เจ้าชอบ ข้าก็คั่วเป็น อีกทั้งยังมีใบชาอีกหลายชนิดที่เจ้าไม่เคยดื่ม ที่จริงแล้วพวกมันเป็นเพียงใบชาที่ผ่านการหมักในขั้นตอนต่างกัน ต่อไปข้าทำให้เจ้าดื่มได้ทั้งหมด”
เจาจากประหลาดใจเล็กน้อย นางยังจำได้ว่าตนชอบดื่มชา?
หัวใจที่สงบนิ่งดุจสระน้ำกลางขุนเขาของเขาพลันเกิดระลอกคลื่น ราวกับมีวิหคบินโฉบผ่าน
ดูท่าแต่ก่อนนางคงมิได้ไม่ใส่ใจเขาอย่างที่คิด
อืม พวกเขายังมีวันข้างหน้า
เมื่อคิดเช่นนี้ อารมณ์ของเจาจากก็ดีขึ้นไม่น้อย
……
“เหตุใดเนี่ยนถึงตามตัวผู้ผู้นั้นไปอีกแล้ว? กว่าจะได้พบกันทั้งที นางอยู่บ้านเป็นเพื่อนข้าให้นานกว่านี้ไม่ได้หรือ?”
อวี่เชียนอีไม่อยากอยู่เดียวดาย จึงแอบตามหยุนเนี่ยนไป เขากระพือปีกลงจอดบนหลังคาอย่างแผ่วเบา
ทว่าเสวียนเจิงซึ่งมีระดับลายสัตว์สูงกว่าเขาหนึ่งขั้นกลับจับได้อย่างว่องไวถึงการบุกรุกของเขา
“ตัวผู้เผ่าขนนกมาจากที่ใด? เหตุใดจึงมาซุ่มอยู่ในจวนเจ้าเมืองนครสัตว์ราชัน?”
เสวียนเจิงกระโดดขึ้นไปบนหลังคา เขางุนงงอยู่บ้าง
ตัวผู้เผ่าขนนกตรงหน้า แม้ระดับเจ็ดลายจะนับว่าสูงมากในนครสัตว์ราชัน แต่ใบหน้านี้กลับ…ช่างไม่คุ้นเอาเสียเลย
อวี่เชียนอีกำลังหงุดหงิดอยู่ก่อนแล้ว จึงไม่มีท่าทีรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้
“ข้ามาหาคู่ของข้า ตอนนี้นางอยู่ข้างใน”
เสวียนเจิงนึกขึ้นได้ราง ๆ ว่าท่านเจ้าเมืองกำลังหารือเรื่องงานกับใครบางคนอยู่ด้านใน
“นางกำลังหารือเรื่องงานกับท่านเจ้าเมือง”
เสวียนเจิงยกแขนขึ้นขวางตรงหน้า ไม่ยอมให้อวี่เชียนอีแอบฟังต่อบนหลังคา
“เรื่องงานอะไรถึงต้องคุยนานขนาดนั้น?”
อวี่เชียนอีเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ เขาดื้อดึงเลื่อนกระเบื้องหลังคาออก เผยให้เห็นช่องเล็ก ๆ
นัยน์ตาสีทองของเขาหดวูบ
หยุนเนี่ยนกำลังถูกตัวผู้ไร้ยางอายที่แสร้งทำเป็นสำรวมอุ้มขึ้นนั่งบนตัก
“เนี่ยน!”
ขนปีกยาวเรียวของเขาลุกชันขึ้นทีละเส้นด้วยความเดือดดาล
เสวียนเจิงรู้ดีว่าตนไม่ควรมอง