หรือว่านางคลอดไม่เป็น จนบีบไข่งูเสียหายหรือ?
หยุนเนี่ยนคิดถึงตรงนี้ ทั้งตัวก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที
นางไม่สนใจว่าไป๋ซีจะห้ามอีกต่อไป ยกมือขึ้นเปิดผ้าขาวที่คลุมตะกร้าออก
เมื่อมองเข้าไป ก็เห็นว่าไข่งูส่วนใหญ่ข้างในแบนราบ บางฟองเหลือเพียงเปลือกบาง ๆ แทบไม่มีสารอาหารอยู่เลย
พวกมันดูราวกับถูกอะไรบางอย่างดูดจนหมดสิ้น
มีเพียงไข่งูสามฟองที่ขนาดแตกต่างกัน ซึ่งยังนับว่าปกติ และยังเปล่งแสงสีเขียวเรืองรอง
หยุนเนี่ยนรู้สึกสับสนอยู่บ้าง
“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้? นอกจากไข่งูสามฟองนี้แล้ว ที่เหลือฟักไม่ออกหรือ?”
ไป๋ซีรู้อยู่แล้วว่านางต้องเป็นห่วง จึงอธิบายว่า
“นี่เป็นเพราะพัฒนาการแต่กำเนิดไม่สมบูรณ์ ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดาก็ดูดซึมสารอาหารได้ไม่เพียงพอ”
“เพราะฉะนั้นไข่งูเหล่านี้จึงแบน และไม่อาจฟักออกมาเป็นลูกงูที่แข็งแรงได้”
“แต่ช่วงนี้ข้าก็กินข้าวดี ๆ ตลอดนี่นา ทำไมถึงมีไข่งูที่พัฒนาการไม่สมบูรณ์มากมายขนาดนี้?”
หยุนเนี่ยนมองเปลือกไข่งูในตะกร้าที่บางราวกับกระดาษ อารมณ์ของนางซับซ้อน นี่คือความรู้สึกผิดหรือ?
นางอธิบายความรู้สึกเช่นนี้ไม่ถูก
เหมือนมารดาที่เผชิญหน้ากับลูกซึ่งพิการแต่กำเนิด และยังต้องหลั่งน้ำตาในยามดึกด้วยความรู้สึกผิด
ขอโทษนะ แม่ไม่ได้มอบร่างกายที่ดีให้เจ้า
ระบบเอ่ยขึ้นในห้วงความคิดของนางทันเวลา ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของนาง
“โฮสต์ นี่เป็นเรื่องปกติ”
“สัตว์เทวะโบราณย่อมสูบกลืนพลังชีวิตของมารดา ไม่อาจเลี้ยงดูตัวอ่อนได้มากมายพร้อมกัน”