“เมื่อครู่พวกเจ้าพูดว่าใครไม่มีสิทธิ์ชี้นิ้วสั่งสอนนะ?”
เสียงเกียจคร้านดังขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มสวมชุดรัดกุมสีดำ กำลังโยนเล่นมีดกระดูกในมืออย่างไม่ใส่ใจ
ชายเผ่าหมาป่าดำแบกรับแรงกดดันมหาศาล เขาเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลันจนมองเห็นผู้มาเยือนชัดเจน
แววตาของเขาเปี่ยมด้วยความยินดี ราวกับได้พบผู้ช่วยชีวิต
“ท่านเสวียนเจิง! เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ขอรับ?”
อวี่เชียนอีฉวยโอกาสคลายแรงกดดันที่ข่มพวกเขา ทำทีเป็นยืนดูเรื่องสนุกอย่างเย็นชา
แต่ชายเผ่าหมาป่าดำกลับเข้าใจว่าเขาหวาดกลัวเสวียนเจิง
หึ ที่แท้ก็เป็นแค่สัตว์อสูรเจ็ดลายตัวหนึ่ง เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งตัวจริงแห่งนครสัตว์ราชัน เขาก็ไม่มีค่าอะไรเลย
ในใจของชายผู้นั้นยิ่งยินดีลิงโลด
ชายเผ่าหมาป่าดำรีบลุกจากพื้น โขกศีรษะหลายครั้ง ก่อนคุกเข่าต่อหน้าเสวียนเจิงแล้วร้องไห้ฟ้อง
“ท่านเสวียนเจิง รีบดูเถิดขอรับ! หญิงสาวผู้นี้ช่างกำเริบเสิบสาน นางอาศัยว่ามีสามีสัตว์เจ็ดลายอยู่คนหนึ่ง แล้วรังแกพวกพี่น้องอย่างพวกข้า!”
“พวกข้ามีป้ายอนุญาตค้าขายของนครสัตว์ราชันนะขอรับ! นางจะก่อเรื่องเช่นนี้นอกนครสัตว์ราชันได้อย่างไร? นี่มันไม่เห็นท่านกับท่านเจ้าเมืองอยู่ในสายตาชัด ๆ!”
สีหน้าหยุนเนี่ยนผ่อนคลาย นางหัวเราะเบา ๆ โดยไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันแม้แต่น้อย
“ข้าไม่เห็นเจ้าเมืองนครสัตว์ราชันอยู่ในสายตาจริง ๆ”
ชายเผ่าหมาป่าดำตะลึงงัน เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีหญิงสาวกล้าพูดจาไร้มารยาทต่อหน้าผู้ดูแลนครสัตว์ราชัน
นี่มันคนแก่ผูกคอตาย—รนหาที่ตายชัด ๆ
นางคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูนรกเปิดไปทางไหนกระมัง?
นครสัตว์ราชันไม่เคยเห็นแก่สถานะหญิงสาวแล้วปฏิบัติต่อผู้ใดเป็นพิเศษ หาไม่แล้วคงไม่ตั้งข้อจำกัดทางเข้าเมือง ปล่อยให้หญิงสาวทั้งหลายเข้ามาอาศัยกันหมดหรอก
นางกล้าท้าทายเช่นนี้ เท่ากับหาที่ตายแท้ ๆ!
“เจ้า! ท่านเสวียนเจิงดูสิขอรับ! หญิงสาวผู้นี้ช่างไร้กฎเกณฑ์เสียจริง ตอนนี้นางไม่แม้แต่จะแสร้งทำแล้ว!”
ชายเผ่าหมาป่าดำแสดงละครได้สมจริงยิ่งขึ้น เขารีบยืดตัวตรงแล้วชี้หน้าหยุนเนี่ยน กล่าวตำหนิเสียงเข้ม
หยุนเนี่ยนยังคงไร้แววหวาดกลัว กลับรู้สึกสนุกขึ้นมาอยู่บ้าง จึงหยอกเย้าเขา